CHAPTER 15
1037 Words
HERNOLD
I always wonder what is the beauty of the nature. I've never appreciated those things since what I always want is to sleep and to do nothing. To be more precise, I always feel empty.
Isang malalim na paghikab ang ginawa ko habang nakaupo ako sa may backseat ng kotse habang nasa driver seat naman si Lance at ginagawa ang kanyang trabaho.
I almost fell asleep so many times but I forced myself not to sleep because I was still talking to Lance about so many things.
"Sir, are you sure that you will just going to ignore the way your son kept calling someone as his mother?" tanong pa niya sa akin.
Tumango naman ako sa kanya habang nakapalumbaba pa rin ako at nakatingin sa labas ng kotse kung saan nakikita ko ng malinaw ang lahat.
"Yes. She will just work with me temporarily. There's no problem with that. After all, there's never been a mother figure in the first place."
Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko. Bata pa naman ang anak ko kaya naghahanap pa siguro siya ng nanay ngayon pero sa oras na lumaki na siya ay malalaman na rin niya kung anong klaseng pamilya meron talaga siya.
I mean, there's no such thing as family in the first place.
Kapag dumating na ang araw at nalaman ni Kleo ang lahat, maiintindihan niya rin na hindi ordinary ang buhay niya.
Not that I care much, anyway.
"Malapit na ba tayo?" pag-iiba ko ng usapan.
Nag-stretching ako ng dalawang kamay ko kahit na nasa loob pa rin ako ng kotse. Baka makatulog pa kasi ako kapag hindi ko pa inunat ang dalawang kamay ko para gumising.
"Yes, sir. Sir, hanggang kailan n'yo nga balak patirahin sa mansion 'yong babae?"
Napasimangot na lang ako ng mukha dahil mukhang walang balak si Lance na baguhin ang usapan kahit na nag-iba na ko ng topic.
Imbes na sagutin ang katanungan niya, pinikit ko na lang ang mga mata ko dahil malapit na rin naman kami. Hinayaan ko ang sarili kong matulog kahit na panay ang pagtawag sa akin ni Lance.
Hanggang sa tuluyan na nga akong nakatulog.
When I woke up again, my mind was still shut close but I could feel that our car had finally stopped moving. However, I'm still too lazy to open my eyes and get out of the car. I'm still too lazy to go inside the mansion.
"Sir, wake up. Nandito na po tayo."
Naramdaman ko ang mahinang pagyugyog ni Lance sa balikat ko. Hinayaan ko lang siyang gawin sa akin 'yon pero hindi ko pa rin minulat ang mga mata ko.
Habang nakapikit kasi ako ngayon ay parang may nakikita akong babae na nakaputi. Maganda siya at maputi pero wait.
Bakit parang kamukha niya 'yong babysitter ni Kleo?
Napadilat ako ng aking mata dahil sa nakita ko. Napailing din tuloy ako ng ulo ko. Tsk. Hindi ko rin naman iniisip ang babaeng 'yon pero bakit kailangan pa niyang magpakita sa akin? Hindi ko maintindihan.
Binaling ko na lang ang paningin ko kay Lance na mukhang nabigla pa yata ng makita ako. Nakatingin siya sa direction ko habang nakahawak sa kanyang dibdib.
"S-Sir, nandito na po tayo sa mansion."
I just nodded my head in response to him. I looked around and saw that the surroundings were finally covered with black. It's finally dark. When we get out of the company, it's still in the afternoon.
Pinagbuksan ako ng pinto ng kotse ni Lance pagkababa niya sa sasakyan. Nang makalabas ako ay agad akong naglakad papasok ng mansion.
I didn't get enough sleep in the car so I will finish my sleep in that woman's bedroom.
Anyway, it's still magical and at the same time, confusing to me when I could sleep with someone else beside me. Before I met that woman, this child of mine always wanted to sleep with me every night and it was so annoying because I couldn't really do his request. After all, I couldn't sleep beside him but now, the make it possible, I just need that woman to sleep with me.
Pagkapasok ko sa loob ng mansion, wala pa ring pinagbago ang mga tao na nandoon. Maingay pa rin ang paligid dahil sa mga katulong na nagkukuwentuhan at sa mga guards ko na kausap din ang mga 'to.
Usually, if I have no interest in things, I can't use my senses properly to it. Now, I can't use my sense of hearing properly since I don't really have an inch of interest in their topic.
"Where's my child?" I just asked one of them when my eyes met with one of them.
Nakita ko ang pagkataranta sa mukha ng tinanungan ko kaya napasimangot ako ng wala sa oras. Nakakainis naman. Kailangan pa niyang maging ganito sa oras na tinatanong ko siya.
"Lance, you know what to do."
Bumuntong hininga ako ng malalim at dumiretso sa hagdan para umangat na sa second floor.
Hindi na ko naghintay ng isasagot ng katulong na 'yon dahil mukhang hindi rin naman niya ko masasagot agad dahil sa pagkataranta niya. Mas maigi pang manatili na lang siya sa bahay niya nang sa gano'n ay hindi na siya makaramdam ng tense sa akin.
Well, now, she's fired.
Napahikab na naman ako habang naglalakad paakyat ng second-floor pero bigla na lang ako nakarinig ng isang malakas na tawa.
Wait. Did I just hear it? And where does the laugh come from?
Lumingon ako sa likuran ko. Tatawagin ko sana si Lance para alamin kung saan 'yon nanggaling pero inutusan ko nga pala siya. Ang tanging nasa tabi ko lang ay si Kay na nakatingin din sa akin ng diretso nang magtama ang mata naming dalawa.
Anyway, I hired this one because of his calm yet blank expression whenever our eyes met each other.
"Sir, sa tingin ko, galing yong boses sa may kusina. Gusto n'yo bang pumunta doon muna?"
Iiling na sana ako sa katanungan sa akin ni Kay dahil mas importante pa rin ang tulog ko pero parang nasabi ako biglang pumunta sa kusina dahil bigla rin akong nakaramdam ng gutom.
Fine. I will go to the kitchen for just half an hour and I will finally sleep.
- Writer
