"สวยจัง"
เรือจอดสนิทคนที่ชอบธรรมชาติมากๆ อย่างไวโอลินวิ่งลืมเปียกวิ่งลุยน้ำขึ้นมายืนบนฝั่งมองธรรมชาติด้วยความชื่นชมและตื่นตาตื่นใจอย่างกับไม่เคยเห็นทั้งที่เธอก็ท่องเที่ยวบ่อยมาก เธอมัวแต่มองทุกอย่างรอบตัวจนลืมไปว่าชีวิตเธอมีคนกำลังติดตามทุกฝีก้าวอยู่
"พี่พาเดินชมนะ"
แอลตันปล่อยให้หญิงสาวตื่นตาตื่นใจอยู่พักใหญ่โดยที่เขายืนอยู่ด้านหลังเธอ ยืนรอจนเธอหันมาสนใจเขาที่ยืนอยู่แบบเงียบ เขาเห็นเธอยิ้มแวปหนึ่งพอเขายิ้มตอบเธอก็หุบยิ้มก้มหน้ากำมือแน่นอีกตามเคย
"แต่ว่า"
น้ำเสียงเบาๆ ขาดความมั่นใจ หางตากำลังเหลือบมองหาวีโอเลตเพื่อหาตัวช่วย เธอกำลังต้องอยู่กับเขาสองต่อสองอีกแล้ว
"ไปสิลิน เดี๋ยววีไปเปลี่ยนชุดแล้วตามไป"
วีโอเลตเดินตามฝาแฝดของเธอมาไม่ห่างแต่เธอก็เปิดโอกาสให้แอลตันไปด้วยเพราะเขาแสนดีเหมาะกับไวโอลินมากที่สุดแล้วยกเว้นคนบางคนนิสัยไม่ดีไม่น่าคบ
"รีบตามไปนะ"
ไวโอลินถูกแอลตันโอบเอวเดินออก
