Çocukken annemin yanına gitmek için yıllarca kaçmak istediğim eve bakarken babamla geçirdiğimiz zamanlar aklıma geldi. O evde istenmeyen ama asla da atılamayan bir eşya gibiydim. Tozlu bir kitap ya da sayfaları yıpranmış eski bir mukaddes... Her zaman oradaydım bir köşede. Babasının ilgisini çekmek isteyen o küçük kız eski bir eşya olmaktan ötede babasının sevdiği kızı olmak istiyordu. Babasına beğendirmek için resim çizerdi, babasının ilgisini çekmek için mızmızlanır oyun oynamak isterdi. Biraz sevgi hissetmek için umutsuzca çabalardı. Sanki babası buna değecek ya da annesine kızına layık bir annelik yapmış gibi o küçük kız hak etmeyen ebeveynleri için çabalayacak kadar saftı. Bu ait olmama hissini asla içime sığdıramamıştım. Benim çocukken sahip olduğum ilk ev, ağaç evimiz olmuştu.
Asl
