The Mafia Boss' Rejected Wife

Ang Grand Ballroom ng Ibarra Estate ay mukhang isang napakalaking hawla na gawa sa ginto. Sa ilalim ng mga dambuhalang chandelier na gawa sa mamahaling Austrian crystals, nagtitipon ang mga pinakamayayaman at pinakamakapangyarihang tao sa bansa. Sila ay nagbubulungan, nagpaplastikan, at nagmamasid. Ito ang tinaguriang Wedding of the Century —isang kasalang hindi binuo ng pagmamahal, kundi ng mahigpit na kasunduan ng dalawang matatandang lolo na nag-aagaw-buhay na. Para sa mata ng publiko, ito ay isang teleseryeng pag-iisa ng dalawang malalaking pamilya, ngunit sa loob ng silid na iyon, bawat isa ay may kanya-kanyang itinatagong agenda. Sa di-kalayuan, nakatayo si Kaisel Knoxx Ibarra—na mas kilala sa mundo ng negosyo bilang si Kai—malapit sa malaking bintana ng kanyang private holding suite. Sa edad na dalawampu't walo, siya ang kinatatakutan at makapangyarihang CEO ng Ibarra Group of Companies. Sa umaga, ang kanyang salita ay batas sa corporate world. Ngunit sa paglubog ng araw, ang kanyang corporate suit ay nagiging isang matibay na baluti para sa isa pa niyang pagkatao bilang malupit na Mafia Boss ng VOID Organization, ang lihim na kumokontrol sa black market ng bansa. Inayos ni Kai ang cuffs ng kanyang tuxedo at hinila paitaas mula sa kanyang bulsa ang isang solid gold, heart-shaped pendant na may mga letrang naka-engraved at hindi na niya inisip kung ano ito. Tinitigan niya ito nang may pambihirang lambot. Para sa kanya, ang pendant na ito ang simbolo ng kanyang katapatan kay Sofia Amora Montez, ang kanyang childhood sweetheart na kasalukuyang nasa Amerika para sa isang seryosong operasyon sa puso. Buong puso niyang pinaniniwalaan na si Sofia ang batang babaeng nagligtas sa kanyang buhay mula sa isang madugong kapahamakan noong sila ay bata pa. Ang kasalang ito para kay Kai ay isang palabas lamang, isang obligasyon para sa kanyang lolo, at wala siyang balak na maging totoong asawa kay Emma. "Sir, pinapatawag na po kayo ng inyong lolo sa altar. Dumating na po ang bride," boses ng kanyang sekretaryo ang pumutol sa kanyang pag-iisip. Ibinalik ni Kai ang pendant sa bulsa na pinakamalapit sa kanyang puso at malamig na sumagot, "Sabihin mo, bababa na ako." Samantala, sa kabilang bahagi ng mansyon, sa loob ng marangyang bridal suite, tahimik na nakatayo si Emilia Sophia Herrera habang tatlong sikat na stylists ang abalang nag-aayos sa kanya. Ang kanyang wedding dress ay gawa sa mamahaling French lace at silk tulle na perpektong bumagay sa kanyang magandang hubog ng katawan. Ngunit sa ilalim ng makapal na belo at perpektong makeup, ang mga mata ni Emma ay kalmado—walang bakas ng takot, kaba, o labis na excitement. "Napakaganda niyo po, Miss Emma," pansin ng isang stylist habang inaayos ang huling hairpin sa kanyang buhok. "Napakaswerte po ng pamilya Ibarra sa inyo." Ngumiti lang nang bahagya si Emma—isang pilit at polite na ngiti na madalas niyang ginagamit kapag kaharap ang mga tao sa high society. "Salamat. Maganda ang gawa niyo. Pwede niyo ba muna akong iwang mag-isa bago dumating ang coordinator?" Agad na nagbow ang mga stylists, kinuha ang kanilang mga vanity cases, at mabilis na lumabas ng kwarto. At sa sandaling sumara ang pinto, biglang nagbago ang hangin sa loob ng silid. Ang mahiyain, marupok, at sunod-sunurang aura ni Emma ay biglang napalitan ng isang awtoridad na nakakapanghina ng tuhod. Alam ni Emma ang iniisip ng buong mundo sa kanya. Alam niyang tingin ng pamilya Ibarra, ng mga bisita, at maging ng sarili niyang asawa ay isa lang siyang ulilang pinalaki ng kanyang lolo—isang boring na babaeng walang alam gawin kundi ang maging isang simpleng housewife. Ngunit ang totoo, sa likod ng maputing wedding gown na ito, si Emma ang pinakatinitingalang Genius Lawyer sa bansa, ang may-ari ng isang prestihiyosong law firm na kayang magpabagsak ng mga tiwaling bilyonaryo gamit lamang ang batas. At sa mas madilim na bahagi ng mundo, siya ang misteryosong "Legendary Doctor"—isang maverick surgeon na gumagawa ng mga medikal na himala sa underground world, na ang mukha ay protektado ng absolute secrecy. Naglakad siya patungo sa kanyang vanity table nang may tiwala sa sarili at kinuha ang isang high-end, heavily encrypted smartphone na nakatago sa ilalim ng kanyang silk robe. Pinindot niya ang isang button, at sumagot agad ang nasa kabilang linya sa unang ring pa lang. "Report," maikling utos ni Emma. Ang boses niya ay hindi na ang malumanay at mahinang boses na madalas marinig ng kanyang pamilya; ito ay matalas, direkta, at puno ng katalinuhan. "Everything is secure, Boss," sagot ng isang pamilyar at masiglang boses. Ito si Kevin, ang kanyang pinagkakatiwalaang assistant—isang matangkad, gwapo, at hunk na lalaki na isang proud gay at genius pagdating sa logistics at security. Siya ang isa sa iilang tao na nakakaalam sa kambal na sikreto ni Emma. "Tapos na ang pag-route ng mga offshore funds sa mga dummy corporations mo. Ang sarili mong law firm ay kasalukuyang nagpapatakbo ng tatlong multi-million dollar corporate mergers nang palihim. At ang Black Market Clinic 3 ay naabisuhan na rin na hindi ka pwedeng maistorbo para sa mga emergency surgeries sa susunod na 48 hours dahil nga... well, sa iyong munting social performance ngayong gabi." Tumingin si Emma sa salamin, pinagmamasdan ang sarili. "Good," bulong niya. Bahagyang lumambot ang kanyang tingin habang hinahawakan ang kanyang leeg. Ang kanyang mga daliri ay dumaan sa kanyang collarbone na kasalukuyang walang kahit anong kwintas. Parang may kulang. "May balita ba tungkol sa... target?" Bumuntong-hininga si Kevin sa kabilang linya, at naging seryoso ang tono nito dahil alam niya ang lalim ng itinatagong damdamin ng kanyang boss. "Emma, darling... itutuloy mo ba talaga ito? Ika-kasal ka sa isang lalaking hindi ka man lang tinitingnan nang tama. Isa kang reyna sa legal at medical world. Bakit kailangan mong itali ang sarili mo sa isang gwapo at masungit na CEO na tingin sa iyo ay isang blankong papel lang?" ​Bahagyang huminto ang paghinga ni Emma. Sa sandaling iyon, ang kanyang isip ay bumalik sa isang lumang alaala na nakatago sa kaibuturan ng kanyang puso. Isang alaala ng isang duguang batang lalaki sa isang madilim na eskinita na tinahi niya gamit ang kanyang mga bata at nanginginig na kamay. Ang batang lalaki na nangako sa kanya, at ang lalaking lihim niyang minahal sa loob ng labinlimang taon. ​"Dahil nangako ako sa kanya, Kevin," bulong ni Emma, at may kaunting lungkot sa kanyang boses. "Akala niya si Sofia ang nagligtas sa kanya. Hindi niya natatandaan na ako iyon. Ginagawa ko ito para sa batang lalaki na humawak sa kamay ko sa dilim. Bibigyan ko siya ng tatlong taon. Tatlong taon para makita kung sino talaga ako. Tatlong taon para maalala niya. Kung sa loob ng tatlong taon ay wala pa ring magbago... doon ko na siya tuluyang iiwan at hindi na ako lilingon kailanman." ​"Napakatigas talaga ng ulo mo, Doc," sabi ni Kevin, bagamat bakas ang labis na paggalang at pag-aalala sa boses nito. "Papunta na ang coordinator sa pinto mo. Galingan mo ang pag-arte, Emma. Nandito lang ako sa gabi kung kailangan mo ako." ​"Salamat," sabi ni Emma bago pinatay ang tawag at itinago ang phone sa isang lihim na bulsa na sadyang ipinatahi niya sa loob ng kanyang wedding dress. ​Tumayo siya nang tuwid, huminga nang malalim, at inayos ang kanyang gown. Nang bumukas ang pinto at pumasok ang coordinator na may kasamang takot at kaba, ngumiti si Emma nang napakaganda—balik muli sa kanyang papel bilang isang mahiyain at sunod-sunurang bride. ​Mabilis na lumipas ang seremonya ng kasal. Puno ang paligid ng mga kumikislap na camera ng media, mga bulaklak na nagkakahalaga ng milyun-milyon, at ang nakakasuffocate na presensya ng mga plastik na tao sa high society. ​Habang naglalakad si Emma sa aisle, ang kanyang mga mata ay nakatitig lamang kay Kai. Mukhang isang madilim na diyos ang lalaki sa kanyang itim na tuxedo—gwapo ngunit nakakatakot ang aura. Nang makarating si Emma sa tabi niya, iniabot ni Kai ang kanyang kamay. Mahigpit ang hawak nito, ngunit walang kahit anong init ng pagmamahal. Para lang itong isang negosyante na nakikipag-shakehands matapos pirmahan ang isang business contract. Sa buong oras ng pagpapalitan ng vows, hindi tumingin si Kai sa mga mata ni Emma. Ang kanyang tingin ay diretso lang sa unahan, malamig, at halatang ang isip ay nasa ibang tao. ​At mas lalong naging malala ang sitwasyon sa reception. Habang nag-iinuman ang mga bisita, hindi mapigilan ang mga mapanirang bulungan. Ang grupo ng mga kaibigan ni Sofia—mga mayayaman at maiimpluwensyang tao sa high society—ay magkakasama sa isang lamesa at sinasadyang lakasan ang kanilang boses para marinig ng bagong kasal. ​"Tingnan mo nga siya," bulong ng isang malapit na kaibigan ni Sofia. "Mukha siyang manika na walang utak. Siguradong miserable si Kai ngayon. Alam naman ng lahat na si Sofia lang ang mahal ni Kai. Kung hindi lang lumipad si Sofia sa Amerika para sa kanyang heart surgery, hindi naman makakatapak ang isang boring na babaeng 'yan dito sa mansyon ng mga Ibarra." ​"Tama ka. Pity wedding lang naman 'yan para mapagbigyan ang lolo ni Kai," sagot naman ng isa pa sabay tawa nang mahina. "Tingnan natin kung ilang buwan lang siya tatagal bago siya iwanan ni Kai sa malaking mansyon na 'yan." ​Narinig ni Emma ang bawat salita. Ang kanyang pandinig, na nasanay sa matinding pokus sa loob ng mga tahimik na operating rooms, ay madaling nakuha ang mga masasakit na salita ng mga ito. Alam din niyang naririnig ito ni Kai, ngunit nakikita niyang walang pakialam ang lalaki. Inaasahan ba niyang ipagtatanggol siya nito? Isang bahagi ng kanyang puso ang nakaramdam ng pait, ngunit agad niya itong pinatay. ​Nanatili namang nakayuko si Emma, pinapanindigan ang kanyang karakter bilang isang tahimik at walang laban na asawa. Sige lang, mag-usap kayo, sa isip niya habang pinapanood ang mga nagtatawanang elite. Habang mas mataas ang inyong pagmamataas ngayon, mas masakit ang inyong pagbagsak kapag nalaman niyo kung sino ang kinakalaban niyo. ​Nang maghatinggabi, natapos din ang mahabang palabas. ​Huminto ang isang itim na luxury limousine sa harap ng malaking gate ng Ibarra Manor—isang malawak, pribado, at sementadong estate na nakatago sa pinaka-exclusive na bahagi ng lungsod. Ang dambuhalang bakal na gate na may nakaukit na crest ng pamilya Ibarra ay dahan-dahang bumukas na parang isang tahimik na dambuhala, na nilalamon sila patungo sa madilim na bahagi ng ari-arian. ​Ang mansyon ay kumbinasyon ng gothic at modernong arkitektura—napakalaki, nakakatakot ang ganda, at pinalilibutan ng mga armadong bodyguards. Napansin ni Emma sa kilos at tindig ng mga ito na sila ay mga elite at aktibong miyembro ng VOID Organization. Alam niya ang takbo ng mundong ito, mas malalim pa sa inaakala ng kanyang bagong asawa. ​Huminto ang sasakyan sa tapat ng malaking marble entrance. Binuksan ng driver ang pinto, at unang bumaba si Kai nang hindi man lang tinutulungan ang kanyang asawa. Sumunod si Emma nang tahimik, bitbit ang mabigat niyang gown habang naglalakad papasok sa malawak at tahimik na pasilyo ng mansyon. Ang loob ng bahay ay napakalaki ngunit napakalamig. Mas mukha itong isang fortress o kulungan kaysa sa isang tirahan ng mag-asawa. ​Binuksan ni Kai ang butones ng kanyang tuxedo jacket habang naglalakad patungo sa malaking hagdanan. Huminto siya sa mababang bahagi ng hagdanan at bahagyang lumingon, ngunit ang kanyang mga mata ay nanatiling umiiwas na tumingin nang diretso sa mukha ni Emma. ​"Makinig ka sa akin nang mabuti, Emma," sabi ni Kai. Ang kanyang boses ay naging mas mababa at mas mapanganib—ang boses na madalas niyang gamitin kapag nagpapasunod siya ng mga tao sa VOID. Sa kanyang isip, ginagawa niya ito para maging malinaw ang lahat at para na rin protektahan ang puwesto ni Sofia sa kanyang buhay. ​Nakatayong nakikinig si Emma malapit sa pinto, nakababa na ang kanyang belo, at ang kanyang mga kamay ay maayos na nakapatong sa kanyang puting damit. Mukha siyang maliit sa loob ng napakalaking mansyon, ang perpektong imahe ng isang inosenteng housewife. "Nakikinig ako, Kai." ​"Ang kasalang ito ay isang kasunduan lamang ng mga lolo natin, walang iba," direktang pahayag ni Kai, na walang halong preno ang bawat salita. "Sa loob ng bahay na ito, umasta ka na lang na hangin. Huwag kang makikialam sa buhay ko, huwag mong tatanungin ang mga lakad ko, at huwag na huwag mong susubukan na umarte bilang isang totoong asawa." ​Humakbang siya nang kaunti paitaas, at ang kanyang mabigat at nakakatakot na aura ay tila sumakop sa buong espasyo. "Wala akong balak na hawakan ka kailanman. Wala akong balak na mahalin ka. Kung sa tingin mo ay masyadong malamig o malupit ang setup na ito, malaya kang umalis. Bukas ang gate. Pwede mong i-pack ang mga gamit mo at umalis kung kailan mo gusto. Sisiguraduhin kong bibigyan kita ng sapat na pera, pero huwag kang mag-expect ng kahit ano pa bukod doon." ​Ito ay isang lantarang pagtanggi—mabilis, diretso, at walang pakialam sa mararamdaman ng iba. Para lang siyang nagtatanggal ng isang walang kwentang kumpanya sa kanyang korporasyon. ​Kung ang ibang babae sa high society ang nasa posisyon ni Emma, malamang ay umiyak na ito, nagwala, o tumakbo palabas ng mansyon dahil sa matinding kahihiyan. Ngunit si Emma ay hindi man lang kumurap. Sa likod ng kanyang kalmadong mukha, ang kanyang utak ay mabilis na nag-aanalyze sa bawat tono ng boses ni Kai at sa galit na nakatago sa puso nito. Naunawaan niya ang lalaki, ngunit hindi ibig sabihin niyon ay hahayaan niyang tapakan siya nito habambuhay. ​"Naiintindihan ko," mahinahong sagot ni Emma. Ang kanyang boses ay pino, tahimik, ngunit may kakaibang bigat ng katatagan na hindi pangkaraniwan para sa isang simpleng babae. "Hindi kita iistorbohin, Kai. Mananatili ako rito, gaya ng napagkasunduan ng ating mga lolo." ​Tinitigan siya ni Kai ng ilang saglit, tila nagulat sa kawalan ng iyak o drama mula sa kanyang bagong asawa. Ngunit dahil sa kanyang pagmamataas at sa dami ng iniisip niya tungkol sa kanyang ilegal na imperyo, binalewala niya ang kakaibang ikinilos ni Emma. ​"Ang kwarto mo ay nasa dulo ng east wing," malamig na sabi ni Kai bago tuluyang tumalikod at naglakad paitaas ng hagdan. "Huwag na huwag kang tatapak sa west wing. Goodnight." ​Pinanoood ni Emma ang paglaho ng matangkad at malawak na likod ni Kai sa dilim ng ikalawang palapag. Ang mabigat na katahimikan ng mansyon ay muling bumalot sa paligid. ​Dahan-dahan, itinaas ni Emma ang kanyang kamay at hinawakan ang kanyang leeg na walang kahit anong kwintas. Ipinikit niya ang kanyang mga mata, at isang halo ng lungkot at determinasyon ang naramdaman niya nang maalala ang gintong puso na pendant na nawala sa kanya noong bata pa siya. ​Hindi mo pa ako kilala, Kaisel Knoxx Ibarra, sa isip ni Emma habang idinidilat ang kanyang mga mata na nagliliyab sa talino at kapangyarihan. Akala mo ay isang walang kwentang housewife lang ang dinala mo sa loob ng iyong kaharian, ngunit hindi mo alam na isang reyna ang pinapasok mo sa iyong bako. I-enjoy mo muna ang katahimikan mo ngayon, Kai. Dahil nagsisimula pa lang ang laban. ​Humarap si Emma sa direksyon ng east wing. Hawak ang kanyang puting bridal gown na marahang sumasayad sa sahig, naglakad siya nang may pambihirang grasya at determinasyon patungo sa kanyang silid, handa nang simulan ang tatlong taon ng kanyang tahimik at planadong digmaan. ​Nang sumara ang pinto ng kanyang bagong silid, isinandal ni Emma ang kanyang likod sa malamig na kahoy habang unti-unting pinalasap sa sarili ang bigat ng unang gabi ng kanyang kasal. Alam ng kanyang matalas na isip na ang bawat sulok ng mansyong ito ay nagmamasid, at sa kabilang wing, ang lalaking pinag-alayan niya ng kanyang buong pagkatao ay kasalukuyang nagpaplano ng buhay na wala siya sa eksena. Habang unti-unting lumalalim ang gabi, hindi alam ni Kai na isang malaking dokumento ng kumpanya ang nakatakdang dumaan sa lamesa ng isang "Genius Lawyer" kinabukasan—isang legal na hakbang na magpapatunay na ang hangin na binalewala niya sa kanyang mansyon, ay ang siya palang hihigupin niyang lakas sa darating na umaga.