นางร้ายอย่างฉันขอหลบก่อนนะ

ตอนที่ 1 ตื่นขึ้นมา ในร่างนางร้ายที่แสนเกลียด สโรชา ผู้คลั่งไคล้ในนิยายรักข้ามภพทะลุมิติ เธอไปซื้อหนังสือนิยายเล่มใหม่ที่เพิ่งวางขายจากที่ต้องไปยืนเบียดเสียดเพื่อที่จะได้หนังสือเล่มโปรดเพราะเวอร์ชั่นกระดาษออกมาแค่ 100 เล่มเพียงแค่นั้น เมื่อได้มาอย่างยากลำบากเธอไม่รอช้า รีบเปิดอ่านบทนำอย่างตื่นเต้นและดีใจในขณะที่เดินไปเรื่อยๆโดยไม่ได้สนใจที่จะดูทางเดิน และหลังจากนั้นเธอรีบเปิดอ่านอ่านบทแรกในทันทีเพราะความใจร้อน เมื่อสายตาจดจ้องไปที่ตัวหนังสือการมองไปยังทางเดินด้านหน้าจึงไม่ได้ระวัง สายตาจับจ้องไปที่บทแรกอย่างตื่นเต้น ซึ่งกล่าวถึงนางร้ายภัทรดาผู้ชั่วช้า ทำร้ายนางเอกสารพัด ซึ่งเธออ่านมาได้เกือบจะจบตอนแล้วแต่ก็ยังไม่จบตอนดี อ่านไปแค่ สองถึงสามย่อหน้า ก็รับรู้ได้ถึงความร้ายกาจของตัวร้ายเพราะความอินในบทเหลือเกินเธอจึงด่าตัวร้ายนั้นออก "โห! อีภัทรดาอีเวรตะไล! ทำไมมึงชั่วอย่างนี้วะแค่ตอนแรกกูก็อยากจะตบมึงให้หน้าหงายไปซะแล้ว สมน้ำหน้า!ตกน้ำไปซะเอง อย่าให้กูเป็นนางเอกกูจะตบมึงให้หน้าหงายไปเลย วะว้ายยยยย!!~~" สโรชาทั้งอ่านทั้งด่าตัวร้ายไปในบทแรกเธอด่ายังไม่ทันจะจบดีกลับก้าวพลาดและตกลงไปในน้ำในทันที ตู้มมมมม!! ~~ สโรชาพลัดตกน้ำ เพราะมัวแต่อ่านหนังสือนิยายโดยไม่มองทาง ตอนนั้น ตรงบริเวณนี้ไม่มีใครเห็นเธอ ด้วยความที่เธอว่ายน้ำไม่เป็นสโรชาจึงจมน้ำตาย ณ ที่ตรงนั้นพร้อมหนังสือนิยายของเธอ และพึ่งอ่านได้แค่ตอนแรก และยังไม่ทันจะจบบทด้วยซ้ำ .... เฮือก!!~~ สโรชาลืมตาและลุกขึ้นนั่งอย่างตื่นตระหนก เธอสูดหายใจเข้าออกแรงๆหลายครั้งเพราะความรู้สึกสุดท้ายของการจมน้ำคือเธอสูดเอาน้ำเข้าไปในลมหายใจมันทรมานเหลือเกิน พลันให้นึกคิดขึ้นมาได้ว่าตัวเองนั้นตกน้ำไปพร้อมกับหนังสือนิยายแล้วใครล่ะช่วยเธอไว้ ถ้ามีโอกาสได้พบเจอเธอจะขอบคุณเขาอย่างไม่มีข้อแม้ใดๆเพราะการกลับมามีชีวิตครั้งนี้ทำให้เธอมีโอกาสในชีวิตที่จะก้าวเดินต่อไปอีกครั้ง "ยังไม่ตายยังมีชีวิตอยู่" สโรชาพูดออกมาและเธอพึมพำกับตัวเองในชุดของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง พร้อมกับหยิกไปที่แก้มของตัวเองแรงๆเพื่อพิสูจน์ว่าเธอยังไม่ตายจริงๆ "โอ้ยยยย! เจ็บ! ยังไม่ตายจริงๆด้วย เห้อ โล่งใจจริงๆ ยังยังโชคดียังมีโอกาสได้แต่งงานอยู่ขอบคุณชีวิตน้อยๆของฉัน ที่ยังเหลือลมหายใจไว้ให้ตัวเองอยู่" สโรชากอดตัวเองอย่างขอบคุณ ร่างกายที่ยังปกติดีทุกอย่าง พร้อมกับยืดแขนยืดขาออกมาดูว่าร่างกายของตัวเองยังอยู่ครบปกติดี ไม่นานพยาบาลก็เปิดประตูเข้ามาและพูดขึ้น "คุณรดาคะ ได้เวลาทานยาแล้วค่ะ" พยาบาลสาวท่านนึงนำยามาให้เธอ จากนั้นไม่นานก็มีคนคนหนึ่งเข้ามาหาเธอพร้อมทั้งร้องไห้แบบแปลกๆ "รดาลูกพ่อ..ฮือๆๆ เป็นยังไงบ้างลูก พ่อไม่ดีเอง ที่ดูแลลูกไม่ดี ฮือๆๆ" ชัยพล พ่อของภัทรลดา หนึ่งในคณะกรรมการบริษัทAPWกรุ๊ปที่ดำเนินธุรกิจค้าส่งทั่วโลก ซึ่งเป็นมหาอำนาจการส่งออกเจ้าใหญ่ที่สุดของประเทศ มีอำนาจเจรจาต่อรองสูง เขามีลูกสาวเพียงคนเดียวที่เขารักดูแล และตามใจเธอมาตลอด ไม่มีสิ่งใดที่ลูกสาวสุดที่รักของเขาอยากได้แล้วไม่ได้ไม่เคยมีเลย แม่ของภัทรดานั้นเสียชีวิตตั้งแต่รดาได้เพียงสามขวบ ด้วยโรคไตวาย ก่อนตายเธอได้สั่งเสียสามีไว้ว่า ให้ดูแลลูกสาวอย่างดี ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมาเขารัก ถนอมและดูแลรดาเป็นอย่างดีมาโดยตลอดโดยไม่ได้สนใจตรีอื่นใดเลยแม้แต่คนเดียวในชีวิตนี้เขาอุทิศให้กับรดาลูกสาวของเขาและอีกอย่างคือทำหน้าที่การงานของตัวเองให้เต็มที่เพื่อรดาแล้วเขายอมทำทุกอย่างและตามใจลดาจนเสียคน จนในที่สุดเขาได้ทำให้ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนคนนี้ได้หมั้นหมาย กับ ปัฐวิชญ์ประธานบริษัทหนุ่มหล่อไฟแรง ที่สาวๆนั้นหมายปอง แต่ปัฐวิชญ์ก็ไม่เคยที่จะสนใจรดาเลย เขาชอบพอกับ ศศิพิมพ์ สาวพนักงานออฟฟิตแสนธรรมดาที่ทำงานอยู่ในบริษัทเดียวกัน ทำให้รดาไม่พอใจ กลั่นแกล้งเธอสารพัด ทั้งๆที่รู้ว่าปัฐวิชญ์นั้นไม่ได้รักและสนใจเธอแต่รดากลับคิดว่าศศิพิมพ์รู้ทั้งรู้ว่าปัฐวิชญ์นั้นหมั้นหมายกับเธอแล้วทำไมศศิพิมพ์ถึงยังไม่หลีกทางนั่นเป็นสาเหตุให้รดาต้องคอยทำลายและกลั่นแกล้งศศิพิมพ์มาโดยตลอด แต่ในท้ายที่สุดปัฐวิชญ์ก็คือคนที่คอยปกป้องศศิพิมพ์ตลอดมา จนวันนึงในงานเลี้ยงพนักงานที่บริษัทจัดขึ้น ภัทรดาพร้อมกับเนตรทรายน้องสาวของปัฐวิชญ์ทั้งคู่รวมหัวกันวางแผนจะทำร้ายศศิพิมพ์เพื่อทำให้ศศิพิมพ์นั้นอับอายต่อหน้าทุกคนในบริษัทและลาออกไป ทั้งคู่วางแผนจะผลักศศิพิมพ์ตกน้ำ แต่รดาดันพลาดท่า ลื่นไถลตกน้ำหัวฟาดกับขอบสระไปเสียเอง ทุกอย่างจึงทำให้ สโรชาฟื้นขึ้นมาในร่างของภัทรดาตัวร้ายในนิยายที่เธอแสนจะเกลียด... ...... "ฮึ! พ่อเหรอ อะไรวะเนี่ยฉันไม่มีพ่อแม่นี่นา" สโรชาในร่างของภัทรดาที่นั่งมองพวกเขาอยู่พูดออกมา อยู่ๆเธอก็พูดขึ้นเพราะคิดว่าคุณลุงคนนี้คงอาจจะจำคนผิด "คุณลุงคะ คุณจำคนผิดแล้วล่ะค่ะ หนูชื่อ สโรชา ไม่ใช่ภัทรดาค่ะใจเย็นๆนะคะคุณลุง อีกอย่างหนูเป็นเด็กกำพร้าค่ะหนูไม่มีพ่อแม่"สโรชาพูดออกมาแบบงงๆแต่ก็นึกสงสัย ว่าทำไม ทุกคนถึงเรียกเธอว่ารดา ชื่อนี้คุ้นมาก เคยได้ยินที่ไหนสักแห่งนะ เธอคิด ชัยพลเมื่อมองเห็นลูกสาวพูดออกมาด้วยใบหน้าที่เรียบขรึมดูไม่เหมือนภัทรดาลูกสาวของเขานั่นยิ่งทำให้ชัยพลยิ่งใจแป้วขึ้นมา และคิดว่าลูกสาวของตัวเองสมองจะต้องได้รับการกระทบกระเทือนหรือเปล่านะ นั่นยิ่งทำให้เขาร้องไห้ขึ้นมาดังกว่าเดิม "ฮือๆๆๆ รดาลูกพ่อ ทำไมจำใครไม่ได้ คุณหมอ คุณต้องรักษาลูกผมให้หายนะ ฮือๆ" ชัยพลจับแขนคุณหมอขอร้องอ้อนวอน และเขย่าแขนของคุณหมอที่ยืนอยู่ข้างๆไปมาอย่างแรงจนคุณหมอต้องพูดขึ้น "ใจเย็นนะครับผมจะรักษาเต็มที่เลยครับ หมอธนพัฒน์ปลอบใจชัยพลที่ดูจะร้องไห้เสียงดังขึ้นด้วยเรื่อยๆ จากนั้นไม่นานเสียงประตูห้องเปิดออกมา "พี่รดา เป็นไรมากมั้ยคะ? " เนตรทราย น้องสาวของปัฐวิชญ์ ที่รักและเคารพภัทรดามากเธอตรงเข้ามาถามและกอดรดาอย่างเป็นห่วง เพราะในตอนกลางคืนที่ผ่านมาเธอก็มีส่วนร่วมที่ทำให้ภัทรดาที่เธอรักดั่งพี่สาวต้องบาดเจ็บ พร้อมกับหันไปมองพ่อของพี่รดาที่ยืนร้องไห้โฮอยู่ข้างๆ สโรชาในร่างของภัทรดามองมาที่เนตรทรายอย่างงงๆพร้อมกับขมวดคิ้วขึ้น "นี่ใครอีกล่ะเนี่ย..?" สโรชายังงงกับทุกคนในห้องนี้ พวกเขาเป็นอะไรกันไปหมด เนตรทรายหันหน้าไปมองบุรุษสูงวัยที่ยืนร้องไห้อยู่ข้างๆอย่างรู้สึกสงสารเธอผิดเองที่ไม่ห้ามพี่รดา แต่กลับส่งเสริมให้พี่รดาต้องทำเรื่องแบบนั้นทำให้วันนี้พี่รดาต้องเป็นแบบนี้ "พี่รดา น้องเนตรไงคะน้องสาวของคู่หมั้นพี่ พี่ปัฐไงคะ จำน้องเนตรได้มั้ย? " เนตรทรายถามขึ้นมาและดูท่าทางจะเป็นห่วงพี่สะใภ้ในอนาคตของตัวเองอยู่ไม่น้อย นั่นทำให้สโรชาในร่างของภัทรดายิ่งรู้สึกสับสนกันไปใหญ่คนพวกนี้เป็นบ้าอะไรกันทำไมอยู่ดีๆถึงเจาะจงเข้ามาหาเธอและมาเรียกเธอว่ารดา รดาเป็นใคร? สโรชาคิดและเริ่มพึมพำออกมา "ภัทรดา รดา ปัฐวิชญ์ ชัยพล เนตรทราย" สโรชาที่อยู่ในร่างของภัทรดาพูดพึมพำ พร้อมชี้ไปหาแต่ละคน... หลังจากนั้นก็คิดได้คนพวกนี้คือบุคคลที่เป็นตัวหนังสือที่เธออ่านก่อนเธอจะตกน้ำลงไปนี่นาอยู่ๆสโรชาในร่างของภัทรดาเธอก็ลุกขึ้น แล้วร้องออกมา "ไม่จริงงงงงง!!~~" สโรชาในร่างของภัทรดาลุกขึ้นเเล้วเธอก็วิ่งเข้าไปในห้องน้ำ เธอวิ่งไปส่องกระจกและต้องเบิกตากว้างเมื่อใบหน้าที่สะท้อนออกมานั้นไม่ใช่เธอแต่เป็นผู้หญิงที่สวยน่ารักผิวพรรณดีตาเฉี่ยวคมดูน่าจะดุสักหน่อย สโชาค่อยๆยกมือขึ้นแตะที่ใบหน้าและจยี้ดวงตาพร้อมกับลูบคลำอย่างลวกๆไปที่ทรงผม ไม่ใช่ตัวเธอ..เป็นใครก็ไม่รู้ ที่อยู่ในกระจก เมื่อเห็นเช่นนั้นแล้วสโรชาในร่างของภัทรดาก็ร้องออกมาอย่างตกใจ "อ้ายยยยยยย!!~~" สโรชา ร้องออกมาเพราะตกใจกับเงาที่สะท้อนออกมาในกระจกนั้นไม่ใช่เธอแน่แล้ว แต่จิตวิญญาณนั้นเป็นของเธอเรื่องบ้าบอนี้เกิดขึ้นกับเธอได้ยังไงกัน สโรชาในร่างของภัทรดาค่อยๆทรุดตัวลงอย่างอ่อนแรงและหมดสติไป ณ ตรงนั้นในห้องน้ำนั้น ... สโรชาในร่างของภัทรดาลืมตาฟื้นขึ้นมาและ มองไปที่เพดานรอบๆห้อง ตรงนี้ก็ยังเป็นที่ที่เดิมที่เธอฟื้นขึ้นมาก่อนหน้านั้น เธอถอนหายใจและมองไปรอบๆอีกครั้ง และมองไปยังเนตรทรายที่นั่งอ่านหนังสือที่โซฟา เธอครุ่นคิดว่าเธอมาที่นี่ได้ยังไง หลุดเข้ามาในนิยายที่ตัวเองอ่านยังไม่จบบทดีเลยด้วยซ้ำ แถมยังมาอยู่ในชื่อที่เธอด่าอย่างเอาเป็นเอาตายสุดท้ายต้องกลายมาเป็นคนๆนั้นแล้วแบบนี้จะทำยังไงต่อไปดี คนไม่ดีอย่างภัทรดาจุดจบของนางร้ายก็ต้องตาย หรือไม่ก็เป็นบ้าแล้วเรื่องราวต่อไปจะเป็นยังไงเธอเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำเธอจะต้องใช้ชีวิตเป็นนางร้ายที่แสนร้ายกาจตามหนังสือที่เธอหลุดเข้ามาหรือไม่หรือว่าหนีไปดีกว่าไหม? เห้อ! คนอื่นเขาเกิดมาเป็นนางเอกน่ารัก แต่นี่ดันมาเกิดเป็นตัวร้ายที่สังคมรังเกียจ แล้วเธอจะดำเนินชีวิตในนี้ต่อไปยังไงเรื่องราวอะไรก็ไม่รู้สักอย่างแล้วจะทำยังไงต่อไป ล่ะทีนี่ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน "โอ้ยยยย!" สโรชา ครุ่นคิดอยู่นาน ก็พลันปวดหัว เพราะ อดีตของภัทรดาตัวจริงแล่นผ่านเข้ามาในความทรงจำของเธอทั้งหมด มีแต่อดีตหรอที่ผ่านเข้ามา แล้วอนาคตจะเป็นยังไงเนี่ย ร้ายกาจขนาดนี้เป็นใครใครก็รังเกียจอ่ะนะภัทรดา ภัทรดานอนลืมตามองเพดานอีกครั้งและถอนหายใจขึ้นดังๆจนเนตรทรายเหลือบมาเห็นพอดี เนตรทรายจึงพูดขึ้นพร้อมกับเดินดข้ามาใกล้ๆ "พี่รดา เป็นอะไรไปคะ..ปวดหัวเหรอ น้องเนตรเรียกพยาบาลให้มั้ยคะ?" เนตรทรายรีบเข้ามาดูหญิงสาวอย่างเป็นห่วง สโรชาในร่างของภัทรดาหันมามองเนตรทรายคู่หูตัวร้ายของเธอ สโรชาในร่างของภัทรดายิ้มให้กับเนตรทรายอย่างแหยๆและค่อยๆดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงคอให้กับตัวเอง "มะไม่มีอะไรแล้วล่ะ พักเถอะน้องเนตร" สโรชาในร่างของภัทรดาตอบเนตรทรายออกไป จากนั้นเนตรทรายจึงพูดขึ้น "พี่รดารู้รึปล่าวคะงานแต่งของพี่รดา กับพี่ปัฐใกล้เข้ามาแล้วนะ น้องเนตรดีใจมากเลย แต่อี..เอ่อ ศศิพิมพ์ กลับทำให้งานแต่งของพี่ล่าช้าออกไป ถ้าวันนั้นเราสองคนไม่ทำพลาดป่านนี้ศศิพิมพ์คงลาออกไปแล้วแน่ๆ น้องเนตรล่ะเกลียดมันจริงๆกระแดะตอแหลทำเป็นอ่อนแอต่อหน้าพี่ปัฐพี่ปัฐก็เหลือเกินชอบให้ท้ายมัน" เนตรทรายพูดพร้อมสีหน้าอำมหิตขึ้นมา สโรชาในร่างของภัทรดาจึงพูดขึ้น "ไม่เป็นไร ใจเย็นๆ พี่ไม่รีบร้อน..แหะๆ" ภัทรดา ไม่อยากจะคิดถึงตอนนั้น ปัฐวิชญ์เกลียด ภัทรดาขนาดนั้น เธอจะมีชีวิตรอดจนถึงตอนจบได้มั้ยนะ หน้าของสโรชาในร่างของภัทรดารู้สึกเคร่งเครียดขึ้นทันที..สวนทางกับใบหน้าของเนตรทรายที่ยังงงๆกับกิริยาของพี่สะใภ้ในอนาคตของตัวเองที่ดูจะแปลกๆไป เอาอย่างนี้ถึงยังไงเมื่อมาอยู่ที่นี่แล้วหลีกเลี่ยงเขาให้มากที่สุด พบเจอเขาให้น้อยที่สุด การหลบหน้าคือสิ่งที่ดีที่สุด หากมีโอกาสที่ดีจะต้องรีบถอนหมั้นให้ไวที่สุด แล้วหาที่เหมาะๆเปิดร้านขายหนังสือนิยายดีกว่า เธอคิด พร้อมกับอมยิ้มไปกับความคิดนั้นๆของเธอ แต่ก็ต้องหุบยิ้มลงอย่างกะทันหันเมื่อมองเห็นใบหน้าของเนตรทรายที่ดูจะจ้องมองเธออย่างแปลกๆไป.. จบตอนที่1