& Defne’nin Gözünden &
Anneme baktım.
Yüzü, yılların yorgunluğuyla haritalanmış gibiydi; göz altları mor, saçları yağlı ve dağınık, omuzları çökmüş… Ama o koku, sigara, ucuz parfüm ve rutubetin karışımı, hâlâ anneme aitti. Hâlâ tanıdıktı.
“Merhaba anne.”
Şok içinde bana baktı. Kapı kolunu tutan eli titredi, gözleri büyüdü.
“Senin burada ne işin var? Kaçtın mı yoksa?”
Kapıyı hafifçe ittim. İçeri adım attım. Sesim sakin, ama içimdeki fırtına hâlâ kabarıyordu.
“İçeri davet etmeyecek misin?”
Annem geriye çekildi, şaşkınlığı bir türlü geçmedi.
“Başıma iş açmayacaksın değil mi?”
Ayakkabılarımı bile çıkarmadan içeri girdim.
“Sen davet etmeyeceksen ben kendim girerim.”
Annem hemen arkamdan geldi, panikle konuşmaya başladı.
“Oradan nasıl kaçtın sen ya? Birazdan gelirler! Aptal mısın?
