นางร้ายอย่างฉันขอหลบก่อนนะ

ตอนที่ 2 หลบไม่พ้น พบกันจนได้

ตอนที่ 2

หลบไม่พ้น พบกันจนได้

เมื่อสโรชาในร่างของภัทรดาอาการดีขึ้น เธอจึงได้รับอนุญาตจากคุณหมอสุดหล่อเจ้าของไข้ที่คอยดูแลเธออย่างใกล้ชิดเพราะคำขอร้องของชัยพล นั่นคือคุณหมอธนพัฒน์ ให้กลับบ้านพักผ่อนต่อได้..

"นี่ครับ นามบัตร มีปัญหาหรือผลกระทบในการรักษาติดต่อผมได้นะครับ" คุณหมอธนพัตน์ ให้นามบัตรกับภัทรดาไว้ สโรชาในร่างของภัทรดารับนามบัตรมาจากคุณหมอสุดหล่อหลังจากนั้นเธอยืนนิ่งและตั้งสติ พร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ

ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเธอคือภัทรดา ผู้ไม่ยุ่งเกี่ยวกับความรักของใคร และไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับปัฐวิชญ์พร้อมกับคนรักของเขา เธอขอให้ตัวเองอยู่แบบสงบๆ และขอเป็นนางร้ายที่ไม่ต้องพบปะพูดคุยกับพระเอกแบบปัฐวิชญ์อย่างเด็ดขาด!

สองขาเรียวยาวก้าวเดินออกจากโรงพยาบาลอย่างมั่นใจ ต่อจากนี้เธอจะมีชีวิตใหม่แม้จะไม่ใช่โลกแห่งความเป็นจริงแล้วก็ตามโลกแห่งตัวหนังสือแห่งนี้จะเป็นที่พำนักและเป็นที่สนองความสุขของเธอด้วยครอบครัวที่ร่ำรวยมากมี ไม่ต้องลำบากอีกต่อไป สโรชาในร่างของภัทรดายิ้มออกมาแล้วก้าวเดินออกไปอย่างมั่นใจ จากนี้สโรชาได้ตายไปแล้วเหลือแค่ภัทรดาคนนี้คนเดียวเท่านั้น

....

ภัทรดากลับมาที่คฤหาสน์บ้านพ่อของเธอสาวใช้นับสิบคนมายืนเข้าแถวสองข้างเพื่อรอรับให้เธอกลับมาที่บ้าน ภัทรดามองดูทุกคนที่ยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบทุกคนก้มหน้าลงเมื่อเธอมองจ้องไปที่พวกเขา ร้ายกาจจริงๆนะภัทรดา สโรชาคิดขึ้นมาในใจ ภายใต้ใบหน้าของภัทรดาเธอยิ้มออกมาให้กับทุกคนทำเอาทุกคนทำหน้าเลิ่กลั่กบอกไม่ถูกว่าจะยิ้มตอบกลับให้ หรือจะอย่างไร

ภัทรดามองดูภายในบ้านที่ดูจะโอ่อ่าใหญ่โตสมแล้วที่จะเอาแต่ใจเพราะรวยขนาดนี้นี่เองภัทรดาค่อยๆเดินขึ้นไปและมองสำรวจไปรอบๆภายในคฤหาสน์แห่งนี้นักเขียนคงไม่ได้บรรยายไว้สินะหรือจะบรรยายไว้ก็ไม่รู้ก็ช่างเถอะคิดว่าเป็นสิ่งใหม่ไปก็แล้วกัน เธอคิด

มือเรียวยาวค่อยๆรูดไปตามราวบันไดหรูที่ดูจะไม่ค่อยพบเห็นในที่ทั่วๆไปนี่มันบ้านหรือราชวังกันแน่เขียนซะรวยเวอร์เชียว ภัทรดาคิด เธอค่อยๆเดินขึ้นไป และเมื่อถึงห้องของภัทรดาเธอเปิดประตูห้องขึ้น สโรชาที่อยู่ในร่างของภัทรดา แม้จะรู้จักทุกอย่างทุกที่ทุกซอกในนี้แต่เมื่อเห็นด้วยตาเนื้อมันก็อดที่จะตื้นตันดีใจไม่ได้อย่างน้อยก็ไม่ต้องสู้ชีวิตตรากตรำทำงานอดๆอยากๆไร้พ่อแม่คอยให้กำลังใจ

ขาเรียวยาวค่อยๆก้าวเข้าไปภายในห้องนอนใหญ่ที่ดูจะโอ่โถง ภายในเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์หรู ความสะอาดตาทำให้ภัทรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอค่อยๆเดินเข้าไปลึกขึ้นและหันหน้าไปมองตรงตู้ผนังกำแพงที่เต็มไปด้วยกระเป๋าแบรนด์เนมมากมายพร้อมรองเท้าหรูอีกเพียบ

จากนี้ตู้เสื้อผ้าก็ยังเต็มไปด้วยเสื้อผ้าชั้นนำจากทั่วโลกสุดยอดจริงๆถึงจะเป็นนางร้ายแต่ก็เป็นนางร้ายที่ร่ำรวยก็ยังถือว่าโชคดี รวยแบบนี้สิถึงจะถูกต้อง ไม่ได้ผู้ ก็ไม่เห็นต้องเสียใจมีกินมีใช้ เพอร์เฟคขนาดนี้จะต้องการอะไรอีกภัทรดาเอ้ย! เธอคิดพลางลูบคลำไปตามของหรูหราที่ได้พบเจอและเห็นของจริงก็ในวันนี้

ภัทรดาค่อยๆก้าวขึ้นไปนอนที่เตียงนอนนุ่มหรูหรา เธอค่อยๆหลับตาลงและค่อยๆหลับไป การพักผ่อนย่อมเกิดขึ้นเสมอสำหรับผู้ที่ประสบภัยภัทรดาคิด หลังจากนี้ชีวิตของสโรชาคงจะสิ้นสุดลงแล้วเธอจะเป็นภัทรดาในหนังสือนิยายที่เธอแสนจะเกลียดนี้

เธอจะเป็นภัทรดาที่จะไม่ขอพบหรือยุ่งเกี่ยวกับปัฐวิชญ์อีกต่อไปนางร้ายอย่างเธอขอหลบไว้ก่อนก็คงจะดี ดวงตาเฉี่ยวคมดุที่ดูจะประทับใจจ้องมองไปรอบๆห้องหรูหรานี้ เธอค่อยๆผล็อยหลับลงไป การพักฟื้นคงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้..

......

สองสัปดาห์ผ่านไป..

ภัทรดาใช้เวลาพักฟื้นไปเกือบสองอาทิตย์ เป็นเวลาสองอาทิตย์ที่สงบเงียบ เธอไม่ต้องพบต้องเจอใครเลย ชีวิตที่แสนจะร่ำรวยดีพร้อมทุกอย่างจนเธอไม่ต้องการสิ่งใดอีก แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ภัทรดายกหูขึ้นในทันที

?"พี่รดา!" เสียงปลายสายที่ดูจะเสียงแหลมดังขึ้น ใช่แล้ว เสียงของเนตรทรายนั่นเอง

?"ค่ะ"

?"เมื่อไหร่พี่รดาจะมาทำงาน น้องเนตรชักจะไม่ไหวแล้ว น้องเนตรไม่อาจต้านศศิพิมพ์ไหวแน่ๆ รีบมาทำงานเถอะค่ะ ถ้าไม่อย่างนั้น ศศิพิมพ์ได้คาบพี่ปัฐไปแน่ๆ ขนาดน้องเนตรเป็นน้องสาวพี่ปัฐ พี่ปัฐก็ยังไม่เข้าขางน้องเนตรเลย พี่รดา.."

ภัทรดาอึ้งไปชั่วครู่ งาน เหรอ ใช่ภัทรดาทำงานที่เดียวกับปัฐวิชญ์ อยู่ๆเรื่องความทรงจำงานก็ไหลพรั่งพรูเข้ามา จบแล้ว ชีวิตหรูหราที่ใฝ่ฝัน รวยขนาดนี้ยิ่งต้องขยันทำมาหากินสินะ

?"พี่รดาคะ ..เป็นอะไรรึปล่าวคะ พี่รดา!" เสียงของเนตรทรายดังออกมาจนทำให้รดาตกใจมือถือเกือบหล่น

?"อ่ะ..อ่อ เอ่อ..ไม่ อ่ะจ้าๆพรุ่งนี้พี่จะเข้าไปแล้ว น้องเนตรสบายใจได้เลย"

?"จริงเหรอคะ! ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เจอกันค่ะพี่รดา น้องเนตรจะรอนะคะ ..ตื๊ดๆๆ" เสียงแหลมดังออกมาจนรดาต้องเอาโทรศัพท์ออกห่างๆหูเพื่อลดเสียงเเหลมของน้องสาวคู่หมั้น และเนตรทรายก็วางหูไป ทั้งที่รดายังอึ้งๆอยู่

ภัทรดาคิดว่างานนี้ยิ่งหลีกเลี่ยงนิ่งต้องพบเจอเขา พระเอกของเรื่อง โธ่เอ๋ยบรรยายไว้หล่อหนักหนา ต่อให้หล่อแค่ไหนก็ไม่สนหรอก ทำตามหน้าที่ก็แค่นั้น ภัทรดาคิด

.....

วันต่อมา

ร่างบางก้าวเท้าลงจากรถหรูและค่อยเดินเข้ามาที่หน้าประตูบริษัทด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง สายตาของเธอสอดส่ายไปมา เสียงส้นสูงจากการเดินดังเป็นระยะ ภัทรดาตื่นเต้นอย่างมาก ในใจนั้นเสียงหัวใจของตัวเองมันเต้นจนได้ยินเสียง เธอพยายามรักษาภาพลักษณ์ของภัทรดาคนเก่า ที่มันไหลแล่นมาเป็นความทรงจำของเธอ

แต่สิ่งที่เธอคิดมากก็คือ การที่ต้องมาเจอคู่หมั้น ที่แสนจะเกลียดเธอนั่นเอง แต่นั่นแหละ เธอจะต้องทำตัวให้ปกติที่สุด จะวอกแวกไม่ได้...ภัทรดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเดินเข้าไปที่บริษัทภายใต้ใบหน้านิ่งดุจน้ำแข็งสายตาเฉี่ยวคมปนดุมองไปยังด้านหน้า

"ทุกคนนนน คุณรดามาแล้ว!~~" เสียงพนักงานคนหนึ่งรีบตะโกนขึ้น เพื่อให้สัญญานแก่พนักงานทุกคน ที่ทำงานที่บริษัทพนักงานทุกคนรีบวิ่งมาเข้าแถวต้อนรับเธอ ใครๆก็รู้ว่าคุณรดา เข้มงวดกับที่นี่มาก จนได้ฉายาว่า ผู้จัดการปีศาจ ทุกคนรีบออกมายืนต้อนรับ

ภัทรดาเดินเข้ามา เธอตกใจเป็นอย่างมาก ที่เห็นพนักงานยืนต้อนรับเข้าแถวกันเป็นระเบียบแบบนี้ ภัทรดาเธอคงเข้มงวดมากสินะ เธอคิด

" สวัสดีค่ะ..ทุกคน.." เสียงเย็นชาดังออกจากปากของภัทรดาเพื่อทักทายพนักงานที่ออกมายืนต้อนรับเธอ ทุกคนยืนนิ่งและมองหน้ากันไปมาแบบงงว่าเกิดอะไรขึ้น ร้อยวันพันปีแทบจะไม่ทักทายกันเลย

"เอาล่ะทุกคนทำงานได้แล้วค่ะ..." ภัทรดาคนใหม่กล่าว พนักงานทุกคนหันมองหน้ากันอย่างงงๆเพราะเธอ ไม่เคยพูดหรือคุยอะไรกับพวกเขาแบบนี้เลย..จึงทำให้พนักงาน เม้าท์มอยกันถึงเรื่องนี้ทั้งวัน

ภัทรดาเข้ามานั่งที่โต๊ะทำงานประจำของเธอ งานมากมายก่ายกองวางกองเต็ม เมื่อเห็นแบบนั้นภัทรดาถึงกับเท้ามือขึ้นมากุมขมับ ตื้ดดดด!! เสียงโทรศัพท์ประจำโต๊ะดังขึ้น

?"คุณรดาคะ ประธานเรียกพบด่วนค่ะ "ปภัสสร เลขาของปัฐวิชญ์ พูดในสาย

?"ค๊ะ! ค่ะๆ" เธอตอบออกไปแบบงงๆ และหลังจากนั้นสายก็วางลงไป ทำให้ภัทรดาต้องลุกขึ้นและเดินตรงไปยังห้องของประธาน เธอเดินเข้ามาและหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้อง ป้ายหน้าห้องเขียนชื่อของเขาอย่างเห็นได้ชัด หลังจากนั้น ปภัสสรก็หมุนลูกบิดประตูและเปิดให้เธอเข้าไป

"ประธานคะ คุณรดามาแล้วค่ะ" ปภัสสรพูดขึ้นกับประธานของเธอที่กำลังนั่งหันหลังอยู่

"ให้เธอเข้ามา" ปัฐวิชญ์ บอกกับเลขาสาวใหญ่ด้วยเสียงนุ่มทุ้ม ภัทรดามองไปที่คนที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ เธออมยิ้มขึ้นมา ตามพร๊อพนิยายเป๊ะ พระเอกนั่งหันหลัง และหลังจากนั้นค่อยๆหันหน้ามา ..อิอิ เธอคิด

จากนั้นเมื่อปภัสสรออกไป เหลือเพียงแค่เธอยืนอยู่ตรงนั้นเพื่อรอเขาหันมา พลางคิดในใจ ลีลาเยอะเว่อร์! จากนั้นไม่นาน ปัฐวิชญ์ค่อยๆหมุนเก้าอี้หันมาอย่างช้าๆ เมื่อภัทรดาเห็นหน้าของเขาเหมือนช่วงเวลาหยุดหมุนไปชั่วขณะ โคตรหล่ออ!! มิน่าล่ะ ภัทรดาถึงได้หวงนัก เธอคิด

แต่ก็ต้องสะบัดความคิดง่าวๆออกไป เพราะต้องรีบแนะนำตัวให้เขา เพราะตอนนี้ เขาดันจ้องมองเธอจนจะทะลุไปถึงกระดูกแล้วมั้ง เมื่อคิดได้ ภัทรดาคนใหม่ยืนตรงทันที ด้วยท่าทางเหมือนกับทหาร

"เอ่อ สะ สวัสดีค่ะ ท่านประธาน" ภัทรดายกมือสองข้างประนมขึ้น เธอไม่รู้ว่าต้องทำตัวแบบไหน เพราะเธอไม่รู้จัก ปัฐวิชญ์มาก่อน อีกทั้งเนื้อเรื่องก็เป็นยังไงก็ไม่รู้ ถึงยังไงต้องเอาตัวรอดไว้ก่อน เธอเลยทำตัวไม่ถูก เธอกล่าวพร้อมก้มหัวลงและสวัสดีเขา อย่างจริงจัง

ปัฐวิชญ์ ขมวดคิ้ว เพราะปกติเเล้ว เวลาที่เธอเข้ามาพบเขา เธอจะเข้ามากอดหรือไม่ก็ส่งสายตาเย้ายวนอ้อร้อ ให้เขา แต่วันนี้ เธอกลับแปลกไป

"อะ อืมม!" เขาตอบออกไปบบงงๆ

"งั้น..ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวก่อนนะคะ" นั่นยิ่งทำให้ปฐวิชญ์แปลกใจ และมองตามร่างบางที่กำลังจะหมุนตัวออกไป

"เดี๋ยวก่อน! " ปัฐวิชญ์พูดขึ้นทำให้ภัทรดาหยุดชะงักทันทีและรีบหันหน้ากลับมา พลางคิดในใจ ทำอะไรผิดวะ! เธอคิดพร้อมมองตรงไปยังชายหนุ่ม

"ค๊ะ!"

"วันนี้ตอนเย็น เราจะไปงานวันเกิดของคุณนงค์คราญ หุ้นส่วนของบริษัท ของขวัญผมจัดเตรียมแล้ว นี่ชุด ของคุณคืนนี้ ปัฐวิชญ์ชี้ไปที่กล่องชุดราตรีหรูที่เขาเตรียมไว้ ภัทรดามองไปที่กล่องชุดราตรีนั้น

"ค่ะ "เธอตอบเขาแค่สั้นๆ แล้วเดินเข้าไปยกกล่องชุดราตรีนั้น

"ถ้าอย่างนั้นไม่มีอะไรแล้ว ฉัน..เอ่อ รดาขอตัวก่อนนะคะ ท่านประธาน" เธอโค้งคำนับเขาอีกรอบก่อนเดินออกไป

ปัฐวิชญ์ มึนงงกับอาการที่เกิดขึ้น วันนี้ภัทรดาดูแปลกไปมาก เธอไม่สนใจเขาเลยด้วยซ้ำ หรือเธออาจจะโกรธ ที่เขาไม่เคยไปเยี่ยมเธอเลย ช่างเถอะ เขาคิด แล้วก้มหน้าลงทำงานต่อไป

.....

ในค่ำคืนนี้ ปัฐวิชญ์ต้องมารับภัทรดา ออกงานครั้งแรกในฐานะคู่หมั้นด้วยกัน ปกติปัฐวิชญ์ไม่ค่อยชอบออกงานแต่ครั้งนี้ขัดใจคุณนงค์คราญไม่ได้ เขาไม่อยากให้มีผลกระทบต่อธุรกิจ ที่กำลังจะเริ่มขึ้นด้วยกัน เขารีบขับรถมุ่งหน้าตรงไปเพื่อรับภัทรดาที่บ้านของเธอ และมาถึงในที่สุด จากนั้นก็นั่งรอเธอได้สักครู่ ไม่นานเธอก็ลงมา

"มาแล้วค่ะ ..มาแล้ว!" เสียงสาวใช้ขานรับเมื่อเห็นนายหญิงของตนสวยหยดย้อย ภัทรดา รู้สึกแปลกอยู่กับชุดพวกนี้ แต่เธอจะต้องอดทน เพราะจะทำงานนี้เสียไม่ได้ หากขายหน้าหมายถึงโปรเจ็กใหญ่ของปัฐวิชญ์และกลุ่ม APWของพ่อเธอต้องเสียหายไปด้วย งานนี้เธอจะต้องจัดเต็ม ภัทรดาค่อยๆก้าวเท้าลงมาอย่างช้าๆและระมัดระวัง เพราะชุดที่ใส่ไม่ถนัดเอาซะเลย

ปัฐวิชญ์ชะงักเมื่อเห็น ภัทรดาในชุดสีแดงเข้ม ขลับผิวให้ขาวใสเเละเปล่งประกาย ภัทรดาตื่นเต้นมาก เธอไม่พูดอะไรไเ้แต่พยายามสงบเงียบ แล้วขึ้นรถเคียงคู่ไปกับ ปัฐวิชญ์ ภายในรถสงบเงียบ เธอทำตัวไม่ถูก ไมรู้ว่าต้องวางมือตรงไหน เธอเริ่มรู้สึกไม่สบายกับชุดที่สวมใส่ และนั่งขยุกขยิกตลอดทาง จนปัฐวิชญ์ต้องทำหน้านิ่วใส่

ภัทรดาวางมือลงไปที่พักมือของเบาะนั่งที่คั่นกลางระหว่างเขาและเธอ แต่ดันวางมือของตัวเองไปทับกับมือของ ปัฐวิชญ์ ภัทรดาตกใจ ชักมือออกอย่างรวดเร็ว ปัฐวิชญ์ได้แต่แปลกใจ ว่าทำไมภัทรดาที่เคยออดอ้อน ส่งสายตายั่วยวนให้เขาตลอดเวลา กลับมาบัดนี้ แววตานั้นได้หายไปแล้ว เขารู้สึกแปลกใจเธออย่างมาก พฤติกรรมแบบนี้เหมือนเขาถูกเธอรังเกลียดไปซะงั้น

ในงานเลี้ยงวันเกิดบ้านคุณนงค์คราญ

ทั้งคู่ได้เข้ามาถึงในงาน ทุกคนดูหรูหรา และดูเป็นผู้ดีอย่างมากภัทรดารู้สึกประหม่า เพราะตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยออกงานแบบนี้เลย เธอลงรถและหยุดเดิน ปัฐวิชญ์แปลกใจมากที่ปกติออกงานภัทรดาจะทำตัวสนิทกับเขา และแสดงถึงความเป็นเจ้าของเขาอย่างเห็นได้ชัด

แต่วันนี้ เธอดูแปลกไป และไม่ค่อยอยากที่จะแตะต้องเขาเท่าไหร่ ปัฐวิชญ์ถอนหายใจ แล้วจับมือของ ภัทรดามาคล้องแขน เพื่อที่จะให้ตัวเองและภัทรดาเดินเข้างานพร้อมกัน ภัทรดาตกใจ ชักมือออกจากแขนเขาออกอย่างไว...ทำให้ปัฐวิชญ์หันมามองภัทรดาทันที

"นี่คุณคล้องแขนผมเดี๋ยวนี้...คุณจะให้ผมขายหน้ารึไง" "ปัฐวิชญ์กัดฟันพูดกับภัทรดาเบาๆ ทำให้ภัทรดาที่ลืมตัวยิ้มแห้งๆออกมาเพราะทำตัวไม่ถูก

"แหะๆ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ค่อยชินเท่าไร" เธอตอบเขาไป ภัทรดาค่อยๆสอดแขนบางเรียวของเธอเข้าไปเกาะเเขนของปัฐวิชญ์ดังเดิม

งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างราบรื่น ทุกคนในงานต่างชื่นชม ภัทรดากับปัฐวิชญ์ว่า เป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก จนถามถึงงานแต่ง เดินไปทางไหนก็มีแต่คนชื่นชม จากนั้นเมื่อมานั่งแล้ว ภัทรดาขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เมื่อเธอทำธุระเสร็จจึงออกมาข้างนอก และมองหาปัฐวิชญ์ เธอเดินไปเรื่อยๆ แล้วชนกับคนคนนึงอย่างแรงเพราะไม่ได้มองทาง

"โอ้ยยย!!" ภัทรดาอุทานออกมาอย่างตกใจ

"เป็นอะไรรึปล่าวคะ" ภัทรดาพูดพลางจับแขนของผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอชนเข้าอย่างแรงและรีบพยุงขึ้น ทันใดนั้นในความรู้สึกของภัทรดาตัวจริงบอกกับเธอว่า คนที่เธอชนนั้นคือศศิพิมพ์นางนางเอกสาวผู้น่าสงสาร ดวงหน้าที่งดงามหวานหยดย้อย ปนเศร้าน้อยๆ ดวงตาของเธอหลุบต่ำลงเพราะคนที่เธอชนด้วย คือ ภัทรดา ผู้หญิงที่คอยทำร้ายเธอ ตลอดเวลานั่นเอง ความร้ายกาจของภัทรดา ทำให้ศศิพิมพ์ต้องถอยหลังออกไปในทันที

ทันใดนั้น เสียงทุ้มนุ่มของใครบางคนดังขึ้น ..

จบตอนที่2