ISLAND BOYS: Maginoong Barumbado

8

EVA

“Eva…” mahinang usal ni Lennox.

Hindi siya nakasagot. Hindi niya alam kung iiyak ba siya o sisigaw.

Ang tanging alam niya matapos ang maraming taon ay muli silang nagkaharap ng taong minahal niya ng sobra.

At muli na namang magugulo ang tahimik na mundo ni Eva.

Nanlalaki ang mga mata niya. Hindi siya makapaniwala sa nakikita. Parang tumigil ang paghinga niya sa mga oras na iyon.

Ang lalaking matagal niyang iniwasan.

Ang lalaking ayaw na ayaw na sana niyang makita pa habambuhay. Wala siyang ibang narinig kundi pintig ng puso niyang sobrang lakas.

Agad siyang napaatras.

“Hindi puwede ‘to…” mahina niyang bulong sabay lingon sa bahay na tinutuluyan doon.

Pero bago pa siya makatakbo ay mabilis na nakalapit si Lennox.

“Eva!” sigaw nito. “Teka lang!”

Nataranta siya. Naramdaman niya ang panginginig ng kamay niya habang mabilis na naglakad paalis. Pero ilang hakbang pa lang, naramdaman niyang hinawakan siya ni Lennox sa braso. Hindi marahas pero sapat na para pigilan siya.

“Bitawan mo ako!” singhal ni Eva habang tinutulak palayo si Lennox.

Hindi gumalaw si Lennox. Nanatiling matibay ang katawan nito kaya hindi umuusod kahit anong tulak ni Eva. Nakatitig ito sa kanya. Titig na tila ba tumatagos sa kaluluwa niya.

“Sandali lang. Bakit ka nandito?”

Mariing umirap si Eva.

“Anong pakialam mo kung bakit ako nandito?” balik niyang tanong habang nanginginig ang tinig.

“Trabaho ang pinunta ko rito, hindi ikaw! Huwag kang inutil!"

Ngumiti si Lennox. Hindi ngiting nang-aasar,

kundi ‘yong tipong hindi makapaniwalang naroon si Eva.

“Tangina, Eva… hindi ko akalaing makikita ulit kita dito. Ilang taon na rin tapos bigla ka na lang nandito sa isla. Ang tagal kitang hinanap.”

“Hinahanap?” natawa si Eva pero mapait.

“Huwag kang pa-gagó, Lennox. Hindi mo ako hinanap. Wala kang ginawa noon kundi mawala. Basta ka na lang nawala di ba? Kasi hindi mo kayang manatili sa tabi ko. Di ba?"

“Teka, puwedeng makinig ka muna?” seryosong sabi ni Lennox habang humakbang palapit. “Hindi ko ginusto na mawala noon. May dahilan ako. Hindi ko gustong basta na lang umalis sa tabi mo."

“Dahilan? Lagi na lang may dahilan, ‘di ba? Lahat kayo may dahilan! Ganiyan naman kayong mga lalaki! Marami kayong dahilan mga bwakanang kayo!"

Nanginginig na ang boses ni Eva pero tuloy siya sa pagbitaw ng mga salita.

“Isang umaga, nagising ako, wala ka na. Wala kahit isang message o kahit isang paalam. Alam mo bang ilang buwan akong naghintay, Lennox? Ilang taon. Araw-araw!"

Napayuko si Lennox at saka huminga ng malalim.

“Umalis ako noon kasi kailangan kong bumalik dito. Nagkasakit si lola. Wala akong pera, Eva. Kailangan kong magtrabaho agad. Pinaaral ko pa ‘yong dalawang pinsan ko. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa iyo noon. Akala ko makakabalik ako sa Maynila agad pero..."

“Pero hindi ka na bumalik,” putol ni Eva tinig na puno ng pait.

“Ni minsan, hindi ka nagpakita. Ni minsan, hindi mo ako kinontak. Lahat ng dahilan mo, hindi pa rin sapat para burahin ‘yong sakit. Ang dali lang naman akong i-chat o i-text eh. Pero walang ganoon! Talagang pinutol mo ang komunikasyon natin!"

Natahimik si Lennox. Kita sa mukha nito na gustong magsalita pero wala itong masabi.

.

“Eva,” sabi nito sa wakas pero mahina.

"Hindi ko alam na ganito kalalim ‘yong sugat na iniwan ko. Akala ko kasi rin noon, wala lang iyon. Na puppy love. Pero gustong malaman mo na simula noong iniwan kita, hindi na ako nagkaroon pa ng girlfriend. Kasi nga iniisip kita. At umaasa ako sa tadhana na makikita pa kita ulit."

“Tangina mo, huwag ako. Gagó” sabi ni Eva bago lumingon sa kabilang direksyon. Pilit niyang pinipigilan ang luhang gustong tumulo.

“Hindi kita pinuntahan dito. Trabaho ang kailangan ko. Huwag kang assuming. Hindi ko nga alam na nandito ka."

Ngumisi si Lennox.

"Pero mukhang hindi tayo magkakahiwalay pa. Pinagtagpo na tayo ulit ng tadhana eh. Mukhang ako talaga ang destiny mo."

Naningkit sa galit ang mga mata ni Eva.

“Wow! Ang kapal ng pagmumukha. Ano bang pakialam ko sa sinasabi mong tadhana, ha?”

Hindi umimik si Lennox. Lumapit lang ito ng marahan sa kanya.

“Eva… ilang taon akong nagtatrabaho rito, sinusuportahan ko si lola at ang mga pinsan ko. Bawat araw, iniisip ko kung tama bang iwan kita noon. Pero ngayon na nandito ka, gusto kong itama lahat.”

Tumawa si Eva pero mapait.

“Itama? Paano mo itatama ang mga taon na iniiyak ko gabi-gabi? Iyong mga gabi na wala akong makausap habang bitbit ko ‘yong sakit na iniwan mo? Hindi mo alam kung anong pinagdaanan ko!”

Lumapit ulit si Lennox, ngayon halos isang dangkal na lang ang pagitan nila.

“Sabihin mo, Eva… may iba ka na ba?”

Napatitig si Eva sa binata at gulat sa tanong.

“Wala kang karapatang magtanong ng ganyan.”

“May karapatan ako,” sagot ni Lennox at mababa ang boses.

“Dahil minahal kita. Totoo namang minahal din kita. Hanggang ngayon nga... tangina mahal pa nga rin siguro kita. Sadyang kailangan ko lang talaga mamili sa inyong dalawa noon. Ang pamilya ko o ikaw."

“Puta, tama na ‘yan, Lennox!” sigaw ni Eva habang nanginginig na ang kamay. “Hindi mo puwedeng sabihin ‘yan ngayon. Huli na ang lahat.”

“Bakit?”

“Dahil tapos na tayo! Matagal na tayong tapos! Gagó!'

“Hindi pa rin ako naniniwala. Tingin mo, ganon lang ‘yon? Tatlong buwan tayo sa Maynila, Eva. Tatlong buwang puro ikaw ang iniisip ko bago ako matulog, bago ako pumikit. Hindi ko ‘yon makakalimutan.”

Napailing si Eva.

“Wala akong pakialam sa mga pinagsasabi mo."

Sa pagitan ng galit at kirot, may kung ano pa rin sa puso ni Eva ang masaya dahil nakita niya roon si Lennox. Ang lalaking inakala niyang hindi na niya makikita pang muli.

Nanatiling nakatitig lamang sa kanya si Lennox. Bumuka ang bibig nito pero wala namang salitang lumabas mula roon. Habang si Eva naman, pinananatiling tikom ang bibig.

“Alam mo ba kung gaano kasakit makita ka ulit?” bulong ni Eva.

"Matagal na kitang gustong kalimutan. Kung puwede ko lang sanang burahin ka sa alaala ko, ginawa ko ng gagó ka."

Tumikhim si Lennox.

“Hindi mo ako kayang kalimutan,” sagot ni Lennox.

“At kahit anong gawin mo, hindi kita lalayuan."

“Lennox, lumayo ka na lang,” mahina pero mariin ang boses ni Eva. “Hindi ikaw ang pinunta ko rito. Trabaho ang kailangan ko, hindi ikaw.”

“Hindi mo puwedeng sabihin ‘yan sa akin.”

“Ano bang hindi mo maintindihan? Ayoko na sa iyo! Matagal na! Isipin mo na lang na bago lang tayong nagkakilala dito."

Pero imbes na umalis si Lennox, isang hakbang pa ang nilapit nito kaya naamoy na niya ang mabangong hininga ni Lennox. Hanggang sa wala na siyang mapuntahan, napasandal na si Eva sa pader ng bahay.

“Lennox…” mahina niyang sabi habang nanginginig ang labi.

“Makinig ka muna,” madiin pero kalmado ang boses ng lalaki. “Hindi ako aalis hangga’t hindi ko naririnig mula sa iyo mismo na wala na talaga akong halaga sa iyo. Sabihin mo, Eva. Sabihin mong wala na. Sa harap ko.”

Hindi agad nakasagot si Eva.

Nanginginig ang kamay niya, pero hindi niya magawang magsalita.

Nakatitig lang siya sa mga mata ni Lennox. Sinasabi ng isip niya na dapat niyang kamuhian ang binata. Dahil sa pag-iwan nito sa kanya. Pero tila iba ang sinasabi ng puso niya.

“Lennox…” bulong ni Eva.

"U-Umalis ka na. Magpapahinga pa a-ako," nauutal niyang sabi.

"Hmmm.... napakaganda mo talaga kahit kailan, Eva. Mas lalo kang gumanda ngayon," mapang-akit na wika ni Lennox.

Nanlaki ang mga mata ni Eva nang dumausdos ang kamay ni Lennox sa kanyang pukî. Damang-dama niya ang daliri nito na dumaan sa kanyang hiwa.

"Lennox, ano ba? Tarantado ka ha!" sigaw niya pero ngumiti lang ito.

Biglang idiniin ni Lennox ang katawan nito sa kanya. At dahil doon, naramdam niya ang matigas na bukol sa pagitan ng hita nito. Diniin iyon ni Lennox sa kanyang puson. Halos hindi na makahinga si Eva sa sobrang lapit nila.

At bago pa siya makapagsalita, bigla na lamang siyang siniil nito ng halik. Habang ang kamay nito ay naroon muli sa kanyang pàgkababae.

"Hmp!"

Hindi na niya nagawa pang magpumiglas nang ipasok ni Lennox ang kamay nito sa kanyang suot na panty. Madilim sa parte na iyong saan sila nakatayo. Napasinghap siya nang ipasok ni Lennox ang daliri nito sa loob ng kanyang pukî habang patuloy siyang hinahalikan.

"Na-miss ko ito... na-miss ko itong si tambok. Kahit kailan talaga. Hindi nagbago ang katambukan."

Muntik pang mapasigaw si Eva nang lumuhod sa kanyang harapan si Lennox at saka mabilis na ibinaba ang kanyang salawal. Basta na lang nito sinunggaban ang kanyang pagkababaé. Para itong gutom na halimaw kung kainin ang hiyas niya. Kahit ayaw niya, tila gusto ng katawan niya. Damang-dama niya ang bawat pagsipsîp nito sa kanyang pàgkababae. Ang mainit at mabilis na dila nito ay naglalabas-pasok sa loob niya.

"Tangina mo talaga, Lennox!" bulalas niya bago ito sinabunutan.

Mas ginaganahang kumain si Lennox. Panay ang sipsîp nito sa kanyang hiyas at napakalikot ng dila nito sa loob niya. Hanggang sa maramdaman na lang niyang nilabasan na nga siya.

At hinigop naman iyon ni Lennox.

"Tangina, ang sarap," nakangising sabi nito bago siya tinitigan ng mapang-akit.