Bilinci öyle büyük bir oyun oynuyordu Çakırbey'e ki kendinde olsa sonuna kadar inkar edebilirdi bu hayali. Eflin, masmavi bir elbiseyle yanına oturmuş gözlerinin içine bakarak ona gülümsüyordu.
"Bu kadar çabuk mu bırakacaksın bizi. Hem de daha yaşanacak onca şey varken."
Ellerinin üzerinde hissettiği parmak uçlarını gerçekten hissediyor gibiydi adam. Tıpkı kulağına fısıldanan sözler gibi.
"Hadi Poyraz. Kalkman gerekiyor."
Eflin'in sesi gittikçe uzaklaşırken Çakırbey'in gözleri bir anda açıldı. Derin derin nefesler alıp öksürmeye başladığı sırada elinden geldiğince acele etmeye çalışarak doğrulup çöken kapının kalan kısmına tutundu. Duman şiddetini kaybetmeye alevler ise büyümeye başlamıştı.
Gözleri Doğan'ı aradı. Kolunu ağzına kapatarak olabildiğince hızlı ilerleyip etrafa dağılan
