7. BÖLÜM
BİR ANNENİN CEHENNEMİ
"Bazı kızlar beyaz atlı prenslerini beklerler. Bazı kızlarsa... Kadın olmayı seçip, güçlenerek kötü adamları kendileri haklamayı seçerler."
Mrs. E
Edward
Yıllarca canını yakan, karanlığında sakladığın benliğin gibi acısını kalbinde taşıdığın insanın sonunda kolların arasında, yanağı göğsüne yaslı, verilen yeminin nişanesini taşıyan parmakları kalbinin üzerine serili olduğu ve gözleri yumulu bir şekilde o dibinde uyurken, sense meleğinin güzel yüzünü izlerken, heba edilen on yılın bir şeylere değdiğini anlıyordun. İçine sığmayan kalbinden taşan o hisler gün gelir sonda bulabilirdi - gün gelir yeniden bir şeylerin başlangıcı da olabilirdi. O benden her şeyi alabildiği gibi bana yeniden her şeyi vermişti. Bir aile. Emelie'nin on yıllık bir bekleyişten ziya
