"ไวโอลิน"
หญิงสาวที่กำลังเดินก้มหน้าเหมือนเดิมของเธอทุกวันมีชายหนุ่มแปลกหน้าที่จัดว่าหล่อเหลาระดับซุปตาร์เข้ามาทักทายและทำท่าสนิทสนมถึงขั้นโอบไหล่จับมือ
"ค่ะ"
ไวโอลินมองชายแปลกด้วยสายตาแข็งๆ ปนหวาดกลัวปกติเธอไม่เคยเดินคนเดียวหรอกจะมีวีโอเลตไปไหนมาไหนด้วยตลอดแต่วันนี้เธอไปหาหนังสือที่ห้องสมุดมาก็เลยแยกกับวีโอเลตจนถึงตอนนี้ยังไม่เจอกันเลยและยังมาเจอคนแปลกหน้าที่ไม่น่าไว้วางใจอีก
"จำเราได้ไหม"
คนแปลกหน้ารูปหล่อพยายามแนะนำตัวเองและเข้าใกล้เธอให้มากที่สุดเพราะเขาต้องการจีบเธอ หาโอกาสที่จะเจอเธอเดินคนเดียวมานานแล้ว วันนี้จะไม่ปล่อยให้เธอหลุดมือไปแน่นอน
"คือ"
ไวโอลินพยายามคิดแต่เธอคิดอะไรเองไม่ได้หรอกยิ่งเรื่องจดจำคนเธอยิ่งไม่เป็นงานเข้าไปใหญ่เพราะปกติเธอแทบจะไม่คุยกับใครคนส่วนมากที่เข้ามาทักทายก็จะเป็นคนรู้จักของวีโอเลต
"นั่งคุยกันก่อนสิ จะได้จำกันได้"
เขาฉวยโอกาสพาคนที่ยังทำหน้านึกอะไร
