Ep.5: ไม่เชื่อฟัง

1408 Words

คฤหาสน์ช่วงค่ำเงียบผิดปกติ มีเพียงแสงไฟจากโคมระย้าที่ส่องแผ่วลงบนพื้นหินอ่อน เอเดนเดินผ่านเข้ามาพร้อมอารมณ์ที่ดูเหนื่อยล้าแต่ยังนิ่งสงบตามแบบฉบับของเขา “นีโออยู่ไหน??” เขาถามโดยไม่มอง ซีออนที่ยืนรออยู่รีบตอบทันที “คุณหนูนีโอนอนแล้วครับ หลับตั้งแต่ห้าโมงคงเหนื่อยทั้งวันเลย” “แล้วคุณลินาอยู่ไหน” คำถามนั้นทำให้ซีออนชะงักเพียงเสี้ยววินาที แต่เอเดนจับได้หมดเขาหยุดเดินหันมามองคนสนิทช้า ๆ ด้วยสายตาดุดัน “ซีออน!!” เสียงทุ้มกดลึกลงจนบรรยากาศเย็นวาบ “ตอบ!!” ซีออนสูดลมหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยออกมา “คุณลินาให้คุณหนูนีโอไปส่งที่คอนโดเมื่อเช้าครับ” ทันทีที่คำว่า คอนโด หลุดออกมา แววตาเอเดนเปลี่ยนไปชัดเจนไม่ใช่โกรธแต่เป็นความโมโหที่น่ากลัวกว่าหลายเท่า กรามเขากระตุกน้อย ๆ “ใครอนุญาตให้เธอกลับ” น้ำเสียงของเอเดนกดต่ำจนซีออนต้องตั้งสติอีกครั้งก่อนตอบ เพราะถ้าเกิดตอบผิดเขาอาจจะได้กินลูกปืนแทนข้าวก็เป็นได้ “คุณลินาบอกว่า เธอต้องไปมหาลัยและเธอคิดว่าคอนโดเธอสะดวกกว่า ผม...” “แล้วทำไมมึงไม่ห้าม” “…” ซีออนนิ่งไปวินาทีหนึ่ง “ผมไม่คิดว่าเธอจะเป็นอันตรายขนาดนั้นครับ เธอบอกว่าไม่มีคนตามแล้ว” “คุณเชื่อคำพูดคนนอกมากกว่าประเมินสถานการณ์??” เอเดนตวัดสายตาดุดันจนบาดลึกแต่ยังคงเรียบเย็น ซีออนกลืนคำอธิบายทั้งหมด “ผมขอโทษครับนาย” เอเดนหันหน้าหนี เหมือนพยายามคุมอารมณ์ตัวเอง เขาเดินไปที่โต๊ะในห้องนั่งเล่น วางเสื้อสูทลงแรงกว่าปกติเล็กน้อย “ผู้หญิงคนหนึ่งที่เพิ่งถูกตามล่า” เอเดนพูดช้าแต่หนัก “กลับไปอยู่ห้องเดิมโดยไม่มีใครคุ้มกัน” มือของเขากำแน่นบนโต๊ะจนเส้นเลือดขึ้น ความโมโหไม่ใช่เพราะ ‘ลินาไม่เชื่อฟัง’ แต่เพราะแค่คิดว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ เขาก็... “แด๊ด” เสียงนั้นไม่ใช่ซีออน แต่เป็นนีโอที่เดินลงมาพร้อมผ้าห่มเล็ก ๆ ในมือ ตายังง่วง ๆ “พี่ลินามาหรือยังครับ” เสียงงัวเงียดังขึ้นในห้วงอารมณ์ที่กำลังมืดลงของเอเดน เขาหยุดทันที เหมือนมีใครดึงเขาออกจากความโกรธ เอเดนค่อย ๆ หันไปมองลูกชายที่ยืนกอดผ้าห่มลายดาวแน่น ดวงตากลมใสยังเปียกจากการเพิ่งตื่น จากคนที่เต็มไปด้วยความเย็นชาเมื่อครู่นี้สีหน้าเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดจนซีออนต้องเบือนหน้าไม่กล้าดูเพราะรู้ว่าเอเดนไม่ชอบให้ใครเห็นด้านนี้ เอเดนย่อตัวลงมือใหญ่ลูบหัวลูกชายเบา ๆ อย่างที่ทำกับใครไม่เคยได้เลย “ยังครับ” เขาตอบเสียงนุ่มลงมาก ต่างจากก่อนหน้านี้ราวคนละคน ริมฝีปากนีโอเบะทันที “ทำไมล่ะฮะ… พี่ลินาบอกว่าจะกลับมากินข้าวเย็นด้วยกัน” หัวใจเอเดนสะดุดวูบเพราะเขาเองก็เพิ่งรู้ว่าทั้งสองคนมีสัญญาเล็ก ๆ ระหว่างกันและลินาผิดสัญญาโดยไม่ตั้งใจเขาเงียบครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปรับผ้าห่มจากลูก ค่อย ๆ ห่มคลุมให้นีโอใหม่ “นีโอ เหนื่อยมากใช่ไหมครับวันนี้” เด็กพยักหน้า “งั้นขึ้นไปนอนก่อนนะ เดี๋ยวแด๊ดจะไปตามพี่ลินาเอง” คำว่า ‘ไปตาม’ ทำให้ซีออนสะดุ้งเงียบ ๆ เขารู้ดีว่าความหมายมันไม่ใช่แค่ขับรถไปรับธรรมดานีโอกลืนน้ำตาก่อนถามเสียงสั่น “แต่… พี่ลินาจะกลับมาชัวร์ใช่ไหมครับ” คำถามที่ไร้เดียงสาแต่กลับแทงเอเดนเต็ม ๆ ทำให้ไฟโกรธที่คุกรุ่นเปลี่ยนเป็นความตั้งใจจริงจังทันที เขาวางมือลงบนแก้มลูกชายเบา ๆ “แน่นอนครับ” เสียงทุ้มมั่นคง ไม่ใช่แค่ปลอบ แต่เป็นคำสัญญา “แด๊ดจะไม่ให้ใคร… หรืออะไร มาพรากพี่ลินาไปจากเราสองคน” นีโอยิ้มทั้งที่ยังสะลึมสะลือ แล้วซบหัวบนไหล่พ่อ เอเดนอุ้มเขาขึ้น น้ำหนักเบา ๆ ของเด็กช่วยดึงสติของเขากลับมา แต่ก็ไม่อาจดับความหงุดหงิดที่เดือดลึกอยู่ข้างในได้ เมื่อเขาเดินขึ้นบันไดสายตาคมเข้มมองไปข้างหน้าด้วยความเงียบสงบที่หน้าไม่น่าไว้ใจที่สุด คืนนี้… เขาจะให้คำตอบทุกอย่างกับตัวเองว่า ทำไมเขาถึงโกรธขนาดนี้ และทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงหายไปโดยไม่บอกเขา ซีออนมองตามแผ่นหลังของเอเดนรู้ดีว่าเมื่อนีโอหลับคงถึงเวลาที่นายของเขาจะออกจากคฤหาสน์อีกครั้งเพื่อไปตามคนที่ทำให้บ้านทั้งหลังสั่น เอเดนอุ้มนีโอขึ้นไปชั้นบนเรียบร้อย เขาวางลูกลงบนเตียงเบา ๆ ดึงผ้าห่มให้เรียบ แล้วแตะหน้าผากลูกอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเด็กจะหลับสนิท แต่พอประตูห้องนอนปิดลงความอ่อนโยนทั้งหมดหายวับไปเหมือนไม่เคยมีอยู่ใบหน้าเอเดนกลับเข้าสู่โหมดอันตรายเต็มรูปแบบ เย็น นิ่ง และ เครียดจนแทบกลืนความโมโหไม่ลง เมื่อเดินลงบันไดมา ซีออนยังยืนตึงตรงที่เดิมรอคำสั่งของเขา แต่เอเดนกลับพูดชื่อคนอื่นแทน “เรียกลุงณัฐลงมาหากู” ซีออนผงะเล็กน้อยคำสั่งนี้แปลว่าเรื่องใหญ่จริง ๆ ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าช้าแต่หนักแน่นของลุงณัฐก็ดังขึ้น ชายสูงวัยที่เอเดนเคารพและไว้ใจที่สุดเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากังวลปนสำนึกผิด “ครับคุณท่าน” เอเดนยืนอยู่กลางโถง แผ่นหลังกว้างตั้งตรง ใบหน้าเงียบราบจนมองไม่ออกว่าโกรธระดับไหน แต่ลมรอบตัวเขาหนักจนแทบหายใจไม่สะดวก “ลุงรู้เรื่องไหม” เขาถามทันทีโดยไม่มองหน้า “เรื่องคุณลินากลับคอนโดเหรอครับ??” ลุงณัฐตอบเสียงเบา เอเดนเงยหน้า สายตาคมตวัดไปหาลุงณัฐอย่างช้า ๆ แววตานั้นไม่ใช่ความโกรธแบบไร้เหตุผลแต่เป็นความโกรธที่เกิดจาก ความกลัว ชัดเจนเกินไป “ใช่” เขาพูดเน้นทีละคำ “ลุงรู้แต่ไม่บอกผม” “ผมเห็นเธอบอกว่าจะไปมหาลัย แล้วก็มีงานต่ออีก… เธอบอกว่าปลอดภัยแล้ว ผมคิดว่า...” ลุงณัฐรีบอธิบาย “คิด??” เอเดนพูดแทรกทันทีเสียงต่ำจนสะท้านไปทั้งโถง “เรื่องความปลอดภัยของเธอ… ลุงใช้คำว่า คิด เหรอ” ลุงณัฐก้มหน้าลง “ผมผิดเองครับ ผมประมาท” “ผู้หญิงที่เพิ่งถูกตามล่า… กลับไปอยู่ที่เดิมคนเดียว ไม่มีใครคอยคุ้มกัน ประมาทกันเกินไปแล้ว” เอเดนกำหมัดแน่น เส้นเลือดบนแขนขึ้นชัด เสียงเขาช้าลง แต่หนักจนเหมือนทุบลงกลางพื้น เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเครียด “แค่คิดว่าเธออาจจะเป็นอะไรไปสักอย่างตอนที่ผมไม่อยู่…” เอเดนหยุดเหมือนกลืนประโยคต่อไปลงคอเพราะแม้แต่เขาเองก็ไม่อยากจะนึกภาพนั้นซีออนที่ยืนฟังอยู่ด้านหลังถึงกับไม่กล้าขยับบรรยากาศอึดอัดเหมือนจะระเบิดได้ทุกวินาทีลุงณัฐย้ำเสียงจริงใจ “ผมจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกครับ” เอเดนหันขวับ ใบหน้าเงียบจนดูน่ากลัวที่สุดตั้งแต่เย็นนี้ “ต่อจากนี้...” เสียงเขาต่ำลึกจนแทบเป็นเสียงคำราม “ทุกอย่างที่เกี่ยวกับลินาต้องบอกผมทันที ไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหน เวลาไหนก็ตามหรือแม้แต่กับใคร” “ครับ” ลุงณัฐพยักหน้า เอเดนไม่พูดอะไรอีก แต่หันไปหาซีออนที่ยืนอยู่ทันที “รถอยู่ไหน” “จอดรอหน้าบ้านครับนาย” เอเดนเดินผ่านเขาไปโดยไม่ชะงัก ปล่อยประโยคหนักทิ้งไว้กลางบ้าน “ภายในสิบนาที!! ตามหาลินาให้เจอ ไม่งั้นไม่ต้องกลับมา” ซีออนหน้าเสียแต่ทำความเคารพทันที ลุงณัฐมองตามแผ่นหลังหนาแน่นของเอเดนที่พุ่งออกจากโถงใหญ่ไปทางประตูหน้าก่อนจะเผลอพึมพำออกมาเบา ๆ “คุณลินาเอ๊ย ไม่รู้ตัวเลยใช่ไหมว่าคุณเอเดนเป็นห่วงขนาดไหน” และทั้งคฤหาสน์ก็กลับเข้าสู่ความเงียบ แต่ไม่ใช่ความสงบเป็นความเงียบของใครบางคน… ที่กำลังจะออกล่า

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more