Chapter 7: The Space She Left Behind
655 Words
Hindi agad napansin ni Damon Blackthorne ang pagkawala ni Isabella Montoya.
Sa mundo niya, may mga taong dumarating at umaalis—walang seremonya, walang emosyon. Ang mga bagay na hindi mahalaga ay hindi binibigyan ng pansin.
At matagal na niyang inilagay si Isabella sa kategoryang iyon.
Kaya noong unang charity brunch matapos ang family dinner, hindi niya inisip na kakaiba na wala siya roon. Hindi rin noong sumunod na business launch. Hindi rin noong may gala ulit ang mga kaibigan ng pamilya.
Tahimik lang ang mga upuan na dati’y palaging may kanya.
Normal lang, sabi niya sa sarili.
Pero nang pang-apat na event na ang lumipas at may isang tita ang nagtanong—
“Nasaan na ba si Isabella? Hindi na namin siya nakikita ah.”
Doon lang siya tumingin sa paligid.
At napansin niya ang espasyo.
“I don’t know,” sagot niya, diretso, walang interes.
Pero may kung anong bahagyang kumirot—hindi sa dibdib, kundi sa lohika. Isang bagay na hindi nakaayon sa nakasanayan.
Si Isabella Montoya ay hindi nawawala.
Si Isabella Montoya ay laging nandiyan.
Hanggang sa hindi na.
Samantala, sa kabilang dulo ng lungsod—
Tahimik ang araw ni Isabella.
Walang event. Walang glam team. Walang bisitang may agenda. Nasa isang maliit na bahay siya sa Tagaytay—isang ari-ariang matagal nang pag-aari ng pamilya, pero hindi niya kailanman ginamit.
Hangin. Ulap. Katahimikan.
Isang linggo na siyang naroon.
Walang social media posts. Walang sagot sa mga imbitasyon. Hindi niya dinelete ang mundo—iniwan lang niya ito.
Nakatayo siya sa balkonahe, may hawak na tasa ng kape, nakapambahay. Walang make-up. Walang maskara.
“Ganito pala ang tahimik,” bulong niya.
Masakit pa rin.
Pero hindi na masikip.
May mga gabing bumabalik ang alaala—ang boses ni Damon, ang isang salitang Yes na hindi para sa kanya. Kapag nangyayari ‘yon, humihinga lang siya. Hindi na siya umiinom. Hindi na siya naghahanap ng kapalit.
Hinahayaan niya lang na dumaan.
Isang hapon, may tumawag sa kanya.
Si Damon.
Tinitigan niya ang screen nang matagal.
Isang buwan na ang nakalipas mula nang huli silang mag-usap. Isang buwan na wala siyang balita, walang paramdam.
Hinayaan niyang mag-ring.
Tumigil.
Maya-maya, may message.
Damon: Where are you?
Napangiti siya—mahina, walang tuwa.
“Ganito pala,” bulong niya. “Kapag wala na ako, saka ka magtatanong.”
Hindi siya agad nag-reply.
Lumipas ang oras. Lumubog ang araw. Lumamig ang hangin.
Sa wakas, nag-type siya.
Isabella: Nasa lugar ako kung saan hindi ako kailangan magpanggap.
Matagal bago may sagot.
Damon: You missed several events.
Walang are you okay.
Walang I noticed you were gone.
Events.
Tumitig siya sa screen, saka nag-type ulit.
Isabella: Hindi na ako kailangan doon.
Mabilis ang reply.
Damon: That’s not your decision alone.
Napatawa siya, mahina pero malinaw.
“Lagi na lang,” bulong niya.
Isabella: Sa unang pagkakataon, akin ‘to.
Mahabang katahimikan.
Sa Blackthorne estate, nakatayo si Damon sa harap ng bintana, hawak ang phone. Hindi siya sanay na hindi nasusunod. Hindi rin siya sanay na may hindi bumabalik agad.
“She’s being difficult,” sabi niya sa sarili.
Pero bakit parang may mali?
Nag-type siya.
Damon: Come back. We need to talk.
Sa Tagaytay, ipinikit ni Isabella ang mata niya bago sumagot.
Isabella: Wala na tayong kailangang pag-usapan.
Ilang segundo ang lumipas.
Damon: Don’t be dramatic.
Napangiti siya—hindi dahil masaya, kundi dahil malinaw na.
Isabella: Hindi ako dramatic. Tahimik lang ako ngayon.
Inilapag niya ang phone at tumingin sa ulap na dahan-dahang gumagalaw. Sa unang pagkakataon, hindi niya hinintay ang sagot ni Damon.
At sa unang pagkakataon, hindi siya bumalik.
Sa lungsod, ibinaba ni Damon ang phone, bahagyang nakakunot ang noo. Hindi siya galit. Hindi rin siya nag-aalala.
Pero may isang bagay na hindi niya mapangalanan—
Isang puwang.
Hindi dahil mahalaga si Isabella.
Kundi dahil sanay siyang naroon ito.
At ngayon, wala na.
At minsan, ang pagkawala ay hindi agad masakit—
hanggang sa tumagal.
- Writer
