Marked by Wanting Him

Chapter 5: Learning How to Walk Away (Badly)

Hindi agad bumangon si Isabella Montoya kinabukasan.

Hindi dahil lasing pa siya.

Hindi dahil may masakit sa katawan niya.

Kundi dahil pagod na pagod na siyang harapin ang araw na alam niyang wala si Damon Blackthorne.

Nakaupo siya sa gilid ng kama, nakayapak, nakatingin sa sahig na parang may sagot doon. Ilang minuto siyang ganoon—tahimik, walang iniisip, pero sabay-sabay ang bigat sa dibdib.

“Subukan mo lang,” bulong niya sa sarili. “Isang araw lang.”

Isang araw na hindi siya magme-message.

Isang araw na hindi siya maghihintay.

Isang araw na hindi siya aasa.

Tumayo siya at nag-ayos. Hindi bongga—walang dress na para mang-akit, walang make-up na sinadya para mapansin. Isang simple ngunit elegante na blouse, slacks, at mababang heels. Mukha pa rin siyang isang Montoya, pero wala nang pagtatangkang humingi ng tingin ng kahit sino.

Lumabas siya ng bahay mag-isa. Walang driver. Gusto niyang maramdaman ang kontrol—kahit maliit lang.

Nagpunta siya sa isang café sa Makati, ‘yung hindi nila madalas puntahan ng mga ka-level nila. Tahimik. Walang pamilyar na mukha. Umupo siya sa may bintana at umorder ng kape.

Habang naghihintay, napansin niya ang phone niya.

Walang notification.

Masakit. Pero expected.

“Ganito pala,” bulong niya. “Kapag hindi ako ang unang gagalaw, wala talagang mangyayari.”

Dumating ang kape. Uminom siya nang dahan-dahan. Mainit. Totoo. Hindi katulad ng mga salitang paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili para manatiling buo.

Sinubukan niyang magbasa. Sinubukan niyang mag-focus. Pero kahit anong gawin niya, bumabalik pa rin ang alaala—ang boses ni Damon, ang lamig ng mga mata niya, ang paraan ng pagtalikod niya na parang wala lang.

Tanghali na nang magdesisyon siyang umuwi.

Sa sasakyan, hawak niya ang phone niya nang mahigpit. Isang beses lang, sabi niya sa sarili. Isang beses lang siyang titingin.

Wala pa rin.

Pagdating niya sa bahay, sinalubong siya ng katahimikan. Masyadong malaki ang mansyon para sa isang taong sinusubukang buuin ang sarili. Umakyat siya sa kwarto niya at naupo sa harap ng salamin.

“Kung hindi mo kayang piliin ang sarili mo,” sabi niya sa repleksyon niya, “sino pa?”

Kinuha niya ang phone. Binuksan ang contact ni Damon Blackthorne. Matagal siyang nakatitig sa pangalan.

Hindi niya binura.

Pero hindi rin siya nag-message.

Inilapag niya ang phone at humiga sa kama, nakatagilid, nakatitig sa pader. Pinakinggan niya ang t***k ng puso niya—mabagal, pagod, pero andiyan pa rin.

Hanggang sa gabi.

Habang papalubog ang araw, may dumating na notification.

Damon Blackthorne.

Parang may kumapit sa dibdib niya.

Damon: We have a family dinner tomorrow. Be there.

Walang please.

Walang are you free.

Isang utos.

Napatawa siya nang mahina.

“Ganito na lang ba talaga?” bulong niya.

Nag-type siya.

Isabella: Okay.

Walang sumunod na mensahe.

Hindi see you.

Hindi thanks.

Wala.

Inilapag niya ang phone at napahiga ulit. Sa kisame siya tumitig, pinipigilan ang kirot.

“Akala ko kapag lumayo ako, gagaan,” sabi niya sa sarili. “Pero parang mas malinaw lang kung gaano ako hindi mahalaga.”

Tahimik siyang napaiyak—hindi malakas, hindi dramatic. Luha lang na kusang bumabagsak dahil matagal nang napuno.

Sa gitna ng katahimikan, isang katotohanan ang dahan-dahang lumulutang:

Ang paglayo ay hindi isang desisyon.

Isa itong proseso.

At si Isabella Montoya—

kahit gustong-gusto na niyang umalis—

ay nasa unang hakbang pa lang.

Hindi pa siya malaya.

Pero sa unang pagkakataon,

sinubukan niya.

At minsan, sapat na muna ‘yon

para manatiling buhay ang puso na paulit-ulit nang nasasaktan.