Ruthless Series 4: Andrius Kent Dimaculangan, The Detective In Disguise

Chapter 10

Ang mabangong amoy ng pabango ni Andrius ay nanatili pa rin sa hangin, isang banayad na paalala sa di-inaasahang pangyayaring naganap. Umiling si Jaxine, isang bahagyang ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi habang bumalik siya sa kanyang trabaho.

Ang paulit-ulit na pag-click ng kanyang keyboard ay pumuno sa tahimik na opisina, isang matinding kaibahan sa unos ng emosyon na kanyang naranasan. Hay naku, Andrius, naisip niya, palagi ka na lang may kakaibang sorpresa.

Makalipas ang ilang minuto, ang katahimikan ay muling nabasag. Bumukas ang pinto, at bumungad si Nathalie, ang mukha ay puno ng paghihinala at halos di-mapigil na galit.

“Jaxine,” panimula ni Nathalie, ang tinig ay matalas, “Anong ginagawa ni Andrius sa opisina mo?”

Huminga ng malalim si Jaxine, alam niyang darating ito. Nakita niya kung paano tinitignan ni Nathalie si Andrius, isang halo ng paghanga at iba pa… pagmamay-ari, marahil?

“Dumalaw lang siya, Nathalie. Kaibigan ko siya, alam mo ‘yan.” Sagot ni Jaxine.

Mahigpit na niyakap ni Nathalie ang kanyang mga braso sa dibdib. “Isang kaibigan na basta na lang dumadalaw sa’yo sa opisina mo? Huwag mo akong lokohin, Jaxine. Ang mga lalaking tulad ni Andrius ay hindi basta ‘dumadalaw’ sa mga kaibigan. May ibang motibo siya. Baka may ibang pakay siya sa’yo.”

Ubos na ang pasensya ni Jaxine. “Nathalie, please. Walang nangyayari sa amin ni Andrius. Nagkukwentuhan lang kami, tinanong niya ang tungkol sa proyekto, alam mo naman, normal na bagay.” Sinubukan niyang panatilihing kalmado ang kanyang tinig, ngunit isang bahid ng inis ang sumingit sa kanyang boses.

Naningkit ang mga mata ni Nathalie. “Normal na bagay? Mabait siya, Jaxine? Magaling siyang magpanggap na naniniwala ka sa gusto niyang paniwalaan mo. Huwag kang magpadala sa mga sinasabi niya. Baka niloloko ka niya.”

Nakaramdam si Jaxine ng pagkainis. “Nathalie, hindi ako tanga. Alam ko kung kailan niloloko ako ng isang tao. Hindi ako niloloko ni Andrius. Kaibigan ko siya, at iyon lang iyon.”

Tumigas ang tinig ni Nathalie. “Sana nga tama ka, Jaxine. Sana nga. Pero kung mali ka… Kung iiyak ka dahil dito… Huwag kang lalapit sa akin. Huwag mong asahan na aaliwin kita. Binawalan na kita.”

At saka umikot at padabog na lumabas si Nathalie, iniwan si Jaxine na nakatitig sa kanya, isang buhol ng pagkabalisa ang sumisikip sa kanyang tiyan. Ang mga salita ni Nathalie, kahit na matigas, ay may katotohanan.

Mabait nga si Andrius, hindi maikakaila. May paraan siya para mapagaan ang loob ng mga tao, para makuha ang kanilang atensyon. At habang naniniwala si Jaxine na hindi siya niloloko, isang maliit na tinig sa kanyang isipan ang bumubulong ng ibang kuwento.

Sumandal siya sa kanyang upuan, hinahaplos ang kanyang buhok. Ang sinag ng hapon ay dumaan sa bintana, naghahagis ng mahabang anino sa kanyang mesa.

Ang hangin, na dati’y puno ng tensyon dahil sa akusasyon ni Nathalie, ay naging mabigat na dahil sa mga di-sinasabi na pag-aalala. Naisip niya si Andrius, ang madaling ngiti nito, ang tiwala sa sarili nitong kilos.

Nanatili ang pag-iisip na iyon, isang nakakainis na tanong na ayaw mawala. Kinuha niya ang kanyang telepono, ang kanyang daliri ay nakapatong sa contact ni Andrius.

Tatawagan ba niya ito? Ililinaw ba niya ang mga bagay-bagay? O mas mabuti bang hayaan na lang ang mga bagay-bagay, at panoorin kung ano ang mangyayari?

Ang desisyon ay tila napakalaki, puno ng mga posibleng kahihinatnan. Isang tawag sa telepono ay maaaring magbago ng lahat, maaaring magwasak sa maselan na balanse na kanyang maingat na iningatan.

Ngunit ang kawalan din ng aksyon ay may sariling panganib. Ang pagwawalang-bahala sa nakakainis na pag-aalinlangan ay maaaring humantong sa isang mas malaking kalungkutan sa huli.

Pumikit siya, huminga ng malalim. Ang bigat ng sitwasyon ay dumagan sa kanya, isang mabigat na balabal ng kawalan ng katiyakan. Alam niyang kailangan niyang maging maingat, na huwag magmadali. Hindi lang ito tungkol sa kanyang relasyon kay Andrius; ito rin ay tungkol sa kanyang pagkakaibigan kay Nathalie, isang pagkakaibigang lubos niyang pinahahalagahan.

Ang maselan na sayaw ng mga relasyon, napagtanto niya, ay madalas na puno ng di-inaasahang mga pagliko, na nag-iiwan sa kanya ng pakiramdam na mahina at nakalantad.

Lumipas ang hapon, ang bawat minutong lumilipas ay puno ng lumalaking pagkabalisa. Ang trabaho ay tumpok sa kanyang mesa, isang malinaw na paalala sa mga responsibilidad na kanyang dala. Ngunit ang kanyang isipan ay nanatiling abala, nahuli sa gusot na lambat ng mga hinala at kawalan ng katiyakan.

Ang imahe ng galit na mukha ni Nathalie, ang matalas na gilid ng kanyang tinig, ay paulit-ulit na naglalaro sa kanyang isipan, isang patuloy na paalala sa mga posibleng kahihinatnan ng kanyang mga kilos, o kawalan ng kilos.

Habang papalapit ang gabi, natagpuan ni Jaxine ang kanyang sarili na nakatitig sa bintana, pinapanood ang mga ilaw ng lungsod na nagsisimulang kumislap sa papalapit na dapit-hapon. Ang lungsod, masigla at buhay, ay tila sumasalamin sa kaguluhan sa loob niya.

Ang simpleng kilos ng pagpapasya kung tatawagan ba si Andrius o hindi ay tila isang nakakatakot na gawain, isang desisyon na may potensyal na muling hubugin ang kanyang mga relasyon at ang kanyang buhay.

Ang bigat ng lahat ng ito ay bumagsak sa kanyang mga balikat, iniwan siya ng isang pakiramdam ng pag-aalala habang naghahanda siyang umalis sa opisina, ang mga di-nasagot na tanong ay umuugong sa katahimikan. Ang gabi sa unahan ay nangangakong maging mahaba at mahimbing.

“Nak, may problema ba?” Tanong ni Cornelia kay Jaxine matapos niya itong madatnan sa lawn na tahimik lang na nakaupo sa bakanting upuan.

“Wala naman, nay. May inisip lang,” sagot ni Jaxine.

“Ano yon, anak?” Tanong pa ni Nelia kay Jaxine.

“Wala nga, nay,” sagot ni Jaxine sa ina.

“Ito naman, may iniisip tapos wala? Labo mo namang kausap, nak,” biro no Nelia sa anak na ikatawa ni Jaxine.

“Wala nga, nag-isip-isip lang ng kung ano-ano. Nanay talaga oh? May pagka chismosa rin,” natatawang wika ni Jaxine laya napangiti na rin si Nelia.

“Basta, anak pag may problema ka, magsabi ka ha? Makikinig ako,” paalala ni Nelia dito.

“Opo. Magsabi agad ako sayo pag ganun ang mangyari,” aagot ni Jaxine saka niyakap ang ina mula sa likod. “I love you. Nay. Thank you for everything.”

“I love you rin, anak. Salamat sa lahat ng sacripiayo mo,” sagot ni Cornelia sabay tapik ng kamay ni Jaxine na nakayakap sa kanya.

Ilang saglit pa ay kumalas na si Jaxine mula sa pagka yakap ng ina. “Pasok na tayo, nay. Para makapag pahinga na tayo.”

“Sige, magluto na rin ako ng hapunan natin. Anong gusto mo?”

“Kahit ano, nay. Pero baka may bagoong diyan,” sagot ni Jaxine.

“Wala tayo non, nak. Masilang kapatid mo, kala mo naman kung sinong mayaman,” sagot ni Cornelia.

Natawa naman si Jaxine sa sinabi ng ina. “Hayaan mo na, nay. Hindi yan sanay. Di pa yon nakakain ng ganun.”

“Tara na mga para makapag pahinga ka rin,” yaya ni Cornelia sa anak. Tumango naman si Jaxine sa nagpatianod sa ina.

Mabuti na lang at naisipan niyang dito na lang muna umuwi sa bahay ng magulang niya. Nabawasan ang bigat na dala niya mula sa sagutan nila ng kaibigan na si Nathalie. Hindi siya sanay na ganun sila ng kaibigan niya. Lalo na sa huli.

Pumasok siya sa kwarto niya at i inagaak ang sarili sa kama. Parang ngayon lang niya nararamdaman ang pagod mula sa maghapon niyang pakipagbugnuan sa mga papeles sa opisina niya.

Dala na rin ng pagod ay mabilis siyang nakatulog. Naalimpungatan na lang siya nang maramdaman na may humalik-halik sa labi niya at ang mainit na kamay na pamapaloob sa ilalim ng blouse niya.

“What's the–”

Hindi natapos ang sasabihin niya ang tuluyang sakopin ng lalaki ang labi niya. Idagdag pa ang pagpisil ng kamay nito sa kanang dibdib niya dahilan upang mapasinghap siya. Kinuha naman ito na pagkakataon ng lalaki upang ipasok ang dila nito sa bibig niya.

“Andrius, ano ba? Makita tayo ni nanay,” reklamo ni Jaxine matapos pakawalan ng lalaki ang labi niya.

“Good evening, sweetie,” sa halip ay bati ni Andrius sa kanya imbis na pansinin ang reklamo niya.

Marahan namang tinulak ni Jaxine ang lalaki na hinayaan lang ng huli. Umupo siya matapos gawin yon. Kaya bumangon si Jaxine mula sa pagkakahiga at sumandal sa headboard ng kama..

“Anong ginawa mo rito?” inis na tanong niya sa lalaki.

“Why? I'm not allowed here, sweetie?” May pagka malisyoso na tanong ni Andrius sa dalaga.

“Of course!” Pasinghal ngunit mahinang wika ni Jaxine. “You're not supposed to be here. Kwarto ko to, Andrius. Kwarto ko to.”

“Of course, I know,” sagot ni Andrius sabay lapit sa mukha niya. Hindi naman makaatras si Jaxine dahil nakasandal na siya sa headboard. “Kaya nga ako narito kasi alam kong kwarto mo to.”

“Gago, ka ba?” hiyaw ni Jaxine. “Paano pag malaman ito nina nanay?”

“That's better. Para naman hindi na tayo magtatago,” sagot ni Andrius.

“Andrius naman,” himutok ni Jaxine.

“Sweetie, wala ka naman dapat ipag-alala. I know what I'm doing, hmmm?” Pag-assure nito sa kanya.

“Ewan ko sayo, alis ka na nga,” pagtataboy niya sa lalaki ngunit sa halip na sundin siya kinabig lamang siya at muling sinakop ang bibig niya.

Pinagsusuntok naman ni Jaxine ang dibdib ng lalaki ngunit kalaunan ay nadala na rin siya sa init na hatid nito sa kanya. Kung hindi lang kumatok ang ina niya ay hindi maputol ang kung ano mang kapusukan na ginagawa nila.

“Come on, sweetie. Let's go down. Nanay Nelia knows I'm here. Baka kung ano pang iisipin nito,” pang-aalaska ng lalaki sa kanya. Nakatikim naman ito ng malakas na palo mula kay Jaxine.

“At ngayon mo pa talaga naisip yan,” bulyaw nito sa lalaki na tinawanan lang ng huli.

Napailing na bumangon na lang siya sa kama at tumayo. Diretso siyang lumabas sa kwarto niya. Hindi na niya inalam kung nakasunod pa ba sa kanya ang lalaki. Diretso siya sa kusina kung saan naroon ang pamilya niya.