Ağanın Nazenini

Mardin’in taş sokakları güneşin ilk ışıklarıyla uyanırken, şehrin yükseklerinde, zamanın durduğu hissini veren eski bir konak sessizce günün başlamasını bekliyordu. Bu konağın gölgeli koridorlarında Ali birini arıyordu. Elinde taşıdığı anahtarlık, cebinde duran çakmak ve gözlerinde bastıramadığı bir telaşla… Ali, koridorda hızlı adımlarla yürürken, tam köşeyi döndüğünde Mihri’yle burun buruna geldi. İkisi de bir anlık şaşkınlık yaşadı, ardından Ali’nin yüzünde kurnaz ve çekici bir gülümseme belirdi. Ali: "Mihri, ben de seni arıyordum. Nereye kayboldun?" Mihri, hafifçe geri çekildi ama Ali onu duvara doğru hafifçe itti. Elleri Mihri’nin kollarını tuttu, gözlerinde bir şehvet parıltısı vardı. Mihri: "Ali, ya biri görürse bizi! Çekil şuradan." Ali, Mihri’nin itirazlarına aldırmadı, yüzüne yaklaştı ve dudaklarını onunkine dayadı. İlk öpüşü yumuşak ama iddialıydı. Onu fethetmeye çalışıyordu. Mihri, bir an direndi ama sonra kendini onun tutkulu öpüşüne bıraktı. Ali, öpücüğün ardından biraz geri çekildi ama gözleri hala Mihri’nin gözlerine kilitlenmişti. Mihri, nefes nefese kalmış, yüzünde bir utanç ve heyecan karışımı vardı. Ali: "Kimse görmeyecek, Mihri." Mihri, Ali’nin rahat tavrına karşı biraz daha direndi, ama içinde bir şeylerin kıpırdadığını hissetti. Ali’nin dudaklarının sıcaklığı onu etkilemişti. Yine de son bir hamleyle ona karşı koymak için, Mihri: "Ali, nişanlın okulunu bitirip dönmedi mi?" dedi Ali, Mihri’nin sözlerini duyunca alay edercesine güldü ve onu duvar ile kendi arasında biraz daha sıkıştırdı. Elleri Mihri’nin belinde hafifçe gezinmeye başlarken, Ali: "Döndüyse ne var? Daha evlenmedik ya." Mihri, Ali’nin sözlerine hafifçe gülümseyerek başını iki yana salladı, ama onun da içinde bir heyecan dalgası yükseliyordu. Sırf nazlanmak için böyle yapıyordu. Tabii Ali yakında onu bırakıp başkasıyla evleneceği için de biraz kızgındı. Mihri: "Ali, oyun oynama benimle. Evlenince bana gelmeyeceksin, değil mi? O zaman niye şimdi beni sıkıştırıyorsun?" Mihri’nin sözlerinde açıkça bir oyun ve cilve vardı. Ali, onun bu tavrını fark ederek ve dudaklarını tekrar Mihri’nin dudaklarına yaklaştırdı. Ali: "Evlenince seninle olmayacağımı da kim söyledi? Sen her zaman benimsin, Mihri. Ama şimdi düşünme bunları." Ali, Mihri’yi tekrar duvara doğru itti ve bu sefer daha tutkulu bir şekilde öpmeye başladı. Güçlü elleri Mihri’nin belinde sıkıca kavrarken, onun vücudunu da kendine doğru çekti. Mihri, onun tutkulu öpücüğüne karşı koyamasa da içinde hala bir endişe vardı. Sonunda, nefes nefese kalır ve biraz geri çekilir. Mihri: "Ali, dur... Bu doğru değil. Hem nişanlın var, hem de ben... Ben böyle şeylere alışkın değilim." Aslında bu tamamen yalandı. Nazenin'i bile bile başından beri bu ilişkiye devam eden Mihri'ydi. Şimdi sadece nazlanıyordu. Ali, Mihri’nin sözlerini duyunca hafifçe güldü ve onun yüzüne baktı. Elleri hala Mihri’nin belindeydi, onu duvarla kendi arasına iyice sıkıştırıp, Ali: "Nazlanma Mihri, bilirsin ben istediğimi alırım." Mihri, Ali’nin sözlerine karşılık vermedi çünkü aslında o da Ali'yi istiyordu. Gözleri Ali’nin gözlerine kilitlendi, içinde kısa bir çatışma yaşadı. Ali, onun bu kararsızlığını gördü ve ona biraz daha sıkıştırdı. Elleri yavaşça Mihri’nin yüzüne kavrarken parmak uçlarıyla onun yanağını okşadı. Ali: "Bırak kendini. Kaç zamandır yoksun, seni özledim" Mihri, Ali’nin sözleriyle biraz daha gevşedi. İçindeki direnç artık tamamen kırılmıştı. Ali’nin dokunuşları onu yine arzunun ateşine sürüklerken; Mihri: "Ali, sen... Sen beni mahvediyorsun." diye fısıldadı şehvetle. Ali, Mihri’nin sözlerine hafifçe güldü ve dudaklarını tekrar onunkine yaklaştırdı. Bu seferki öpücük daha arzu dolu, daha derindi ve daha yavaştı. Mihri de Ali’nin sıcak ve aç dudaklarına karşılık verdi, içindeki tutku artık serbest kalmıştı. Ali, Mihri’ye doğru hafifçe eğildi ve onu bir anda kucağına aldı. Mihri'nin bluzunu çekiştirip, onun göğüslerini avuçlamaya başladı. Mihri inlerken, göğsünü daha da sıktı. Dudakları, Mihri'nin teninde gezinirken, bir yandan da onun eteğini yavaşça yukarı doğru çekti. Ona hemen burada sahip olmak istiyordu. Mihri, Ali'nin her hareketine tatlı inlemelerle karşılık verirken, bir yandan da onun aceleyle kendine sahip olmasını engellemeye çalışarak, Mihri: "Ali, çok hızlısın. Canımı yakıyorsun... Yavaş ol!" Ali'nin elleri Mihri'nin göğüslerinde dolaşırken, onu iyice sıkar. Ali: "Seni çok özledim diyorum, neden anlamıyorsun?" Ali bir yandan onun göğüslerini şehvetle sıkarken, bir yandan da sertleşmiş erkekliğini iyice hissetmesi için ona doğru sertçe bastırır. Sıcak nefesini kulağına dayayıp, "Bak seni ne kadar özlemişim." diyip kaya gibi sert erkekliğini onun kadınlığına doğru tekrar hırsla bastırdı. Mihri de onu özlemişti. Kanında tutuşan arzuyla dayanamayarak, "Aliiii..." diye inledi İkisi de arzunun ateşine kapılmış şehvetle sevişirken bir anda uzaktan yaklaşan adım sesleri duydular. Ali hemen, Mihri’yi yere bıraktı. Mihri aceleyle toparlanarak, bluzunu düzeltti. Ama nefesi halen hızlı, yüzü halen kızarıktı. Koridorun köşesinden bir anda kalfa Mehmet çıkınca, Ali derin bir nefes aldı. Mehmet de kendisi gibi bu konağın bir çalışanıydı. Yaşça kendisinden büyük de olsa, ondan o kadar çekinmezdi. "Tühh..." dedi içinden. Gelenin o olduğunu bilse Mihri’yi hayatta bırakmaz, ona şuracıkta sahip olurdu. Tam o anda Mehmet kalfa ona seslendi, “Oğlum nerelerdesin sen yine?” diye yankılandı bir ses. Ali, sesini zor toparlayarak, “Burdayız işte, yine ne var?,” dedi. Mehmet Kalfa, onlara doğru bir adım attı. Bakışları olanları çözmeye çalışır gibiydi. Sonra başını hafifçe eğerek, “Arabanın oraya gel, seninle konuşacaklarım var,” dedi. Sesinde ne bağırma vardı ne de yumuşaklık. Sadece uyarı gibi duran sert bir cümleydi. Mehmet kalfa uzaklaşırken koridorda kalan Ali, Mihri’ye son bir bakış attı. Bu seninle işim daha bitmedi demekti. Mihri'nin yüzü hâlâ sıcaktı ama gözlerinde bir çekince vardı. Ali, derin bir nefes aldı. Ali, Mehmet kalfanın peşinden avluya yönelirken, Mihri’yle tekrar karşılaşacağını biliyordu...