Tahimik na pinapanood lamang ni Dorothea ang mama niya na nag-iimpake ngayon sa harap niya, ang papa niya naman ay naririnig niyang naliligo sa banyo.
“Gaano kayo katagal do’n, ma?” tanong niya rito.
“Dalawang gabi,” sagot nito at tumigil sa ginagawa para pagmasdan siya. “Maraming pagkain sa ref na pwedeng lutuin, nag-grocery ako kanina. At itong bahay, Dorothea, sinasabi ko sayo na ayusin mo ‘to! Baka pagbalik namin ay parang pugad na ito ng mga unggoy.”
Ngumuso siya at nagpangalumbaba. Sermon na naman! Hindi naman siya gano’n kakalat, a? Hindi na rin naman siya bata para hindi malaman ang dapat gawin.
Namatay ang malayong kamag-anak nila sa side ng papa niya kaya aalis ang mga ito, tatlong raw na silang dalawa lang ng kapatid niya ang matitira sa bahay.
“‘Wag po kayong mag-alala,
