Kabadong-kabado akong nakatingin sa pinto. Alam ko na anumang oras ay papasok doon si Daddy. Katatapos lang akong puwersahang pakainin at paliguan ng mga tauhan niya kaya alam kong anumang sandali ay pupuntahan niya na naman ako para abusuhin.
Ilang beses ko nang ipinagdasal tuwing matutulog ako na sana ay hindi na ako magising pa. Ngunit sadyang pinapahirapan ako ng tadhana. Kulang pa siguro ang mga paghihirap at pagdurusa ko ngayon upang tuluyang bawiin ng Diyos ang buhay kong ipinahiram niya.
Hindi ko alam kung bakit binuhay pa Niya ako para lang magdusa sa mundong ito. Dati ba akong makasalanan noong nakaraang buhay ko? Ngunit hindi ba at sobra na ang naging kabayaran kung ano man ang kasalanan kong iyon? O baka naman pinaparusahan ako ng Diyos dahil inabuso ko ang panandaliang kalay
