İDİL
Gözlerimi hastane odasında açmıştım zihnimde oluşanlardan kendimi alamıyorum en son işkencesini yapmıştı gerisini hatırlamayacak kadar kendimden geçtim. Azad beni onun elinden çekip almıştı o kareleri görmemesi imkansız sorgusuz sualsiz gözlerimin içine bakışı canımı yakıyor. Nasıl izlenim yarattı bilmiyorum beni oraya kapatan takıntılı manyağın neler yaptığını sormaması akıllara ziyan. İşkencelerinden başka elini sürmedi masum oluşumu dile getirmek zor özellikle öğrendiğim şeyden sonra bana inanır mı? can çekişirken daha fazla hastane kalmak istemedim. Eve dönüşüm herkes yolumu gözlemiş Azad ‘ın kucağında içeri girdiğimizde her biri bir yere savrulup benim için koşuşturmaya başladı. Gerçekten içten ve samimi bu kadar beni önemsediklerini bilmiyordum. Onlar koştururken Azad kucağında
