Marked by Wanting Him

Chapter 3: Alone With What He Left Behind

Tahimik ang loob ng sasakyan.

Masyadong tahimik para sa isang babaeng punong-puno ng ingay sa dibdib.

Nakatagilid si Isabella Montoya sa likod ng itim na kotse, nakasandal ang noo sa malamig na salamin ng bintana. Malabo ang mga ilaw sa labas—mga poste, gusali, gate—lahat dumadaan lang, parang buhay niyang hindi niya na mahawakan.

Masakit ang ulo niya. Mabigat ang tiyan niya. Pero mas mabigat ang puso niya.

Hindi siya umiyak sa gala.

Doon, pinigilan niya.

Pero ngayong mag-isa na siya—dito lumalabas ang lahat.

Pagdating sa Montoya estate, bumukas ang pinto.

“Ma’am?” maingat na tanong ng driver.

“Okay lang,” sagot niya, pilit malinaw ang boses. “Kaya ko na.”

Hindi niya kaya.

Pero hindi rin siya sanay humingi ng tulong.

Naglakad siya papasok ng mansyon—malawak, maliwanag, tahimik. Sobrang laki para sa isang taong basag ang loob. Ang bawat hakbang niya ay parang may kasamang bigat ng lahat ng salitang hindi niya narinig mula kay Damon.

I want you.

Stay.

You matter.

Wala.

Pagpasok niya sa kwarto, agad niyang hinubad ang heels at hinayaang bumagsak ang katawan sa kama. Hindi man lang siya nagpalit ng damit. Nakatitig lang siya sa kisame, hinihintay na huminto ang ikot ng mundo.

Pero hindi huminto.

Mas lalo lang siyang nilunod.

“Bakit ganito,” bulong niya sa dilim. “Ano bang kulang sa’kin?”

Tumagilid siya, hinila ang unan, niyakap na parang tao.

“Ginawa ko naman lahat,” nanginginig niyang sabi. “Minahal kita nang buo.”

Biglang umangat ang init sa dibdib niya, mabilis, masakit. Umupo siya at sumugod sa banyo. Hindi man lang niya naabot ang toilet—sumuka siya sa lababo, nanginginig, pawis na pawis.

Pagkatapos, napaupo siya sa sahig. Umiiyak na ngayon. Hindi na niya pinipigilan.

Hindi ‘yung malakas na iyak.

Kundi ‘yung tahimik—‘yung nakakasakal.

Lumabas siya ng banyo at dumiretso sa mini bar ng kwarto. Nanginginig ang kamay niya habang binubuksan ang bote ng alak. Hindi na niya tinikman—diretso sa lalamunan.

“Isa pa,” bulong niya. “Para hindi ko na maramdaman.”

Uminom siya hanggang sa umikot ulit ang mundo.

Hanggang sa mawala ang oras.

Hanggang sa isang notification ang biglang umilaw sa phone niya.

Damon Blackthorne.

Tumigil ang paghinga niya.

Isang message lang.

Damon: Get home safely.

Yun lang.

Walang are you okay.

Walang I’m sorry.

Walang I care.

Napatawa siya, basag ang tunog.

“Grabe ka,” bulong niya. “Kahit ngayon, kulang pa rin.”

Nag-type siya. Binura. Nag-type ulit.

Why are you like this?

Did I ever matter?

Please, sabihin mo kahit minsan—

Binura niya lahat.

Sa huli, isang linya lang ang ipinadala niya.

Isabella: I made it home.

Matagal bago may sumagot.

Damon: Good.

Isang salita.

Isang pader.

Isinara niya ang phone at ibinato sa kama. Napahawak siya sa dibdib niya, parang may humihila pababa, pabagsak.

“Eto na ba ‘yon?” tanong niya sa sarili. “Ito na ba ‘yung buhay ko—gusto ang isang lalaking hindi ako pipiliin?”

Humiga siya, nakatalikod sa mundo. Unti-unting nilamon ng antok—hindi mahimbing, hindi payapa. Mabigat. Malabo.

At sa gitna ng dilim, isang katotohanan ang dahan-dahang umuusbong—

Ang gabing iyon ay hindi lang basta sakit.

Ito ang simula ng isang bagay na hindi na niya mababawi.

Isang desisyong ginawa habang lasing, habang wasak, habang umaasa pa rin—

Na magmamarka sa kanya habambuhay.