"เมาเรือหรือเปล่า"
แอลตันนั่งมองไวโอลินอยู่อีกฝั่งตรงข้ามกับที่เธอนั่งมาสักพักก่อนจะเดินเข้ามานั่งข้างเธอ เขาเองก็อายเป็นนะถึงพ่อแม่เขาและพ่อแม่เธอจะไม่ว่าถ้าเขาจะจีบเธอ เจอกันบาอยยิ่งประหม่าเพราะมาฉลองวันเกิดครบรอบอายุสิบแปปดรอบนี้เขาต้องทำให้เธอเป็นแฟนเขาให้ได้
"ไม่ค่ะ"
ไวโอลินนั่งก้มหน้ามองพื้น มือบางของเธอกำเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า เธอนั่งแบบนี้ตั้งแต่ขึ้นเรือมาแล้ว เพราะแอลตันมองเธออยู่ ผู้ชายที่ทำให้เธอหวั่นไหวมากที่ในตอนนี้
"แล้วก้มหน้าทำไม"
เขาพยายามจะให้เธอเงยหน้าขึ้นมาหาเขา สองมือจับคางเล็กของเธอแต่ไวโอลินก็รีบก้มลงต่อไม่สนใจอะไรแม้แต่หน้าของเขา เอากับเธอสิมีผู้หญิงอยากแต่จะมองหน้าเขาจนบางครั้งเขาต้องหลบหน้าหนีหายไปแต่กับเธอเขาเสนอตัวเธอยังหนีหน้าแบบนี้ไงเขาถึงต้องรวบรวมความกล้าให้มากเขาไว้
"คือ"
น้ำเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน มือบางบีบเข้าหากันจนอากาศก็แทรกผ่านไม่ได้ เม็ดเ
