บุตรในท้องข้าคือลูกของตัวร้าย

บทนำ

"ท่านแม่!" จื่อหยวนน้อยในวัยสามขวบตะโกนเรียกสุดเสียง

บุรุษหนุ่มผู้หนึ่งที่โอบอุ้มเด็กน้อยอยู่หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ก่อนเอ่ยขึ้นเสียงแข็ง "บอกว่าเช่นไร"

"อยากคัดกฎมารยาทอีกงั้นหรือ"

จื่อหยวนน้อยมุ่ยใบหน้ามองบิดาอีกครั้งก่อนลงจากตักแกร่ง "ขออภัยท่านแม่ จื่อหยวนจะไม่ตะโกนเสียงดังไร้มารยาทอีกแล้ว"

เขาลืมไปได้เช่นใด ท่านพ่อบอกว่าหากตะโกนเสียงดังจนท่านแม่และน้องตกใจทั้งคู่จะหนีหายไปอีกครั้ง

"หาใช่เรื่องใหญ่อะไร"

คำพูดหวานเอ่ยพร้อมรอยยิ้มยื่นมือออกไปหมายจะให้เด็กน้อยกอบกุมไว "เขาจะนอนกลางวันกับข้า"

เด็กน้อยพยักหน้าดีใจ เอ่ย "ใช่ ใช่ ใช่"

"หากเจ้าไปเบียดแม่และน้องของเจ้าจนอึดอัดเล่าจะไม่เป็นไรแน่หรือ"

"พูดไร้ประโยชน์อีกแล้ว" นางไม่ได้กังวลเรื่องไร้สาระเช่นนี้เลย เพียงแค่อยากนอนกับบุตรชาย นั้นกลายเป็นเรื่องใหญ่โตเช่นนี้เลยหรือ

ซูหนี่พ่นลมหายใจเหนื่อยหน่ายออกมา ปากของเขาช่างหาเรื่องเสียจริงนางเกรงว่าคงจะมีสักหนที่พลั้งมือตีเข้าให้สักวัน

"กล้าเถียงแล้วหรือ"

"เหอะ!"

ซูหนี่เค้นเสียงเย้ยหยัน นับตั้งแต่นางมีอันต้อง ตายอย่างไม่เป็นธรรมสวรรค์จึงให้โอกาสมาอยู่ในร่างสตรีผู้น่าสงสารผู้นี้ความทรงจำต่างๆ มากมายต่างหลั่งใหลเข้ามาในโสตประสาทจนอดเห็นใจไม่ได้

ยากเย็นปานนี้นับว่าเห็นใจอยู่หรอกหรือสวรรค์!

'ซูหนี่ บุตรีไร้ค่าของจวนตระกูลขุนสูงศักดิ์ นางเพียงแค่ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังทุกย่างก้าวแต่เหตุไฉนถึงพลาดท่าร่วมบทรักกับตัวร้ายเข้าให้ได้

เพราะผู้ใดนะหรือ..ก็เพราะตัวเอกของเรื่องอย่างไรเล่าที่ทำให้นางต้องตบแต่งกลายเป็นฮูหยินของตัวร้าย

หวังเหล่ย พอนึกถึงชื่อนี้นางอยากวิ่งหนีไปให้ไกล ทั้งอารมณ์ร้อน นิสัยร้ายกาจแม้กระทั่งเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง จื่อหยาง เขากำเนิดจากสตรีอันเป็นที่รักแล้วจากไปในวันที่เด็กน้อยออกมา

แล้วจื่อหยางผิดหรือ

ส่วนนางเองของเรื่องน่ะหรือ...ชมชอบเพราะหน้าตาคล้ายสตรีในดวงใจอย่างไรเล่า'