İDİL
Sabah gözlerimi araladım üzerimdeki ağırlığın ne olduğuna baktım. Uykumun arasında olanlar rüya değilmiş Azad şeklini bozmadan öylece uyuya kalmış. Ellerim varamamıştı saçlarına cesaretsiz parmak uçlarım saçlarına dokunup dokunmamak arasında gelip gidiyor. Bu kadar zor olmamalı ona yakınken bir o kadar uzağım ne yapsam aklımdaki engellerimi aşamıyorum. İç savaşım ne zaman son bulacak derken elim saçlarına gitmesi ile yerinden panikle sıçradı.
“ ne oldu canımı yaktım? “
“ Azad bir sakin mi olsan? Canımı yaktığın yok sadece kıpırdamadan yattığımdan sırtım biraz ağrımış “
“ şeyy af edersin bebeği dinlerken uyuya kalmışım “
“ mercimek kadar bebeği duyamazsın neyse “
Yerimde doğrulmak istedim gerçekten sırtım tutulmuş kalkamazken benden önce davranarak yatakta doğrulmamı sağladı. Ar
