Rana Hanım'ın günlüğü, gece gündüz elimden düşmüyordu. Her fırsatta okuyor, satırları arasında kayboluyordum. Sanki onunla konuşuyor, ona sorular soruyor, cevaplar alıyordum. Günlük, bana sadece geçmişi anlatmakla kalmıyor, aynı zamanda geleceğe dair umut da veriyordu.
Bir öğleden sonra, avluda oturmuş günlüğü okurken, Fatih yanıma geldi. "Ne okuyorsun?" diye sordu, yanıma otururken.
"Annenin günlüğünü," dedim. "Her gün biraz daha okuyorum. O kadar güzel yazmış ki... Sanki onu tanıyormuşum gibi hissediyorum."
Fatih gülümsedi, gözleri uzaklara daldı. "Anlat," dedi. "Ne yazmış?"
Sayfaları çevirdim, okumaya başladım:
"Bugün yine yağmur yağdı. Toprak kokusu her yeri sarmıştı. Çocukken İstanbul'da da böyle kokardı toprak. Ama orada beton vardı, asfalt vardı. Burada ise toprak her yerde. Ba
