Sa Ilalim Ng Ulan (Under The Rain)

Isang malungkot na umaga sa lungsod, dumating si Mara sa kanyang opisina. Ito ang kauna-unahang araw na susubukan niyang humarap sa mundong mag-isa, matapos ang masalimuot na paghihiwalay nila ng kanyang kasintahan na si Miguel. Ilan lamang ito sa mga alon ng pag-ibig at pagdurusa na kanilang pinagdaanan.Sa pagtunghay ni Mara sa mga lumilipas na araw, isang malakas na ulan ang biglang bumuhos sa labas. Ang ulan ay tila nagmumula mismo sa kanyang puso, bumuhos kasabay ng mga alaala ni Miguel na tila isang pelikulang umuulit-ulit sa kanyang isipan. Lumipas ang ilang linggo, ngunit hindi pa rin kayang kalimutan ni Mara ang masasayang sandali na kanilang pinagsaluhan ni Miguel. Sinubukan niyang humanap ng ligaya sa mga kaibigan at pamilya, ngunit parang palaging may kulang. Ang kanyang puso ay nais lamang muling mahalin ang taong minsan niyang pinangarap.Isang hapon, naisipan niyang balikan ang mga lugar na kanilang madalas puntahan kasama ang isa't isa. Tumungo siya sa munting kapehan na kung saan sila'y unang nagtagpo. Sa bawat munting hibla ng alaala, mas lalong nagiging mapait ang kanyang pagluha. Samantalang iniisip si Miguel, hindi niya namalayan na may lalaking may mukhang pagod at malalim na mga mata na pabalik-balik na sa pagmamasid sa kanya. Ito ay si Adrian, isang matalik niyang kaibigan. Batid ni Adrian ang sakit na nararamdaman ni Mara at sa kabila nito'y hindi niya masabi sa kanya ang tunay na damdamin. Isang araw, naglakas loob si Adrian na sabihin sa kanya ang nararamdaman. Ngunit sa kanyang pagtahak papunta sa bahay ni Mara, tila nag-iba ang panahon. Ang munting pag-ulan ay tila kumakatawan sa luhang kanilang iniliyak. "Nandito pa rin ba ako sa puso mo, Mara?" ang tanong ni Adrian sa sarili. Nang makarating siya sa bahay ni Mara, binuksan niya ang pinto at napagtanto na may kahabag-habag na babae sa sofa na tila ba muling minsa'y dumanas ng matinding kalungkutan. Naglakas-loob si Adrian na lumapit sa kanya at marahan niyang hinawakan ang kamay ni Mara."Mara, hindi mo man ako si Miguel, nandito ako para sa iyo," sabi ni Adrian na may pag-aalala sa kanyang mga mata. "Maraming salamat, Adrian," sagot ni Mara sa gitna ng pag-iyak. "Pasensya ka na, hindi ko pa kayang mahalin muli ang iba. Si Miguel.. si Miguel pa rin ang nasa puso ko." Sa pagluha ng langit at sa pag-iyak ni Mara, naging malinaw sa kanilang dalawa na ang pag-ibig ay hindi madali. Sa ilalim ng tila hindi titigil na ulan, napagtanto ni Adrian na mas mabuti pang maging kaibigan na lamang siya ni Mara kaysa magtangkang piliting palitan ang lugar ni Miguel. Sa paglipas ng panahon, nanatili si Adrian bilang sandalan at kaibigan ni Mara. Ipinakita niya sa kanya na ang tunay na pag-ibig ay hindi lamang nauukit sa isang puso, kundi maaari ring mahanap sa kaibigan na handang umintindi at magbigay ng walang-hanggang suporta.At sa bawat pag-ulan na dumadapo sa lupa, kasabay nito'y ang pag-alala sa mga alaala nina Mara at Miguel. Ang pag-ibig nilang dalawa ay mananatili sa puso ni Mara, ngunit sa pagmamahal ni Adrian, nahanap niya ang kalinga at pag-asa na bagamat hindi pa siya handang magmahal muli, mayroong mga taong handang tumulong at maghintay. Sa pagtanggap ng pagkakaibigan na may pag-ibig, natutunan ni Mara na hindi lahat ng ulan ay nagdudulot ng lungko may mga ulan din na nagdala ng bago at mas matibay na pag-asa sa kanyang puso.