7
1220 Words
3 ปีที่แล้ว
'ช็อคแฟนคลับใจสลาย แจฮุน BFX ซุ่มคบนักแสดงสาวรุ่นพี่'
มือทั้งสองข้างของมะลิสั่นทันใดที่เห็นข่าวฉาวประกาศผ่านโซเชียล เธอรีบจองตั๋วเครื่องบินด้วยเงินตัวเองไฟลท์ด่วนที่สุดเพื่อมาหาคำตอบที่ชัดเจนจากปากของแจฮุน ความสัมพันธ์แบบคนในความลับของทั้งสองดำเนินมาถึง 7 เดือนโดยการบินไปมาหาสู่ราวกับ ไทย-เกาหลี อยู่เพียงหน้าปากซอย แต่ต้องใช้เวลาถึง 6 ชั่วโมงเพื่อบินรวมถึงค่าใช้จ่ายในการเดินทางที่ก่อนหน้านี้แจฮุนเป็นออกให้ทั้งหมด
มะลิเดินทางมายังบริษัท SYK สถานที่ต้นสังกัดของเขาแล้วกดหาปลายสายหยิกแต่กลับไม่มีการตอบรับเธอจึงโทรหาผู้จัดการของเขาแทน
(ฮัลโหล)
"คุณคิม มะลิเองนะคะ"
(ครับ)
"แจฮุนอยู่ไหนคะ ฉันโทรไปหาเขาไม่รับสายเลย ขอสายเขาหน่อยได้มั้ยคะ"
(ไม่ได้ครับ เขายุ่งอยู่)
"งั้นเขาเสร็จงานกี่โมงคะ บอกเขาได้มั้ยว่าฉันรอเขาที่หน้าตึก SYK"
(คุณกลับไปเถอะ )
"มะ หมายความว่ายังไงคะคุณคิม? เรียกแจฮุนมาคุยหน่อยได้มั้ยคะ ถ้าคุณบอกว่าฉันมาเขาต้องรีบมาแน่นอน ได้โปรด"
(อยู่หน้าตึกใช่มั้ย รอสักพักก่อนนะ)
มะลิยืนรอด้วยความหวังว่าจะได้เจอแจฮุนคนรักของเธอ วันนี้สภาพอากาศไม่เป็นใจมากนักฟ้าครึมมืดหม่นไล่ปกคลุมทั่วเมือง ช่วงเวลาหัวค่ำผู้คนรับเดินจ้ำไปยังปลายทางให้เร็วที่สุดเพื่อหนีฝนพายุที่กำลังมาถึงในไม่กี่ชั่วโมง
เธอยืนรอเกือบ 2 ชั่วโมง มองคนผ่านไปมาอย่างมีความหวัง จนกระทั่งผู้จัดการคิมชายวัย 40 ปลายๆ เดินมาหาเธอคนเดียวไร้แจฮุนคนรักของเธอ
"สวัสดีค่ะคุณคิม แจฮุนละคะ?" มะลิโค้งทักทายตามวัฒนธรรม
"คุณมะลิเลิกติดต่อแจฮุนเถอะครับ"
"หมายความว่าไงคะ? ฉันมาเพื่อต้องการคำอธิบายเรื่องข่าวนี้เท่านั้นเอง เรียกเขามาคุยไม่ได้หรอคะ"
"คุณมะลิ!!! เลิกเซ้าซี้สักที พูดไม่รู้เรื่องหรือไง!"
ผู้จัดการคิมตะคอกเสียงดังใส่เธอจนสะดุ้งตกใจกลัว ปกติเขาจะพูดสุภาพเรียบร้อยและเอ็นดูเธอมากกว่านี้ แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่...
"...."
"ตั้งแต่เขาเจอคุณน่ะ เขาก็เปลี่ยนไปมากไม่มีสมาธิทำงานมัวแต่คิดถึงคุณทั้งวันทั้งคืน! คุณรู้บ้างมั้ยว่ามันให้ผมเดือดร้อนมากแค่ไหน!"
"..ฉะ ฉัน ไม่เคยรู้เลย..."
"ถ้าถึงขั้นบริษัทขับเขาออกจากวงไป มันจะให้คนในวงเดือดร้อนไปด้วย! คะแนนความนิยมก็ตก อาจขึ้นขั้นไม่มีงานเลยด้วยซ้ำ! เธอกำลังทำความฝันทุกคนพังทลายลง รู้ตัวบ้างมั้ย!!"
เขายืนตะคอกใส่เธอเหมือนกำลังปลดปล่อยอารมณ์ขุ่นเคืองในใจออกมาหมดจด จนภายในอกของมะลิคับแน่นด้วยความรู้สึกผิด ความรักของเธอมันผิดมหันต์ขนาดนั้นเลยหรือยังไง น้ำตาใสเอ่อล้นออกมาจากดวงตากลมทั้งสองข้าง
"ฉะ..ไม่รู้เลย ฮึก ฮึก"
"เลิกยุ่งกับเขาซะ"
"ฉัน...ไม่ อยาก ฮึก"
"ไม่อยากก็ต้องเลิก! เพราะตอนนี้เธอกำลังทำร้ายเขาอยู่ เขาอยากให้เธอออกจากชีวิตเขาไปซะ!"
"ฮึก ขะ..เขาพูดหรอ ไม่จริง..."
"แล้วคนแบบเธอจะช่วยอะไรใครได้ละ! เธอมันคนโนเนมไม่มีชื่อเสียงหรือเงินทองอะไรที่จะช่วยเขาดันเข้าไปถึงฝันได้แถมยังทำลายมันอีก มันไม่มีประโยชน์!"
ยิ่งได้ฟังประโยคเหล่านั้นเธอยิ่งตั้งคำถามในใจมากขึ้น ไม่มีชื่อเสียงไม่มีเงินทองอย่างนั้นหรอ คนแบบเธอมันพาเขาหรือใครไปถึงความฝันไม่ได้อย่างนั้นหรอ.... แถมยังไม่มีประโยชน์อีก ...ความขุ่นเคืองคละคลุ้งภายในใจจนความเศร้ากลายเป็นความโมโห
สายฝนเริ่มตกซู่ลงมา ฟ้ากำลังร้องคำรามแข่งกับบทสนทนาของทั้งสอง ผู้คนเริ่มกางร่มวิ่งขวักไขว่และทอดสายตามองพวกเขาทั้งสองยืนหน้าตึก
/ดูถูกกันมากไปแล้ว!!/
"เขาฝากคุณมาบอกงั้นหรอ?!"
มะลิเสียงสั่นสู้ถามกลับ คำพูดที่พ่นออกมาจากปากผู้จัดการคิมกำลังกรีดหัวใจเธอเป็นเสี่ยงๆ ความจุกอกมันทำเธอหายใจไม่ออก เธอไม่เคยคิดทำร้ายใคร เธอที่มีแต่ความรักความห่วงใยและหวังดี....สิ่งเหล่านั้นกลับไม่จริงเลยสำหรับเขา
"ใช่ คบเธออนาคตเขาจะตกต่ำลง ฉะนั้นออกจากชีวิตเขาซะ!"
"ต่ำลงงั้นเหรอ....ได้! ฉันจะออกไปจากชีวิตเขา งั้นฝากบอกเขาไว้เลยนะ...สักวันเขาจะต้องมากอดเข่าอ้อนวอนฉันเพราะเสียดายคนอย่างฉัน!"
"หึ ฉันจะจำคำพูดเธอใส่กระโหลกไว้แล้วกัน!"
พูดจบเขาก็เดินหันหลังเข้าตึกหนีฝนไป หญิงสาวยืนเงยหน้าให้น้ำฝนชะโลมล้างน้ำตาออก ความหนักอกทำเธอก้าวขาเพื่อหลบฝนไม่ได้ ขาแข็งยืนไม่ขยับปล่อยให้เม็ดฝนโอบกอดร่างกายจนเปียกชุ่ม ร่างบางทรุดนั่งยองปล่อยโฮออกมาแข่งกับเสียงฝนที่กระทบลงพื้น จนกระทั่งมีชายร่างสูงเดินเข้ามายืนกางร่มรอ
ภายในหัวมะลิมีแต่คำถาม ความรู้สึกผิดและความโกรธถาโถมไม่หยุด เธอสายตามองไปยังตึกใหญ่ตรงหน้าหวังว่าคนคนนั้นจะกำลังมองเห็นสภาพของเธอในตอนนี้ นานสองนานกว่าฝนจะซาลง มะลิพึ่งรับรู้ได้ว่าร่างกายตัวเองไม่ได้โดนฝนมาสักระยะเธอจึงเงยหน้าขึ้นมองคนนิรนามที่อาสากางร่วมให้เธอโดยไม่พูดอะไร
ร่างสูงสวมเชิ้ตแบรนด์เนมปลดกระดุมออก 2 เม็ด กางเกงยีนส์สีเข้ม ผมสีบลอนด์เทารวบผมเอาไว้แบบไม่ได้ตั้งใจเท่าไหร่ ใบหน้าแบบคนลูกผสม สายตายาวคม คิ้วเข้ม จมูกเป็นสัน ริมฝีฝากสีชมพูไม่รู้ว่าสีธรรมชาติหรือเพราะเติมลิปเคลือบไว้ เจาะหูเรียงเต็มใบหู ชำเหลืองมองสาวร่างบางเสื้อยืดกระโปรงยาวคลุมตาตุ่ม ผมยาวรวบด้วยกิ๊บหนีบผมเปียกชุ่ม ตาและปลายจมูกแดงก่ำนั่งยองมองเขาอยู่เช่นเดียวกัน
"คุณยูตะ?"
'ยูตะ' หนึ่งในแก๊งของสนิทของแฟนชิชากับลิลลี่ เราเคยร่วงวงที่ S class ด้วยกันครั้งนึงแต่มันก็หลายเดือนแล้ว คราวนี้เขาดันมาเจอเธอในสภาพนี้..น่าอายชะมัด
"พักที่ไหนเดี๋ยวผมไปส่ง" เขาเอ่ยถามเธอ
มะลิรีบยันตัวลุกยืนแต่เนื่องจากเธออยู่ในท่านั่งยองนานเกินไปจนขาอ่อนแรงตัวเซไปกระทบเขา มือหนาช่วยประคองไว้ทัน
"ขอบคุณค่ะ แต่ฉัน..ไปเองได้"
มะลิดูไม่สนที่ร่างกายสัมผัสกันเท่าไหร่เธอโค้งตัวขอบคุณเขาก่อนจะย่างเท้าเดินไปอย่างไร้จุดหมาย
ร่างสูงเดินกางร่มมองเธอเดินอย่างคนไร้เรี่ยวแรงอยู่ห่างๆ จนกระทั่งเธอเริ่มเดินโอนเอนหน้าโรงแรมแห่งนึง เขารีบทิ้งร่มวิ่งเข้าไปรับร่างเล็กได้ทันก่อนที่เธอจนหมดสติร่างกระแทกพื้น
"คุณมะลิ?!"
- Writer
