Echoes of Freedom

Chapter 3

Pagkahatid saakin ni Mr. Calloway sa bahay ng parents ko ay pinatuloy ko muna sya at pinag timpla ng kape. Lumapit ako kay Mr. Calloway, dala ang isang tasa ng kape.

“Yera… I’ve been thinking,” mahina niyang sabi. “You’re not safe staying here alone.”

Napatingin ako sa kanya, naguguluhan. “Sir… what do you mean?”

Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy. “The syndicate knows your family. Kung may natitira pang koneksyon, they might come looking. I can’t let that happen. Hangga’t hindi pa ligtas, I want you to stay with me.”

Nabigla ako. “Tumira… sa inyo?”

Tumango siya, seryoso ang mga mata. “Yes. My place is secure. Mas makakapagpahinga ka roon, and I can protect you. Hindi ito tungkol sa trabaho, Yera. This is about keeping you alive.”

Natahimik ako, hindi alam kung tatanggapin ba agad o magdadalawang-isip. Ang puso ko, puno pa rin ng lungkot, ngunit sa gitna ng lahat ng iyon, ramdam ko ang sinseridad sa boses niya.

Habang nakaupo kami sa sala, hindi ko na napigilan. “Sir… bakit niyo po ginagawa ito? You have a company to run, employees depending on you. Why risk everything… for me?”

Napatingin siya sa akin, seryoso ang mga mata. “Yera, the company can survive without me for a while. But you… you might not. My priority is keeping you safe.”

Nabigla ako sa sagot niya. “Pero… bakit ako? I’m just your employee. Hindi ko maintindihan.”

Sandaling natahimik si Calloway, saka bumuntong-hininga. “Because your family’s past is not just theirs—it touches mine too. And if the syndicate is moving again, then protecting you is more than duty. It’s… personal.”

Naramdaman ko ang bigat ng kanyang mga salita. Hindi ko pa lubos na nauunawaan, ngunit malinaw na may koneksyon siya sa mga lihim ng aking pamilya.

At sa gabing iyon, habang nakatingin ako sa kanya, nagsimula akong magtaka: sino ba talaga si Mr. Calloway, at bakit handa siyang isugal ang lahat—kahit ang kompanya—para sa akin?

Sa bawat tingin ko sa kanya, lalo lang akong nagtataka: bakit niya ginagawa ito? Ano ba talaga ang alam niya?

"Sir," mahina kong simula habang nakaupo kami sa veranda, “you said this is personal. Ano po ang ibig niyong sabihin? Paano kayo konektado sa parents ko… at sa mga rivals niya?”

Sandaling natahimik si Calloway. Ang mga mata niya ay nakatingin sa malayo, parang may nakikita siyang alaala na matagal nang nakabaon.

"Your parents was not just an ordinary people, Yera," dahan-dahan niyang sabi. “They built alliances… and enemies. Those enemies didn’t die with him. This all started with your great-great grandfathers. They passed their grudges down, generation after generation.”

Napakagat ako ng labi, ramdam ang kaba. “And you… where do you fit in?”

Tumigil siya, saka tumingin sa akin nang diretso. “Let’s just say… my family was once part of that war. And when I saw your parents trying to live quietly, hiding who they really were… I understood. Because I’ve been hiding too.”

Nabigla ako. “So all this time… you knew?”

Tumango siya, mabigat ang boses. “I knew enough to realize that if the syndicate resurfaces, you’ll be their target. That’s why I can’t leave you alone. Hindi lang ito tungkol sa trabaho, Yera. It’s about finishing what started long before us.”

"Yera," mahina niyang sabi, “you think everything was coincidence? Your school, your choices, even working for me… none of it was random.”

Napatingin ako sa kanya, gulat. “Anong ibig mong sabihin? You mean… my whole life was planned?”

"Your parents worked hard to make sure you were safe," sabi niya, mabigat ang boses. “Every school you went to, every friend you made, even ending up in my company—it was all part of the plan. A shield, Yera. A life designed to look ordinary, but built to protect you.”

Parang bumagsak ang mundo ko. “So… all this time, they were protecting me. Even if it meant lying.”

"Not lying," sagot ni Calloway, “but shielding. They carried the burden so you wouldn’t have to. And when the time came, they made sure you’d end up here—with me. Because they knew I could protect you.”

"But why me? Why go this far?" bulong ko.

Tumigil si Calloway, tumingin sa akin nang diretso. “Because the rivals of your great-great-grandfather never disappeared. They’ve been waiting. Watching. And if they ever find you… everything your parents sacrificed will be for nothing.”

Natahimik ako, ramdam ang bigat ng katotohanan. Ang mga alaala ng simpleng buhay namin—ang mga hapunan, ang mga payo, ang mga pangarap—lahat pala ay itinayo sa pundasyon ng lihim.

At ngayon, malinaw na: hindi ako basta empleyado ni Mr. Calloway. Ako ay bahagi ng isang mas malaking plano, isang buhay na inukit para sa kaligtasan ko.

"If this is my fate… then I need to know everything," mahina kong sabi, halos pakiusap. “No more secrets, Sir. Tell me what my family really is.”

Calloway’s gaze locked onto mine, unflinching. “Then you must be ready, Yera. Because what I’m about to tell you… will change everything you thought you knew about yourself.”

Calloway leaned closer, his voice low. “Then listen carefully, Yera. Your father didn’t train you just for discipline. He trained you because he knew this day would come.”

And suddenly, memories stirred—her father’s hands guiding hers, the sharp c***k of wooden sticks in the air, the whispered lessons she thought were just games.

She blinked, heart racing. “So… all this time, he was preparing me?”

Calloway’s gaze hardened. “Yes. And now, you must decide if you’ll carry the legacy… or let the syndicate destroy everything your parents fought for.”

°•°•°•°•°•°•°•

Tahimik kaming nakaupo sa veranda, ang lamig ng gabi ay parang kumukupas sa bigat ng mga sinabi niya. Sa kabila ng lahat ng rebelasyon, ramdam ko ang kakaibang init sa presensya niya.

"You’ve carried so much alone, Yera," mahina niyang sabi, halos bulong. “But you don’t have to anymore.”

"Sir… bakit, hindi pa masyadong nag sink in sa utak ko eh" tanong ko ulit, pero ngayon mas mahina, mas puno ng emosyon.

Ngumiti siya, isang ngiting bihira kong makita. “Because you deserve to be happy, Yera. That’s what your parents wanted. And maybe… it’s what I want too.”

Naramdaman ko ang init ng luha sa pisngi ko, pero sa gabing iyon, sa ilalim ng malamlam na ilaw ng veranda, may kakaibang ginhawa. Hindi ko pa lubos na nauunawaan ang lahat, pero malinaw na: sa gitna ng kaguluhan, may isang tao na handang tumayo sa tabi ko.

Natawa ako sa gitna ng luha. “You sound more like family than a boss.”

"Maybe that’s what I’ve become," sagot niya, sabay abot ng tasa ng kape na kanina pa nakahanda. “Drink. You’ll feel better.”

Kinuha ko ang tasa, at sa unang lagok, ramdam ko ang init na bumabalot sa dibdib ko. Hindi lang dahil sa kape, kundi dahil sa kanya—sa paraan ng pag-aalaga niya, sa mga salitang hindi niya kailangang sabihin pero ramdam ko.

"You remind me of family, Sir," mahina kong sabi. “Like someone I can trust… kahit sa lahat ng gulo.”

Tumawa siya nang mahina, sabay abot ng kumot na nakapatong sa gilid. “Then let me be that person, Yera. Even just tonight, let’s forget the war outside. Just… be here.”

Sa gitna ng katahimikan, napangiti si Calloway, saka bahagyang umiling.