LARA SE KEUSE

HOOFSTUK 1 - Skadu’s oor die Berge Die houtvure het geknetter, vonke het in die lug opgevlieg en die geur van geroosterde vleis en vars gekapte denne het swaar oor die erf gedryf. Die berge om hulle was stil en donker, behalwe vir die gedempte gekwetter van nagvoëls en die ritmiese gesuis van die wind wat deur die hoë dennebome gestroom het. Die lug het na reën geruik, vars en skerp, en elke asemteug het Lara se longe gevul met koue berglug wat haar vel laat tintel het. Sy het haar arms styf om haar lyf gevou, nie oor die koue nie, maar oor die gevoel dat vanaand anders sou wees. Die somervakansie in die berge was bedoel om eenvoudig te wees—’n wegbreek saam met ’n paar vriende: bietjie wyn, lag en geselskap, wegbly van die stad en sy geraas. Tog het sy die hele dag ’n onverklaarbare gewig op haar bors gedra, asof die stilte van die berge vir haar iets probeer fluister het wat sy nie wou hoor nie. “Jy lyk afgedwaal,” het ’n stem langs haar gesing. Sy het omgedraai en daarin vasgekyk: blou oë, helder en diep soos ys, en blonde hare wat die lig van die vuur opgevang het. Adrian. Hy was die rede waarom die res van die groep haar hierheen gesleep het—die nuwe vriend in die kring, die een wat almal dadelik aanvaar het omdat sy vriendelikheid so maklik was. Sy kon haarself nie keer nie; haar swakpunt het haar reeds gevang die oomblik toe sy hom ontmoet het. “Net moeg,” het sy gefluister, en probeer om haar wange nie te laat bloos nie. Hy het nader gestaan, sy glimlag sag, amper te sag—soos iemand wat altyd almal se goedkeuring soek. Sy nabyheid het ’n warmte saamgebring, en sy stem het sag soos heuning geklink teen die agtergrond van geknetterende hout. Toe kraak ’n voetstap agter haar. ’n Ander teenwoordigheid. Die lug het kouer gevoel, die vuur se warmte net ’n fraksie verder weggedruk. “Moeg? Of net bang dat jy weer by die verkeerde man beland?” Markus. Sy het nie eers sy stem nodig gehad om te weet nie. Hy was die teenoorgestelde van Adrian—donkergeklede figuur, sy hare swart soos die nag, sy teenwoordigheid swaar soos die skadu’s waarin hy graag beweeg het. Hy was nie saamgenooi as ’n vriend nie, maar eerder as ’n raaisel wat aan Adrian gekleef het. Niemand het presies geweet hoekom hy hier was nie, net dat hy altyd sy pad vind na die vlamme en geselskap van ander mense, selfs al pas hy nooit regtig in nie. Lara se hart het ’n ander ritme geslaan as hy naby was—’n aantrekking wat sy nooit heeltemal kon verstaan nie, half verlokking, half gevaar, asof iets in hom haar nader trek selfs al wou sy daarvan wegvlug. Sy kon sy oë voel soos ’n aanraking teen haar vel, kouer as die bergwind. “Ek het nie bedoel om te pla nie,” het Adrian sag gesê, sy blik van Markus na Lara verskuif. Daar was ’n breukdeel van pyn in sy oë, maar hy het dit vinnig probeer wegsteek, soos iemand wat altyd bang is hy gaan nie gekies word nie. Markus het niks gesê nie—net ’n klein, geheimsinnige glimlag wat soos rook in die lug bly hang het. Markus, die een wat homself altyd afgeskeep het, altyd geglo het hy was nie goed genoeg nie, maar wat sy eie donker lig gedra het wat niemand kon ignoreer nie. Die vuur het harder geknetter, die vlamme se lig het teen die kothuis se houtmure gedans. ’n Windvlaag het deur die denne gefluister, en die rook het skerp in Lara se neus getrek. Die vlamme het langer geswaai, soos vingers wat dreigend reik. Haar maag het saamgetrek. Sy kon nie sê waarom nie, maar iets in die lug het skielik kouer geword—óf dalk was dit net die twee mans wat van weerskante van haar gestaan het, altwee wag, altwee honger vir iets meer as net haar glimlag. HOOFSTUK 2 - Die Fluister van Herinneringe Adrian het stadig van sy sitplek af opgestaan, die gloed van die vuur het teen sy gesig gespeel en sy oë ligblou laat blink. Hy het Markus se nabyheid gevoel nog voor hy hom regtig aangekyk het—’n koue teenwoordigheid wat die warmte van die vlamme half verdring het. “Lara is veilig hier,” het hy gesê, sy stem effens streng, maar sy oë het twyfel verraai. Sy hande was liggies tot vuiste gebal, al het sy vingers gebewe. Hy het soos iemand gelyk wat ’n vegter wou wees, maar nie geweet het of hy die stryd kon wen nie. Markus het stadig geknik, sy donker hare het oor sy voorkop geval, en toe het ’n klein, gevaarlike glimlag oor sy lippe geglip. “Veilig?” sy stem was sag, amper fluisterend, maar elke woord het soos koue staal deur die lug gesny. “Jy weet nie waarvan ek praat nie. Jy kan haar nie beskerm nie. Jy kan nie eens jouself beskerm nie.” Die vlamme het geknetter en die reuk van brandende hout het swaar in Lara se neus getrek. Sy het haar asem vasgehou, haar bors benoud. Die rook het haar keel gekrap, maar dit was nie die rede vir die spanning in haar longe nie. Daar was ’n aantrekkingskrag na Markus wat sy nie kon verstaan nie—iets in sy oë wat haar wou wegdruk en nader trek op dieselfde oomblik. Sy lippe het droog gevoel, haar hart het ’n roekelose ritme geslaan, en die bloed in haar are het warm teen haar vel geklop. Adrian se ligte teenwoordigheid—die geur van wyn en vars gras wat nog aan hom gehang het ná hul vroeëre wandeling—het haar probeer anker, haar herinner dat sy veilig was. Sy het die warmte van sy hand nog op hare gevoel toe hy vroeër daardie blom vir haar gegee het. Maar Markus se teenwoordigheid het dit met ’n enkele blik verswelg. Sy het die koue van sy skadu soos ’n aanraking teen haar nek gevoel, en dit het haar maag in ’n warboel laat draai. Sy oë het heen en weer geflik tussen die twee mans: Adrian met sy sagte glimlag wat altyd te veel wou gee, Markus met sy donker glimlag wat alles wou vat. Sy het na die vuur gestaar, haar blik vas op die dansende vlamme, asof sy hoop dat dit haar hart sou stilmaak. Maar dit het onverbiddelik aangehou slaan—tussen twee uiterstes: lig en donker, veiligheid en gevaar, Adrian en Markus. Die wind het deur die dennebome aan die rand van die erf gefluister, ’n koue gesuis wat Lara se ruggraat laat ril het. Sy het haar oë toegekny en net vir ’n oomblik gewens sy kon ontsnap, maar toe sy dit weer oopmaak, het sy Markus se blik ontmoet. Sy het daarin iets gesien wat haar nie net bang gemaak het nie, maar ook ’n donker honger in haar eie bors laat wakker word het.