Chapter 8: When He Reached, Not for Love
562 Words
Hindi agad bumalik si Isabella Montoya sa lungsod.
May kakaibang kapayapaan sa Tagaytay—hindi masaya, hindi rin buo, pero sapat para makahinga. Sa umaga, naglalakad siya sa makitid na daan malapit sa bahay, nakasuot ng simpleng sweater, walang kasama, walang hinihintay.
Walang Damon.
At sa unang pagkakataon, hindi iyon parang sugat na bukas.
Isang hapon, habang nasa maliit na café siya sa gilid ng highway, may lalaking umupo sa mesa sa tabi niya. Tahimik. May dalang libro. Hindi siya tinitingnan nang matagal, hindi rin halatang sinusukat.
“Excuse me,” mahinahon nitong sabi. “Is this seat taken?”
“Hindi,” sagot niya. “Go lang.”
Tumango ang lalaki. “Thanks.”
Walang sumunod na usapan. At iyon ang unang beses na may isang presensyang hindi humihingi ng kahit ano mula sa kanya—hindi ganda, hindi oras, hindi paliwanag.
Nagustuhan niya ‘yon.
Samantala, sa Maynila—
Hindi mapakali si Damon Blackthorne.
Hindi dahil sa emosyon.
Kundi dahil sa aberya.
May event na naman. May dinner na naman. At may isang upuang hindi na niya magawang punuin sa simpleng utos lang. Tinawagan niya ang assistant niya.
“Where’s Isabella?”
“Ma’am Isabella hasn’t responded to the invitations, sir.”
“Then escalate,” malamig niyang sabi. “She’s part of this circle.”
Pagkababa ng tawag, kinuha niya ang phone at nag-message.
Damon: You can’t disappear like this. It reflects badly.
Sa Tagaytay, binasa ni Isabella ang mensahe habang hinihintay ang order niya. Hindi na bumilis ang t***k ng puso niya. Hindi na rin siya kinabahan.
Napangiti lang siya—mahina, malinaw.
Isabella: Hindi ako brand, Damon.
Mabilis ang sagot.
Damon: You’re being unreasonable.
“Lagi na lang,” bulong niya.
Isabella: Hindi. Sa unang beses, pinili ko lang ang sarili ko.
Sa café, dumating ang order niya. Sa katabing mesa, nagsalita ulit ang lalaki.
“Maganda dito,” sabi niya, parang simpleng obserbasyon lang. “Tahimik.”
“Oo,” sagot niya. “Hindi ka pinipilit maging kahit ano.”
Ngumiti ang lalaki. “Exactly.”
Hindi niya tinanong ang pangalan nito. Hindi rin nito tinanong ang kanya. At kahit sandali lang ang usapan, may kakaibang gaan.
Sa phone niya, may bagong mensahe.
Damon: We need you back. This isn’t personal.
Napatingin siya sa screen nang matagal.
“Hindi personal,” ulit niya sa isip. “Kaya pala ganito kasakit dati.”
Nag-type siya nang dahan-dahan.
Isabella: Sa akin, personal na lahat.
Walang sagot.
Sa unang pagkakataon, hindi niya hinintay.
Nagpatuloy siya sa kape niya. Sa hangin. Sa katahimikan. Nang tumayo siya para umalis, nagsalita ang lalaki sa katabing mesa.
“By the way,” sabi nito, “I’m Lucas.”
Ngumiti siya—hindi pilit, hindi para mang-akit.
“Isabella.”
“Nice to meet you, Isabella.”
“Nice to meet you too.”
Walang pangako.
Walang palitan ng numero.
Walang inaasahan.
At iyon ang pinakamagaan na bahagi.
Sa Maynila, binalikan ni Damon ang phone niya. Walang reply. Hindi siya galit. Hindi rin siya nag-aalala.
Pero may tahimik na tanong na kumatok—hindi sa puso, kundi sa ego.
Bakit hindi na siya bumabalik?
At sa Tagaytay, habang naglalakad si Isabella pauwi, isang bagay ang malinaw:
Hindi lahat ng lalapit ay may intensyong manakit.
Hindi lahat ng katahimikan ay kawalan.
At kung sakaling bumalik man si Damon—
Hindi na siya babalik para habulin.
- Writer
