Nişan gecesinin sabahında Trabzon’a sanki daha bir parlak güneş doğmuştu. Yastığımın altında bile parmaklarımdaki o ağır, değerli metalin ağırlığını hissediyordum. Kalktığımda aynada kendime baktım; gözlerimde artık o imkânsız sevdaya dair o hüzünlü pırıltı yoktu. Yerinde, "O artık benim" diyen bir zafer ve huzur vardı.
Ama ne yazık ki, huzur Laz Ziya’nın konağında kalıcı bir misafir değildi.
Aşağı indiğimde salon tam bir savaş meydanına dönmüştü. Annem, Sabriye Hanım, Yaren ve babam oturmuş, önlerine serdikleri kataloglarla düğün planlıyorlardı. Daha doğrusu, babam ve Sabriye Hanım "kimin dediği olacak" savaşı veriyorlardı.
"Ziya Bey," dedi Sabriye Hanım, elindeki katalogu masaya sertçe bırakarak. "Trabzon’un en büyük düğünü olacak! Akçalar ve Şanlıbeyoğulları birleşiyor, bu düğün
