Claimed Under The Blood Moon

Kabanata 4: The First Crack

Maagang umaga nang unti-unting nagliwanag ang langit sa ibabaw ng Sanctuary. Ang hamog sa bundok ay hindi pa rin nawawala, parang bantay na tahimik na nagmamasid sa lungsod. Nakatayo ako sa balcony ng tower habang pinagmamasdan ang mga ilaw sa ibaba na isa-isang namamatay habang nagigising ang mga tao. “Another quiet morning,” sabi ni Kael habang tumabi sa akin. Napailing ako nang bahagya. “Too quiet… and you know what that means.”

Bumaba kami sa command hall kung saan naghihintay na si Liora sa harap ng holo-map. May ilang pulang markers na kumikislap sa iba't ibang bahagi ng ridge. “Scouts moved again during the night,” sabi niya habang itinuturo ang projections. Lumapit ako at pinagmasdan ang galaw ng mga signals. “Hindi sila umatake,” sabi ko, “pero parang may hinahanap sila.”

Nagkatinginan kami ni Kael habang iniisip ang posibleng plano ng kalaban. “Maybe they’re testing our limits,” sabi niya habang nag-a-adjust ng sigil controls. Tumango ako habang nakapokus pa rin sa mapa. “Or maybe they’re waiting for us to make a mistake.”

Biglang may kumislap na alert sa system ni Liora. “Selene, may disturbance sa emotional network,” sabi niya. Lumapit ako agad sa control panel. “Where?” tanong ko. Itinuro niya ang isang maliit na district sa southern side ng city.

“Hindi ito normal,” sabi niya habang lumalabas ang readings. “Someone is trying to influence civilian emotions.” Biglang kumunot ang noo ko habang naramdaman ko ang maliit na alon ng takot sa isang bahagi ng lungsod. “So they finally started,” bulong ko.

Lumapit si Kael sa tabi ko. “Can you stabilize it?” tanong niya. Pumikit ako sandali at pinakiramdaman ang emosyon ng mga tao sa lugar na iyon. Unti-unti kong pinadala ang calming energy ko sa area. “Yes… but whoever is doing this is strong,” sagot ko habang dahan-dahang bumabalik sa normal ang emosyon ng mga tao.

Nagbuntong-hininga si Liora habang tinitingnan ang system. “The disturbance stopped.” Ngunit alam naming lahat na hindi iyon ang katapusan. Tumingin ako sa ridge sa malayo. “He’s testing me,” sabi ko nang mahina.

“Then we should be ready,” sagot ni Kael. Tumabi siya sa akin habang nakatingin din sa bundok. Ang hamog ay parang gumagalaw ulit, parang may lihim na tinatago sa loob nito.

Sa sandaling iyon, may bagong signal na lumitaw sa holo-map—mas malakas kaysa sa nauna. “Selene…” sabi ni Liora habang nakatingin sa screen. Lumapit ako at nakita ang energy signature na iyon.

Hindi ko man makita ang mukha ng may-ari nito, pero alam ko kung sino iyon.

“The Clan Virel leader is back.”

Tahimik ang command hall habang nakatitig kaming tatlo sa kumikislap na signal sa holo-map. Mas maliwanag ito kaysa sa ibang markers, parang sinasadyang ipakita ang presensya nito sa amin. “He’s not even hiding anymore,” sabi ni Kael habang nakakunot ang noo. Huminga ako nang malalim habang pinakiramdaman ang energy na iyon mula sa bundok. “Hindi ito simpleng pagbisita,” sagot ko. “He wants us to know he’s here.”

Lumapit si Liora sa control panel at nag-type ng ilang commands. “Energy level niya mas mataas kaysa kahapon,” sabi niya habang lumalabas ang bagong readings. Nagkatinginan kami ni Kael, parehong alam ang ibig sabihin nito. “So this is escalation,” bulong niya. Tumango ako nang mabagal. “Oo… parang sinasabi niyang ready na siyang magsimula.”

Biglang nag-flicker ang ilaw sa holo-map habang may bagong pulse ng magic na kumalat sa ridge. Narinig ko ang mahinang gasp ni Liora. “Selene, he’s sending another wave,” sabi niya. Pumikit ako sandali at naramdaman ang alon ng emosyon na sinusubukang pumasok sa lungsod—takot, galit, at pagdududa. “He’s targeting the civilians again,” sabi ko habang pinipilit pigilan ang wave gamit ang power ko.

Lumapit si Kael at hinawakan ang braso ko. “Don’t push yourself too hard,” sabi niya nang mahina. Umiling ako kahit ramdam ko ang bigat ng energy na tinataboy ko. “If I stop now, the whole district will feel it,” sagot ko. Unti-unting naglaho ang dark wave habang pinapalitan ko ito ng calming energy.

Pagkaraan ng ilang segundo, bumalik sa normal ang readings sa system. “The network is stable again,” sabi ni Liora habang napabuntong-hininga. Ngunit hindi pa rin nawawala ang malakas na signal sa bundok. Nakatayo pa rin siya roon, parang naghihintay ng susunod na galaw.

Tumingin ako sa bintana ng tower at nakita ang makapal na hamog na bumabalot sa ridge. Sa gitna ng ulap, parang may aninong nakatayo. Hindi malinaw ang mukha, pero ramdam ko ang malamig na presensya niya. “Selene of Sanctuary,” biglang umalingawngaw ang boses sa hangin, mababa at kalmado.

Nagkatinginan kami ni Kael. “He’s projecting his voice,” bulong niya. Tumayo ako nang tuwid at tumingin sa malayo. “Ano ang gusto mo?” tanong ko nang malinaw.

Narinig ko ang mahinang tawa mula sa hamog. “I just wanted to see how long you can protect them,” sabi ng boses. Bahagyang kumunot ang noo ko. “Kung iyon lang ang pakay mo, sayang ang oras mo,” sagot ko.

Sandaling natahimik ang hangin bago siya muling nagsalita. “You’re strong, Selene… stronger than the Council expected.” Tumaas ang kilay ko sa sinabi niya. “But strength alone doesn’t win wars.”

Tumabi sa akin si Kael habang nakatingin din sa bundok. “Then what does?” tanong niya nang malamig ang boses. Muling natawa ang misteryosong lider.

“Fear,” sagot niya. “And soon… the people you’re protecting will start to feel it.”

Tahimik na bumalik ang hangin sa paligid ng Sanctuary habang unti-unting nawawala ang energy signature niya sa holo-map. Ngunit bago tuluyang mawala, may iniwan siyang huling mensahe na umalingawngaw sa hangin.

“Enjoy your peace while it lasts.”

Sandaling natahimik ang buong command hall matapos mawala ang boses mula sa hamog. Parang biglang naging mas malamig ang hangin sa loob ng tower. Nakatitig pa rin ako sa ridge kahit wala na ang energy signature niya sa holo-map. “He’s playing with us,” sabi ni Kael habang nakakuyom ang kamao. Huminga ako nang mabagal bago sumagot, “Hindi lang tayo ang nilalaro niya… pati ang isip ng buong lungsod.”

Lumapit si Liora sa control table at nag-scan muli ng paligid. “All systems are clear for now,” sabi niya, pero halata sa boses niya ang pag-aalala. Umupo ako sandali sa upuan malapit sa window. “For now,” ulit ko nang mahina. Tumingin sa akin si Kael, seryoso ang mukha. “You think he’ll attack soon?”

Hindi agad ako sumagot. Pinikit ko sandali ang mga mata ko at pinakiramdaman ang emotional network ng Sanctuary. Tahimik pa rin ang lungsod—mga tao na naglalakad sa plaza, mga bata na naglalaro sa gilid ng fountain, at mga merchant na nagbubukas ng tindahan. “Hindi pa,” sabi ko matapos ang ilang segundo. “But he’s preparing something bigger.”

Biglang may mahinang vibration na naramdaman sa sahig ng tower. Napatingin kaming lahat sa isa’t isa. “Did you feel that?” tanong ni Liora. Tumango si Kael habang nakatingin sa ridge. “That didn’t come from the city.”

Mabilis na nagbukas si Liora ng bagong scan sa holo-map. May bagong energy line na gumagalaw sa ilalim ng bundok. “Selene… look at this,” sabi niya habang itinuturo ang projection. Lumapit ako at nakita ang mahabang pulse ng magic na unti-unting gumagalaw papunta sa Sanctuary. “He’s not attacking from the outside,” sabi ko habang unti-unting naiintindihan ang plano.

Kumunot ang noo ni Kael. “Then where?” tanong niya. Tumingin ako sa kanya habang tumitibok nang mabilis ang puso ko. “From below.”

Sandaling natahimik ang buong silid. Ang pulse ng energy sa mapa ay patuloy na gumagalaw, parang ugat ng magic na dahan-dahang gumagapang sa lupa. “Underground channels,” sabi ni Liora habang mabilis na nagta-type. “The old tunnels beneath the ridge.”

Napailing ako habang napagtanto ang ibig sabihin nito. “Kung makapasok sila sa tunnels…” sabi ko. Tinapos ni Kael ang pangungusap ko, “They can enter the city without touching the walls.”

Mabilis akong tumayo mula sa upuan. “We have to seal those tunnels now,” utos ko. Tumango agad si Liora at nag-activate ng emergency defense system. Ngunit habang ginagawa niya iyon, mas lumakas ang vibration sa ilalim ng tower.

“Selene,” sabi ni Kael habang nakatingin sa sahig. “I think we’re too late.”

Sa sandaling iyon, narinig namin ang malalim na ugong mula sa ilalim ng lupa. Ang holo-map ay biglang nag-flicker habang may ilang bagong red markers na lumitaw sa loob mismo ng lungsod.

Napatingin ako sa mga markers na iyon, ramdam ang bigat ng realization. Hindi pa nagsisimula ang digmaan sa labas ng Sanctuary.

Nagsimula na ito sa loob.

Nakatitig kaming tatlo sa holo-map habang patuloy na lumalabas ang mga pulang marker sa loob mismo ng lungsod. Parang mga bituin na nagiging pula sa kalangitan, ngunit alam naming bawat isa nito ay isang panganib. “They’re inside…” bulong ni Liora habang nanginginig ang boses niya. Kumunot ang noo ni Kael habang nakapokus sa mapa. “How many?” tanong niya.

Mabilis na nag-scan si Liora sa system. “At least twelve signatures… maybe more,” sagot niya habang lumalabas ang bagong data. Huminga ako nang malalim habang pinipigilan ang kaba sa dibdib ko. “Hindi ito random infiltration,” sabi ko. “Strategic positions ang pinili nila.” Tumango si Kael habang tinitingnan ang mga lugar sa mapa—malapit sa plaza, sa marketplace, at sa residential district.

“Selene, if they attack civilians…” sabi ni Kael, ngunit hindi niya natapos ang pangungusap. Alam naming lahat kung gaano kalala ang magiging epekto nito. Humarap ako sa kanila at pinilit maging kalmado ang boses ko. “They won’t,” sabi ko. “Hindi iyon ang goal nila.”

Nagtaas ng kilay si Liora. “Then what are they planning?” tanong niya. Tumingin ako sa mga pulang marker at unti-unting nag-connect ang mga posisyon nila sa isip ko. Parang may pattern na nabubuo. “They’re spreading fear,” sagot ko. “Kapag nakita ng mga tao na may kalaban sa loob ng Sanctuary, panic will spread faster than any magic.”

Napabuntong-hininga si Kael habang pinasadahan ng kamay ang buhok niya. “So this is psychological warfare,” sabi niya. Tumango ako. “Exactly,” sagot ko. “And we can’t let them succeed.”

Biglang may bagong alert na tumunog sa system ni Liora. “Movement detected in the central plaza,” sabi niya habang lumaki ang isang marker sa mapa. Napatingin ako agad sa projection. “That area is crowded this morning,” sabi ko.

“Selene, what do we do?” tanong ni Kael habang hinahanda ang combat gauntlets niya. Tumayo ako nang tuwid at naramdaman ang pagdaloy ng magic sa katawan ko. “We go there,” sagot ko. “But quietly.”

Nagkatinginan sina Kael at Liora. “Quietly?” ulit ni Liora. Tumango ako habang kinukuha ang cloak ko mula sa chair. “If the people see us fighting in the middle of the plaza, panic will explode,” paliwanag ko. “We stop them before anyone even realizes they’re here.”

Bahagyang ngumiti si Kael, parang sanay na sa mga plano ko. “Stealth mission in the middle of the city,” sabi niya. “Sounds fun.” Napailing ako nang bahagya. “This isn’t a game, Kael,” sabi ko, pero may konting ngiti rin sa labi ko.

Mabilis kaming lumabas ng command hall at naglakad sa corridor ng tower. Sa labas ng malaking bintana, kita ang lungsod na parang normal pa rin ang lahat. Mga tao na nag-uusap, mga bata na tumatakbo sa plaza, at mga tindero na nagbubukas ng stall. Walang ideya ang mga tao na may mga kalaban na gumagalaw sa ilalim ng kanilang mga paa.

Habang papalapit kami sa exit ng tower, biglang nagsalita si Kael. “Selene,” sabi niya habang humihinto sandali. Napalingon ako sa kanya. “If this turns into a fight… promise me you won’t carry it all alone.”

Sandaling natahimik ang paligid habang nakatingin ako sa kanya. Ramdam ko ang sincerity sa boses niya. “I won’t,” sagot ko sa wakas. “But you have to promise me something too.”

Tumaas ang kilay niya. “What?” tanong niya.

Huminga ako nang malalim bago sumagot. “Stay alive.”

Bahagyang natawa si Kael, pero seryoso pa rin ang mga mata niya. “Deal,” sabi niya.

Paglabas namin sa plaza, sinalubong kami ng ingay ng normal na buhay ng lungsod. Ngunit sa gitna ng crowd, ramdam ko agad ang presensya ng isang dark energy na hindi kabilang sa Sanctuary. Nakatayo siya sa gilid ng fountain, naka-hood at tahimik na pinagmamasdan ang mga tao.

“Target located,” bulong ni Kael.

Huminga ako nang mabagal habang naglalakad kami palapit sa plaza.

Hindi pa alam ng mga tao sa paligid namin na sa loob ng ilang segundo, maaaring magsimula ang unang tunay na laban sa gitna ng kanilang lungsod.