SA LIKOD NG YAMAN

Si Mikay ay isang simpleng babae na naniniwala sa payak na pamumuhay. Pagkatapos ng kanyang pagtatapos sa isang lokal na unibersidad sa Maynila, nagpasya siyang sundan ang kanyang pangarap na magtayo ng maliit na café sa kanilang bayan. Ang kanyang café, na tinawag niyang "Sweet Cravings", ay hindi man kalakihan o magara, ngunit ito’y puno ng ligaya at may mga regular na suki na palaging bumabalik. Proud si Mikay sa kanyang negosyo, gigising siya ng maaga araw-araw para maghanda ng mga sariwang pastry. Isang hapon, bumuhos ang malakas na ulan. Habang abala si Mikay sa pagpunas ng mga mesa, napansin niya ang isang matangkad at guwapong lalaki na nakatayo sa pintuan ng café. Basa ang kanyang mamahaling suit mula sa ulan, at tila naguguluhan ito habang tumitingin sa loob ng café. Nang magtagpo ang kanilang mga mata, ngumiti si Mikay. "Pwede ba akong pumasok?" tanong ng lalaki sa mababa at maginoong tinig, medyo nag-aatubili kung dapat ba siyang pumasok. Ngumiti si Mikay at inanyayahan siyang pumasok. "Siyempre! Pasok ka, baka magkasakit ka kung mananatili ka pa riyan sa labas." Pumasok ang lalaki, at agad na naramdaman ni Mikay ang presensya nitong kakaiba—elegante at mayaman. Umupo ito sa isang mesa sa sulok, malayo sa bintana, at muling tinignan ang paligid. Lumapit si Mikay, dala ang menu. Ngunit hindi niya maiwasang mapansin na tila nakita na niya ang lalaking ito dati. "Ano pong maipaglilingkod ko sa inyo?" tanong niya, nang hindi mapigilan ang kanyang kuryosidad. Tinignan ng lalaki ang menu, ngunit halatang iba ang iniisip nito. "Meron ba kayong kape? Itim lang, walang asukal." Tumango si Mikay. "Meron po. Ipapagawa ko po agad." Habang naghahanda ng kape, nag-isip si Mikay. Saan ko nga ba nakita ang lalaking ito? Parang kilalang-kilala siya, pero hindi niya maalala kung saan. Maaaring isa siyang artista o kilalang personalidad? Pero bakit siya nandito sa isang maliit at tahimik na bayan? Bumalik si Mikay dala ang kape at iniabot ito sa lalaki. "Heto po ang inyong kape," sabi niya nang may ngiti. Tumango ang lalaki bilang pasasalamat at tinikman ang kape. Parang saglit siyang na-relax, tila ang init ng inumin ay eksaktong kailangan niya sa oras na iyon. Bumalik si Mikay sa kanyang puwesto sa likod ng counter, ngunit paminsan-minsan ay sumusulyap siya sa direksyon ng lalaki. Hindi niya maalis sa isip kung sino talaga ito. Nasa café siya buong hapon, ngunit tila malalim ang iniisip at tahimik lang. Nang humina ang dami ng tao sa café, hindi na napigilan ni Mikay ang sarili. Lumapit ulit siya sa lalaki, kunwari'y tinitingnan kung okey ba ang kanyang inumin. "Okay po ba ang kape, sir?" tanong niya, nagbabakasakaling makausap ito. Nagulat ang lalaki sa tanong ni Mikay. "Oo, masarap naman. Salamat." Nag-atubili si Mikay, ngunit sinubukan na rin niyang itanong. "Pasensya na po, pero... parang nakita ko na po kayo. Parang familiar po kayo." Napangiti ang lalaki, ngunit halatang pagod ito. "Madami ang nagsasabi niyan. Pero hindi pa tayo nagkikita." "Oh," sagot ni Mikay, biglang nahiya. Paalis na sana siya nang magsalita ulit ang lalaki. "Actually, maaaring nakita mo ako sa balita o mga magasin," sabi ng lalaki, iniiwan ang tasa ng kape sa mesa. "Ako si Cedric. Cedric Monteverde." Napanganga si Mikay sa narinig. Cedric Monteverde, ang kilalang bilyonaryo at tagapagmana ng isa sa pinakamalaking kumpanya sa bansa. Kaya pala pamilyar! Nakikita niya ito sa mga billboard at mga business article. Nang marinig ang pangalan ng lalaki, namula si Mikay. "Oh my God! Pasensya na po! Hindi ko kayo agad nakilala. Hindi ko po ibig manggulo—" Ngumiti si Cedric at pinigilan siya. “Walang anuman. Sa totoo lang, mas gusto ko nga kapag hindi ako agad nakikilala ng mga tao. Nakakapagod din kasi.” Tumango si Mikay, ngunit hindi pa rin mapigilan ang pag-iisip. “Bakit po kayo nandito? I mean, hindi po sa panghuhusga, pero hindi po madalas na makakita ng taong tulad niyo dito sa ganitong lugar.” Malalim na bumuntong-hininga si Cedric at sumandal sa upuan. "Kailangan ko lang ng pahinga. Mula sa lahat. Sa kumpanya, sa siyudad, sa media… nakakapagod." Naunawaan iyon ni Mikay. Marami na siyang naririnig tungkol sa bigat ng buhay sa mata ng publiko, ngunit hindi niya akalain na mararamdaman niya ang ganoong lungkot mula sa isang bilyonaryo. “Well, sana po makahanap kayo ng hinahanap niyo dito,” sabi ni Mikay nang marahan. Muling ngumiti si Cedric, at mas totoo na ang ngiti niya ngayon. "Mukhang natatagpuan ko na nga." Natapos ang hapon na iyon na nasa café pa rin si Cedric, tahimik na pinagmamasdan ang patuloy na pagbuhos ng ulan sa labas ng bintana. Si Mikay naman ay balik sa mga gawain, pero ang isip niya ay palaging bumabalik kay Cedric. Bakit kaya nararamdaman niyang may kakaibang koneksyon sila, kahit pa saglit pa lang silang nagkakilala? Nang malapit nang magsara ang café, tumayo si Cedric at lumapit sa counter. "Salamat sa kape," sabi niya. "Paalis na ako." Tumango si Mikay. “Mag-ingat po kayo, Mr. Monteverde.” Ngumiti si Cedric. "Cedric na lang." Ngumiti si Mikay, at parang may kakaibang kilig na naramdaman siya. "Sige, Cedric." Paglabas ni Cedric, inilabas nito ang kanyang pitaka para bayaran ang kape, pero agad siyang pinigilan ni Mikay. "Libre na po. Isipin niyo na lang po na maliit na regalo dahil sinira ng ulan ang araw niyo." Nagulat si Cedric pero tinanggap ang kabaitan ni Mikay. "Salamat, Mikay." Nanlaki ang mata ni Mikay. Paano niya nalaman ang pangalan ko? Pero naalala niya ang kanyang name tag na nakapin sa apron niya. Nagkibit-balikat na lang siya, ngunit hindi maalis sa isip ang kakaibang kiliti ng pagtawag niya sa pangalan niya. Nang lumabas na si Cedric at nawala sa dilim ng gabi, hindi pa rin alam ni Mikay na ang simpleng pagkikitang iyon ay magiging simula ng isang hindi inaasahang kwento—isang kwento ng pag-ibig na hindi nila inakala.