นางร้ายอย่างฉันขอหลบก่อนนะ

ตอนที่ 3 ปล่อยให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกันเถอะฉันไม่เกี่ยวอยู่แล้ว

ตอนที่ 3

ปล่อยให้พวกเขาอยู่ด้วยกันเถอะ

ฉันไม่เกี่ยวอยู่แล้ว

"หยุดนะ! รดาเธอจะทำอะไร ปล่อยพิมพ์เดี๋ยวนี้นะ!" เสียงตะคอกดังมาแต่ไกล ภัทรดาปล่อยมือศศิพิมพ์ทันควัน จนภัทรดาหน้าซีด เพราะคนตรงหน้านั้น หน้าตาดุดันเอาเรื่อง ภัทรดาขนลุกซู่ไปทั้งตัว ก็นะ นางเอกของเค้า ทั้งคู่ดูเหมาะสมกันมาก ช่างเป็นหนุ่มหล่อสาวสวย ในนิยายที่ลงตัวที่สุด

ภัทรดาคิดพลางมองไปยังปัฐวิชญ์ที่ยืนบังร่างเล็กหน้อมแน้มอยู่ด้านหลัง สายตาของเขาดูจะเอาเรื่องภัทรดา จนเธอต้องก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาเขา นั่นยิ่งทำให้ปัฐวิชญ์ยิ่งแปลกใจขึ้นไปอีกกับพฤติกรรมของภัทรดา อยู่ๆเสียงพูดเบาๆก็ดังขึ้น

"เอ่อ ไม่มีอะไรค่ะคุณปัฐ คุณรดาแค่พยุงตัวพิมพ์ไว้ไม่ให้ล้มลงไปแค่นั้นค่ะ " ศศิพิมพ์กำลังจะอธิบายพร้อมกับก้มหน้าลง ทำหน้าตาเศร้าสร้อย ดูน่าสงสารเหลือเกิน นั่นยิ่งทำให้ภัทรดาใจอ่อนขึ้นมา พร้อมกับรู้สึกเอ็นดูศศิพิมพ์

'โธ่ แม่นางเอกของฉัน น่าสงสารเหลือเกิน' ภัทรดาอดชื่นชมเธอในใจไม่ได้ พร้อมกับจ้องมองไปที่ใบหน้าหวานที่ยืนซ่อนตัวอยู่ด้านหลังคู่หมั้นของตัวเอง

ทันใดนั้น อยู่ๆภัทรดาก็รู้สึกปวดที่ตรงหัวใจ อย่างบอกไม่ถูก มันอาจเป็นความรู้สึกของภัทรดาคนเก่า ที่ต้องเจ็บปวดเพราะคนทั้งคู่รักกัน รดายกมือขวาขึ้นมาลูบหน้าอกพร้อมกับกลืนก้อนแข็งลงลำคอไป รู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ออกมา เมื่อเห็นเช่นนั้นปัฐวิชญ์จึงถามขึ้น

"เป็นอะไรไปอีก? " ปัฐวิชญ์ถามภัทรดาขึ้นมา ทำให้รดาต้องรีบตั้งสติ

"อ้อ! ปล่าว ไม่มีอะไร เชิญค่ะ เชิญตามสบายเลยนะคะ เดี๋ยวฉันเดินไปหาของกินสักครู่"

รดาบอกกับชายหนุ่มที่มองจ้องจับผิดเธอ จากนั้นเขาพยักหน้าเล็กน้อย เธอจึงเดินแยกตัวออกจากคู่หมั้นไป ปัฐวิชญ์แปลกใจกับ กิริยาที่เธอทำกับเขา หลังจากที่เธออกจากโรงพยาบาล

มาครั้งนี้ เธอเปลี่ยนไปมากท่าทีของเธอที่เคยพูดจาออดอ้อนหวานหู ส่งสายตายั่วยวนขอความรักจากเขาเป็นประจำ มันหายไปจากดวงตาของเธอ เหมือนกับตอนนี้เขาได้หายไปจากสายตาของเธอแล้วปัฐวิชญ์คิดไปมา เขาเองกลับหน้าเครียดขึ้นมา

ภัทรดาเดินมาหาอาหารที่เป็นบุฟเฟ่ต์ทาน เธอมองอาหารเหล่านี้นอย่างตื่นเต้น ช่างตระการตาสวยงามเกินที่เธอจะกล้าหยิบกิน รดายืนมองอยู่ตรงนั้นอยู่สักครู่ อยู่ๆก็เริ่มรู้สึกคันกับชุดที่เธอสวมใส่ แต่เธอก็ต้องรีบเก็บอาการเพราะอาจจะทำให้คู่หมั้นอย่างปัฐวิชญ์ขายหน้าไม่ได้

"หิวเหรอครับ ..เห็นยืนมองอยู่นานเชียว?" ธนพัฒน์ ลูกชายคนเล็ก ของคุณนงค์คราญก็อยู่ในงานนี้ด้วย

"อ้อ! เอ่อ..หิวนิดหน่อยค่ะ" เธอพูดเบาๆพร้อมกับก้มหน้าลงเล็กน้อย กลัวเขาจะจับได้ว่าเธอทำอะไรไม่เป็น เดี๋ยวขายหน้าเปล่าๆ

"ยินดีที่ได้พบอีกนะครับ คุณภัทรดา" เขาพูดเพราะได้พบคนไข้ของตัวเองโดยบังเอิญ ทำให้ภัทรดาเงยหน้าขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้วเพราะสงสัย ว่าเขารู้จักชื่อเธอได้อย่างไร

"คุณคือ...? อ้อ! คุณหมอธนพัฒน์ ฉันจำคุณได้แล้วค่ะ" ภัทรดาเธอพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ทำให้คุณหมอสุดหล่อหัวใจเต้นขึ้นมา

"ขอบคุณมากนะคะ ที่ดูแลเป็นอย่างดี " ภัทรดายกมือขึ้นประกบกัน เป็นการไหว้ขอบคุณเขา พร้อมกับรอยยิ้ม นั่นทำให้ปัฐวิชญ์มองเห็นรดาและธนพัฒน์ทั้งสองมาแต่ไกล ไม่นึกเลยว่า จะยกมือไหว้ใครง่ายๆ หรือว่าคงพบเป้าหมายใหม่ล่ะสิ ปัฐวิชญ์มองตรงไปยังทั้งคู่ที่ยืนคุยกัน นั่นทำให้เขาคอแห้งและยกน้ำขึ้นมาดื่ม

"มาสิเดี๋ยวผมตักให้ คุณอยากกินอะไรเหรอครับ ?" ธนพัฒน์พูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มแสนหวาน

"เอ่อ ฉันกินได้แน่นะ ..?" รดาพูดขึ้นเพราะรู้สึกเกรงใจเขา

"คุณรดาไม่ต้องเกรงใจ คุณบอกผมมาได้เลย ผมเลี้ยงเอง.." คุณหมอยิ้มออกมากับคำพูดกึ่งพูดเย้ารดา นั่นทำให้รดาผ่อนคลายมากขึ้น

"งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะ" ภัทรดายิ้มกว้างที่จะได้ทานอาหารที่สวยงามน่ากินพวกนั้น บวกกับท้องตอนนี้ที่มันร้องออกมาเพราะรู้สึกหิว นั่นยิ่งทำให้ธนพัฒน์หัวเราะออกมา

รดาชี้ไปที่อาหารสุดหรูพวกนั้น ส่วนคุณหมอธนพัฒน์เป็นคนตักอาหารให้ และหลังจากนั้นเมื่อได้อาหารตามที่ต้องการแล้ว ธนพัฒน์จึงชี้ไปที่นั่งที่ไกลผู้คนเล็กน้อย

"นั่งทานตรงนั้นดีมั้ยครับ ไกลผู้คนหน่อยคุณจะได้ทานตามสบายได้" ธนพัฒน์พูดขึ้น

"ดีเหมือนกันค่ะ ฉันไม่อยากเป็นเป้าสายตาของผู้คน แค่นี้ก็เขินจะแย่" รดาพูดตอบ จากนั้นทั้งคู่ก็ยิ้มให้กัน และเดินออกไปพร้อมจานอาหาร

ภัทรดาทั้งกินทั้งคุยกับธนพัฒน์อย่างถูกคอ ทั้งคู่คุยกันไปทานอาหารไปทำให้อาหารมื้อนี้มันอร่อยขึ้นมากจริงๆ ภัทรดาก็รู้สึกผล่อนคลายขึ้นเมื่อมีเพื่อนคุย ลดความเขินอายไปได้บ้าง

เมื่อทานอาหารเสร็จอาการคันจากชุดราตรีสวยของเธอก็คันมากขึ้น รดาคุยไปก็เกาไป จากเกาเบาๆก็แรงขึ้น บวกกับอากาศก็เริ่มเย็นขึ้น รอยแดงและจ้ำต่างเริ่มผุดขึ้น ทำให้หมอธนพัฒน์สังเกตุอาการได้ และเริ่มเป็นห่วงเธอขึ้นมา

ธนพัฒน์ถอดเสื้อนอกออกมาคลุมไหล่ให้รดาในทันทีที่จ้ำแดงๆเริ่มขึ้นตามตัวของเธอและเพื่อให้เธออบอุ่นขึ้น จากนั้นทั้งคู่เดินออกมาจากที่นั่งและก็มีสายตาคู่หนึ่งมองมาที่เธอ อย่างดุดัน ปัฐวิชญ์รีบเดินเข้ามาหาทั้งคู่อย่างรวดเร็ว

"ไม่ทราบว่าคู่หมั้นของผม มีปัญหาอะไรรึปล่าว?" ปัฐวิชญ์ถามขึ้นเพราะรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา โดยลืมไปว่า มีศศิพิมพ์เดินเคียงคู่เขามา เขาพูดออกมาอย่างเต็มปากเป็นครั้งแรกว่า รดาเป็นคู่หมั้นเขา เสียงที่ดังออกมาทำให้ผู้คนหันมามอง

"เอ่อไม่มีอะไรค่ะ..คุณหมอธนพัฒน์แค่ ..เอ่อ" รดาอ้ำอึ้งไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรออกไป แต่อยู่ๆปัฐวิชญ์ก็หันหน้ามาทางรดา พร้อมกับดึงแขนของเธอให้มายืนข้างเขา

"คุณก็เหมือนกัน มีคู่หมั้นแล้วก็ควรจะอยู่กับคู่หมั้นสิ.."เขาพูดพลางดึงเสื้อคลุมของธนพัฒน์ออก แล้วถอดเสื้อคลุมของตัวเองคลุมให้ภัทรดาแทน

"กลับได้แล้ว!" ปัฐวิชญ์กอดเอวของภัทรดาต่อหน้าของธนพัฒน์และศศิพิมพ์ นั่นทำให้ทั้งคู่ต้องเบิกตากว้างกับสิ่งที่ปัฐวิชญ์ทำลงไป เขาเดินกอดเอวของรดาออกไป ภัทรดาพยายามแกะมือของเขาออก

และนั่นมันยิ่งทำให้เขากอดเอวเธอแน่นขึ้น แล้วเดินหันหลังให้กับหมอธนพัฒน์และศศิพิมพ์ รดาหันหลังมามองธนพัฒน์ที่ยืนนิ่งมองเธอและเขา รดาก้มหัวขอบคุณหมอธนพัฒน์ และโบกมือลาเขา ปัฐวิชญ์จับมือรดามากอดเอาเขาและกดไว้อย่างแน่น จากนั้นเขาก็พาเธอเดินออกไปขึ้นรถอย่างอารมณ์เสีย

"นี่คุณปัฐ! คุณทะเลาะกับคุณศศิพิมพ์เหรอคะ ถึงมาพาลอารมณ์เสียใส่ฉัน คนอุตส่าห์หลีกทางให้อยู่ด้วยกันแล้วฉันไปเกี่ยวอะไรกับพวกคุณ" รดาพึพำออกมาอย่างเสียอารมณ์

ปัฐวิชญ์ยังเงียบ เขาเองก็แปลกใจเหมือนกันอยู่ดีๆทำไมเขาถึงได้อารมณ์เสีย เมื่อเห็นคนที่เกลียด คุยกับผู้ชายอยู่เขาคิดและถอนหายใจ แต่ก็ต้องหันไปมองคนข้างๆที่นั่งยุกยิกๆเกานั่นเกานี่อยู่

"นั่งอยู่นิ่งๆไม่ได้รึไง!" ปัฐวิชญ์ตะคอกเสียงและหันมามองรดาด้วยใบหน้าดุ นั่นทำให้รดาต้องเงยหน้าขึ้นมาตอบเขาอย่างใสซื่อ

"ไม่ได้! ..ฉันคัน ไม่ไหวแล้ว ชุดของคุณมัน ทำฉันคันไปทั้งตัวแล้ว !" ภัทรดาถอดเสื้อคลุมของเขาออกอย่างไว แล้วหันหลังให้ปัฐวิชญ์

"ไม่ไหวแล้ว เกาหลังให้หน่อย " รดาเปลือยหลังขาวให้ปัฐวิชญ์เพื่อที่จะให้เขาเกาให้

"ธะ เธอ!ทำบ้าอะไรเนี่ย จะมาไม้ไหน อีก! " เสียงดุๆดังขึ้นจากด้านหลังของรดา

"ไม่มีไม้ไหนทั้งนั้น เกาเร็ว! ไม่ไหวแล้ว!!" รดาทั้งพูดทั้งเริ่มเกาทั้งตัวแรงขึ้นไปมา

ปัฐวิชญ์ จำใจต้องเกาหลังให้รดา ผื่นแพ้ขึ้นเต็มแผ่นหลังของเธอ นั่นทำให้ปัฐวิชญ์เบิกตากว้าง แพ้จริงๆหรือนี่ เขาคิดขึ้นมาในใจ

"ลุงหมาน .. พาคุณรดาไปโรงพยาบาลเร็ว" ปัฐวิชญ์พูดขึ้น

"ครับท่านประธาน" สมานตอบออกมาทันทีและเตรียมยูเทิร์นรถ เพื่อพารดาไปโรงพยาบาล

ที่โรงพยายบาล

คุณหมอให้ยาแก้แพ้ และให้รดานอนพักรักษาตัว หนึ่งคืนเพื่อให้ผื่นแพ้ยุบลงไป รดานอนที่เตียงคนไข้ และหันมามองคนตัวใหญ่ที่นั่งนิ่งมองมาที่เธอ สายตาคมจ้องมองเธอไม่หยุดหย่อน นั่นยิ่งทำให้รดารู้สึกแปลกๆ ไม่นานเธอจึงพูดขึ้น

"คุณปัฐ กลับเถอะค่ะ ฉันอยู่ได้ วันนี้คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว " ภัทรดาบอกกับปัฐวิชญ์เพราะเกรงใจเค้า อีกอย่างก็พาเธอออกจากงานทาดื้อๆ เมื่อได้ฟังคำพูดจากรดาเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วไถไปมา จากนั้นเขาก็ตอบเธอออกมาทันที

"ไม่เป็นไร เราเป็นคู่หมั้นกัน ก็ต้องดูแลกันอยู่แล้ว! " ปัฐวิชญ์พูดออกมาขณะที่เขาก้มหน้าอ่านอ่านบางอย่างในโทรศัพท์ นั่นยิ่งทำให้รดารู้สึกเย็นวูวาบที่หัว

ไหนในนิยายบอกว่าเกลียด ไม่ชอบ แล้วจะมานั่งอยู่เพื่ออะไร รดาได้ยินคำพูดของเขาเธอจึงพลิกตะแคงตัวไปอีกทางเหลือแค่แผ่นหลังที่เหลือให้เขามอง พร้อมกับรีบหลับตาลงพร้อมความคิดที่หงุดหงิดขึ้นมา

'โอ้ยยยย ไปเถอะ ไปไหนก็ไปเถอะ อึดอัดจะแย่อยู่แล้วววววว!' รดาได้แต่คิดในใจ เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาห่ม แล้วนอนตะแคงหันหลังให้ปัฐวิชญ์..จากนั้นก็หลับตาลงในทันที โอ้..ชีวิตที่สงบสุขของฉัน!!..

จบตอนที่3