Versatile

Chapter 4

*Doorbell Ringing

Veronica's Pov

Nagising ako sa tunog ng doorbell. Seriously? It's just 5:30 am. Kinuha ko ang bathrobe ko at isinuot ito bago binuksan ang pintuan.

"Surprise!"

Nagulat ako nang makita ko ang babaeng nasa harap ko ngayon. She hug me tight, and I hug her too.

It's Ate Shan. Oh, I really miss her. A lot.

Nagulat naman ako nang biglang may yumakap sa binti ko. I don't know who is this cute little boy. Kaya tiningnan ko si Ate Shan. "Yes, Vivian. He's my son! You really don't know na buntis ako noong umalis ka sa America? I always vomit every morning kaya, and you didn't know?"

Hindi ko pinansin si Ate Shan at kinuha ko agad yung bata. Wow he's so cute, and I like his chubby cheeks.

"What's your name?" tanong ko sa kaniya.

"He's Adam." sabi naman ni Ate Shan at pumasok na sa loob.

"Hi Adam, I'm your Tita Veronica." sabi ko sa batang karge-karga ko.

"Ate, please stop calling me Vivian na. It's Veronica, okay." sabi ko kay Ate Shan. Tiningnan niya naman ako bago tumuloy sa banyo.

I held Adams' head and pinahiga ko siya sa balikat ko. After a few minutes ay nakatulog si adam sa balikat ko kaya inilipat ko ito sa higaan ko.

Maya-maya lang ay tumunog na ang alarm clock ko, it's 6:00 am and kailangan ko na mag jogging.

"I'll go jogging Ate Shan, iwan ko muna kayo dito." sabi ko sa kaniya at nagpalit ng damit.

Medyo madilim pa sa labas, pero sanay na ako dahil araw-araw ko itong ginagawa, patuloy lang ako sa pagjojogging nang biglang mag-ring ang phone ko.

"Hello, Veronica speaking."

"Ms. Veronica, i just want to tell you po na may taping po tayo ng 8:00 am para sa 'The Affair' at saka po may guesting din po kayo mamaya sa 'Tonight with Boy Abunda' " sabi ng Personal Assistant ko sa kabilang linya.

"Okay, thanks." Then, I hung up the call.

I am jogging when I heard some footsteps. I can't remember na mayroon akong kasabay na nagja-jogging ng ganitong oras dito sa lugar na ito.

Akmang lilingon na ako sa likuran ko para makita kung sino yung taong yun pero sa pagtigil ko ay ang pagdaan nito sa gilid ko at nauna nang mag jogging, he's too fast. Mas pinili ko na lang bumalik sa condo, at hindi na ipagpatuloy yung pagjojogging ko para na rin magprepare.

Pag dating ko sa bahay ay may breakfast nang inihanda si Ate Shan; hotdogs, eggs, and bacons. Nakita ko namang gising na si Adam at kumakain ng hotdog, sinabayan ko na sila sa pagkain at nagsimula nang mag-ayos.

Habang naliligo ako ay hindi ko napigilang tingnan ang birthmark ko, I am Vivian Santillian. Hinding-hindi ko mababago kung sino ako, I have my birthmark sa tagiliran ko sa kanan. And hinding-hindi ko matatakbuhan kung sino ako.

Natapos ako sa paliligo at nagsuot ng jeans at t-shirt. Ito ang pinili kong isuot dahil alam ko namang magpapalit din ako ng damit mamaya.

..

"I am the wife! I am the real wife!"

"But I am his lover, you're his wife but you're not what he wants. Does he love you? You're nothing but his wife." I slap the girl's face.

"Cut!" sigaw ng director.

"You're an amazing actress Veronica, Vrilliant!"

Nginitian ko siya at agad na pumasok sa dressing room.

"Hindi ka man lang ba magsosorry sa akin?" Hindi ko namalayang sinundan pala ako ng babaeng ito.

Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa.

"Why would I? I am being professional here." sabi ko sa kaniya kaya napangiwi siya.

"You're really a b***h!" sabi niya sa akin at nanggagalaiting lumabas.

"Where's Tiffany?" I ask my Assistant.

Tiffany is my manager, she is Tiffany Faustin.

"She's with her son, po." sabi ni Hestia, ang pangalan ng Personal Assistant ko.

"Oh, nice to hear that."

So she's finally with her son. She told me that they were not on good terms before, but I'm glad they are good now.

I prepare myself for the guesting later. Oh, they will be interviewing me. Tito Boy will surely ask a lot of questions later and I don't know if I can answer them all.

I heavily breathe out before I step out of this building to go to the studio of the TWBA.

..

"Good evening Ms. Veronica Santillan." nakangiting bati sa akin ni Tito Boy.

"Good evening Tito Boy," I greeted him back.

"So you're on the hot seat now," he said while smirking.

"Oh, yes, and hindi pa man nagsisimula ay nag-iinit na ako Tito Boy." I said and laugh.

"Oh, that was funny Veronica. The Vrilliant, Veronica Santillian."

I smile at the camera.

"So let's start," he said grinning. So I nod at him and prepare myself.

"Ito ang tanong ng bayan. Do you have a boyfriend?" he said while smiling. I laugh a little.

"Sorry, but I don't have one." mabilis at matigas kong sagot.

Nagsigawan naman ang crowd dito sa studio and especially ang mga lalaki.

"Too fast and too easy to answer, Ms. Veronica. So, let's have a follow-up question. Why are you single?"

"Hmm, because I choose to stay single and I also want to."

"Interesting, huh? Bakit naman ayaw mong pumasok sa isang relasyon?"

"Being in a relationship is hard, Tito Boy. And I think I'm not ready to enter a relationship."

"Very well said, Veronica. So you're not ready, but when do you think is the time that you will be ready?"

"I still don't have any idea, Tito Boy."

"You're playing safe, Ms. Veronica," he said while grinning.

"No, I'm not, Tito Boy. I'm just honestly answering your questions."

"Mayroon bang mga nagpaparamdam sa isang Veronica Santillan?" another question from him.

"Yes, mayroon." diretsahan ko namang sagot.

"Oh, that was so fast and confident." I just smiled at him.

"Mayroon ka bang napupusuan sa mga nagpaparamdam?"

"Honestly, Tito Boy? Wala po. Siguro dahil hindi pa rin talaga ako ready."

"Kung ganoon, ano nga ba ang ideal man ng isang Veronica Santillan?"

"My ideal man? Well, simply responsible and thoughtful."

"Boys alam nyo na. Pero ano ba ang gusto mo pagdating sa looks, gusto mo ba yung medyo bad boy ang look? Nerdy? Politician-looking?"

"Well, Tito Boy, wala naman akong specific type when it comes to look. Basta ang gusto ko lang ay yung presentable, he dresses well and he smells good, that's all."

"Veronica Santillian is really Vrilliant," he said and laugh in awe.

Narinig ko naman ang palakpakan ng crowd habang yung iba ay sinisigaw pa ang pangalan ko.

"Another question Ms. Vrilliant, nasaktan na ba ang isang Veronica Santillan? Kung oo, ano ang pinakamasakit na pangyayari sa buhay ng isang Veronica Santillan?"

Sunod-sunod at mabilis ang pagkabog ng dibdib ko, parang lalabas na ang puso ko sa lakas ng kabog nito.

"Y-yes"

Natihimik ang buong crowd.

"Ang pinakamasakit na pangyayari sa buhay ng isang Veronica Santillian ay ang.. Ay ang.. P-pagkamatay ng mga magulang ko." naramdaman ko ang pagtutubig ng mga mata ko.

"Namatay sila sa s-sunog."

"Sad to hear that, we don't know na mayroon palang pangyayaring ganyan sa buhay ng isang Veronica Santillan." tumayo si Tito Boy at inabutan ako ng tissue.

Shit. Pinapaiyak niya ba ako?

"Sorry to hear that Ms. Veronica, pero we need to continue the show. Marami pa kaming gustong itanong sa'yo." sabi ng kaharap ko.

Showbiz nga naman, ni hindi man lang inisip ang kapakanan naming mga artista dahil mas mahalagang ma-entertain ang mga manonood.

"You're almost perfect Ms. Veronica, ano pa nga ba ang hinihiling ng isang Vrilliant?" tanong niya ng may malawak na ngiti.

Gusto kong sabihin na ang hinihiling ko lang ay makapaghiganti pero I know na kukulitin pa ako nito at baka mapaamin pa ako dito.

"I wish na sana naranasan ko ang kalinga ng magulang." hindi ko rin alam pero yun ang kusang lumabas sa bibig ko. That was sincere.

"I don't think that this is not the right time to continue this." Pinutol ko siya sa pagsasalita. "No. Andito na tayo, let's continue this. Ask those questions na gusto sa aking itanong ng sambayanan." He looks so worried but I can't stop. Ano, pababalikin nanaman niya ako para muling tanungin at ungkatin ang past ko? I can't do it.

"You look so perfect Veronica, kaya ka nga tinawag kang the Versatile Vrilliant. You act great, you sing well, and you also know how to dance and you have your vrilliant face and skin. Nung kabataan ka ba, naranasan mo bang mabully?"

Ano to? Pinaimbestigahan niya ba ako? Bakit lahat ng itinatanong niya ay talaga namang konektado sa past ko?

"Do you wanna know the truth, Tito Boy? Honestly, I don't know how to sing, how to dance, how to act, and I am an i***t before. But look at me now, I'm not being arrogant, Tito Boy. I'm just saying the truth, and yes, I was bullied but I took that as the motivation that leads to where am I now."

Nabalot ng katahimikan ang buong studio at pati si Tito Boy ay napansin kong nagulat.

"We're so sorry, Ms. Santillan."

..

"Ang pangit talaga ni Vivian, ano?"

"Oo nga eh ang itim-itim niya"

"Tapos hindi pa pantay yung mga ngipin, yuck sungki-sungki na nga tapos kulay dilaw pa HAHAHA"

"Tingnan mo nga yang bilbil mo, apat na patong-patong."

..

"Alam mo ang boba-boba mong bata ka! Hindi ko alam kung bobo ka ba talaga o nagtatanga tangahan ka lang, simpleng division hindi mo pa makuha, e napakatanda mo na!"

"Sorry po Ma'am"

"Sa tingin mo masasagot ng sorry mo yung problem sa blackboard? Ang tanga mo talaga, umalis ka nga sa klase ko! Nabubwesit ako sa pagmumukha mong boba ka."

..

"Hoy Vivian crush ka raw ni Tadeo HAHAHA bagay kayo parehas kayong baboy."

"Parehas din kayong puro tigidig HAHAHa yuck wala ng mapaglagyan yung tigyawat sa mukha."

"Parehas kayo ni Tadeo na kaliwa ang paa HAHAHA imagine dalawang baboy na puro tigidig ang sumasayaw at parehas pang kaliwa ang paa."

"HAHAHA yiii tigidig tigidig!"

..

"Ang pangit mo sumayaw babaita ka! Kahit siguro sa bar hindi ka tatanggapin."

"Magsasalita ka pa lang ang pangit na sa pandinig ng boses mo, ano pa kaya pag kumanta ka. Eww mag toothbrush ka nga bago pumasok!"

..

Naalala ko nanaman ang mga panlalait nila sa akin. Katakot-takot na pangbubully sa araw-araw na ginawa ng Diyos. Bakit nga ba hindi ako naging maganda katulad nila?

Bakit parehas kaliwa ang mga paa ko? Bakit sintunado ako?

Bakit hindi ako makinis?

Bakit ako mataba?

Bakit? Bakit ganito yung buhay ko?

Ilang taon akong nabalot ng galit. Ginawa ko ang lahat sa States para maging better, gumamit ako ng kung ano-anong produkto para mawala ang tigyawat ko. Gumamit na Rin ako ng maraming kojic para lang kuminis at pumuti.

Nagpatulong ako kila Tita para matutong sumayaw. Dinala ako ni Tita sa isang dance workshop at doon ako natuto kung paano sumayaw. Alam kong gumagastos si Tita ng malaki para sa workshop ko pero hindi alintana sa kaniya yun.

Utang ko sa kaniya ang buhay ko. Hindi lang pagsasayaw ang pinursue ko, nagworkshop din ako sa pagkanta at hindi ako nabigo dahil natuto ako kahit inabot ng mahabang panahon. At higit sa lahat nag-aral ako sa states. Ako man ang tinaguriang pinakabobang estudyante nung mga panahong yun, pero nang makatapos ako ay doon ko napagtanto lahat.

Kulang lang ako sa motivation, at saka hindi ako natuturuan noong nandito pa ako sa Pilipinas dahil kahit sa teacher ay puro pangbubully ang inabot ko.

Napatingin ako sa lahat ng crowd dito sa studio, kay Tito Boy, at sa camera.

"Everything can be learned."

-

VERSATILE

ms.engineering