บ้านทั้งหลังวันนี้เงียบผิดปกติเงียบเสียจนซีออนที่มักเดินเสียงดังยังยอมลดฝีเท้าและเสียงรองเท้าให้เบาลง เหมือนกลัวไปสะกิดฟิวส์ระเบิดของใครบางคนเข้า
เอเดนยืนมองออกนอกหน้าต่างแขนทั้งสองข้างกอดอกแน่นจนกล้ามแขนเกร็งเป็นสัน เหมือนเส้นเอ็นใต้ผิวยิ่งขับให้ความอึดอัดในตัวเขาพองขึ้นทุกวินาที เงาของคิ้วเข้มขมวดจนเหมือนจะผูกกันเองได้ ซีออนโผล่มาหลังประตูค่อย ๆ เอียงหน้าเล็กน้อย
“นาย… เอ่อ จะให้ผมเตรียมรถ...” เพียงแค่สายตาคมของเอเดนที่เหลือบมองแวบเดียว ซีออนรีบปิดปากสนิททันที โอเคไม่ถามก็ได้ วันนี้เขาจะอยู่ให้ห่างนายให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้… เขารู้ดีว่าอารมณ์เอเดนพังเพราะอะไรก็เพราะ เธอคนนั้น ไม่อยู่ในบ้าน
ตอนเช้าก่อนที่พายุเอเดนจะปะทุลินากำลังจัดกระเป๋าเล็ก ๆ อยู่หน้าประตูบ้านเพื่อเตรียมไปถ่ายแบบที่ทะเล เธอสวมหมวกปีกกว้าง ใบหน้าแต่งบาง ๆ และรอยยิ้มจาง ๆ ที่ฝืนกลบความลำบากใจไม่ค่อยมิดเพราะรู้ดีว่ามีส
