"พี่แค่คุยเรื่องรายงานกับเธอคนนั้นไม่มีอะไรจริงๆ ส่วนเรื่องใจพี่คุยกับแค่หนูลินคนเดียวเข้าใจไหม ไหนบอกพี่สิเข้าใจไหม สบายใจหรือยัง"
เขาเชยคางเธอขึ้นมาให้ใบหน้าเธอเงยขึ้นมามองเขา แอลตันยื่นหน้าไปอธิบายใกล้ๆเธอจนริมฝีปากที่ขยับพูดกระทบกับริมฝีปากของคนที่เอาแต่นิ่ง ความนุ่มนิ่มของริมฝีปากอมชมพูของเธอทำเอาเขาแทบพูดไม่จบ
เธอสั่นไปทั้งตัวใจเต้นตึกๆ พยักหน้าช้าๆ มันเป็นอะไรที่ใกล้เอามากๆใกล้จนเข้าใจลืมความไม่สบายใจหมดสิ้นแล้ว
แอลตันยิ้มบางๆแต่หล่อโฮกจนอีกคนหลับตาปี๋ เธออยากมองต่อแต่กลัวจะอดใจไม่ไหว เขาทำแบบนี้มันชวนนึกถึงค่ำคืนนั่น ยังไงตอนนี้เธอกับเขาก็ได้แค่จับมือกันเพราะพ่อสั่งห้ามออกนอกลู่นอกทาง
"เรามาเข้าใจกันสะหน่อยไหม"
เขายกมือขึ้นแกะเม็ดกระดุมของชุดแซกคอกลมตัวยาวของเธอ มันมิดชิดเพราะปิดตั้งแต่คอนาวไปถึงตาตุ่มแบบนี้เขาชอบและมันก็แกะง่ายเวลาทำอะไรก็แสนจะสะดวก
"นะนะหนู คือ"
เขาทำเธอพ
