บทที่22
ปางไม้สัตยรังสรรค์
มาวินพาผกาเกศและพสุธามาถึงปางไม้ในเวลาเกือบสิบเจ็ดนาฬิกา หญิงสาวร่างอุ้ยอ้ายมองบ้านหลังใหญ่ตรงหน้าอย่างชื่นชอบ ที่นี่บรรยากาศดีไม่ได้น้อยหน้าไร่ไพรพนาเลยสักนิด บรรยากาศร่มรื่นน่าอยู่เพราะมีต้นไม้หลากหลายต้น
"พี่ไผ่ๆ บ้านพี่ชัชเหรอ ใหญ่จัง ใหญ่กว่าบ้านพ่อเลี้ยงติณอีก" พสุธาเอ่ยอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นบ้านทรงสวยหลังใหญ่ ก่อนที่สายตาจะหันไปเห็นชิงช้าไม้ที่อยู่ตรงกลางระหว่างต้นไม้ใหญ่สองต้นซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านนัก
"มีชิงช้าด้วย" เด็กชายพูดอย่างดีใจก่อนที่จะวิ่งไปยังชิงช้า ผกาเกศได้แต่ส่ายหน้า ตอนจะมาบอกพ่อแม่ซะดิบดีว่าจะมาดูแลพี่ไผ่เอง ตอนนี้พอเห็นชิงช้าหน่อยลืมสนใจพี่ไผ่เชียว
"เสียงเด็กที่ไหนมาเล่นอยู่หน้าบ้านน่ะ" เสียงเข้มดังมาจากในบ้านพร้อมด้วยร่างของพ่อเลี้ยงชนะชัยและแม่เลี้ยงวารินทร์จะปรากฏกายขึ้น " อ้าวเจ้าหนูไผ่ตงนี่เอง ไปยังไงมายังไงล่ะเจ้าหนู"
ผกาเกศเดิน
