ร้ายสวาท หมอสาว (25+) (เพชรภีระ)

“คุณตา!! ฮึก...คุณตาครับ ฮือๆๆๆ คุณตา...” เสียงร้องเรียก คุณปราปต์ คุณตาอายุย่างเข้า 96 ปี ที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงนอนพร้อมกับชายหนุ่มร่างสูง อายุเพียง 22 ปีก้าวเดินเข้ามาในห้องด้วยสองขาสั่นเทา สองตาอาบไล้ไปด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างเตียงขนาดใหญ่ ที่ตอนนี้มี พี่ชายอย่าง เพชรภีม และพี่สาวอย่าง เรเชล นั่งอยู่ก่อนหน้า “ภีร์...มาแล้วเหรอ...” เสียงแผ่วเบาของผู้เป็นตาร้องเรียกหลานชายคนเล็กอย่างรู้สึกดีใจเมื่อลมหายใจสุดท้ายของตนนั้นเต็มไปด้วยความสุข ทั้งลูก ทั้งหลานกำลังยืนมองมาที่เขา และถึงแม้ทุกคนจะมีแต่น้ำตา แต่เขากลับรู้สึกยินดีที่ได้เห็นทุกคนก่อนจะจากโลกใบนี้ไป “คุณพ่อ ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรแล้วนะคะ ฮึก...หยาจะดูแลลูกๆให้ดีที่สุด และทุกอย่างที่คุณพ่อสร้างขึ้นมา พวกเราจะช่วยกันดูแล หลับให้สบายนะคะคุณพ่อ...” คุณปั้นหยา บุตรสาวคนเดียวของคุณปราปต์บีบมืออันเหี่ยวย่นของบิดาอันเป็นที่รักของเธอเอาไว้แน่นพร้อมกับกดจูบลงไปแผ่วเบา “พ่อรักลูกมากนะ...ตอนนี้คงหมดเวลาแล้ว...แม่ของลูกมารอพ่อแล้วล่ะ” เสียงแผ่วเบาบอกขึ้นด้วยรอยยิ้ม “คุณตา ฮือๆๆๆ อย่าพึ่งไปสิคะ อยู่กับพวกเราก่อนนะคะคุณตา ฮือๆๆๆ” เสียงหลานสาวคนโตร้องเรียกไม่หยุด เมื่อเธอรักและผูกพันธุ์กับคุณตามาตั้งแต่เกิด เธอไม่สามารถทำใจได้จริงๆกับการลาจากในครั้งนี้ ก่อนคุณปราปต์จะยกมือขึ้นไปลูบหัวหลานสาวสุดที่รักแผ่วเบา “ตารักเรเชลนะลูก...เรเชลเป็นเด็กฉลาด เป็นพี่สาวคนโต ดูแลน้องๆด้วยนะหลานรักของตา...ส่วนเราสองคน อย่าเกเรให้มากนัก เข้าใจไหม...โตขึ้นต้องปกป้องทุกคนแทนตา เข้าใจใช่ไหม?...” “ฮืฮๆๆๆๆ ครับคุณตา” เพชรภีมร้องไห้อย่างหนักแต่ก็ตอบรับออกมา “ครับ...คุณตา...” แต่ เพชรภีระ ผู้เป็นน้องชายกลับไม่มีน้ำตาแม้สักหยด สองตากลมจ้องมองผู้เป็นตาด้วยตาแดงก่ำเมื่อเขาถูกสอนมาตลอดว่าให้อดทนถึงแม้จะเจ็บปวดและเสียใจเหมือนอย่างในตอนนี้ก็ตามที จนคนเป็นตาที่มองหลานชายคนเล็กอดยิ้มเบาๆออกมาไม่ได้ “ตาภีร์...หลานเป็นเด็กดี ไม่เคยขัดคำสั่งตาเลยสักครั้ง...ตาหวังว่าจะสามารถฝากทุกอย่างเอาไว้ที่หลานได้...” “คุณพ่อ!!! ฮือๆๆๆๆ” “คุณตา!” “คุณตา!” “............” พูดจบคุณปราปต์ก็หลับลงไปตลอดกาล ทำเอาทั้งลูกและหลานต่างก็ร้องเรียกออกมาเสียงดังพร้อมกับน้ำตาแห่งความเสียใจหลั่งรินอาบแก้ม เห็นจะมีเพียงแค่เพชรภีระเท่านั้นที่นั่งนิ่งไม่มีแม้คำพูดสักคำออกมาจากปาก แต่สองมือกลับกำอยู่ที่กางเกงแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมาอย่างพยายามอดทนทั้งๆที่ความเสียใจถาโถมเข้าใส่เขาไม่หยุด แต่ด้วยคำสอนของผู้เป็นตา ที่บอกว่าน้ำตาลูกผู้ชายอย่าให้ใครได้เห็นมันอย่างเด็ดขาดทำให้เขาพยายามกลั้นมันเอาไว้ หลังจากนั้น พิธีศพของคุณปราปต์ก็ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ท่ามกลางความเสียใจและอาลัยอาวรณ์ของบรรดาลูกหลานและลูกน้องนับร้อยที่มาร่วมอาลัยให้กับผู้เป็นนายใหญ่ของตน