M O M M Y [3P] #มัมหมีทั้งสองของเขตแดน

‘เขตแดน’ ชายหนุ่มอายุ 28 ปี ผู้มีหน้าตาหล่อเหล่า คมคาย เลือนผมสีดำสนิท นัยน์ตาสีน้ำตาล ร่างกายกำยำ และความสูง 189 เซนติเมตร เขาเป็นพนักงานในสถานเริงรมย์แห่งหนึ่ง ความฝันของเขาคือการเป็นมนุษย์ที่สุขสบายโดยไม่ต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำ แต่ด้วยความที่เขาเรียนไม่เก่ง ไม่มีความอดทนกับสังคมงานบริษัท สุดท้ายในวัย 25 ปี เขตแดนจึงจับพลัดจับพลูมาเป็นพนักงานในผับของพี่ชายเพื่อนสนิท เป็นเวลากว่า 3 ปีแล้วที่เขาได้ทำงานที่นี่ เขาพอมีเงินเก็บแต่มันก็ไม่ได้มากพอที่จะใช้ชีวิตสบาย จนกระทั่งวันนี้ วันที่เขาได้พบกับลูกค้าแปลก ๆ สองคน            “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าท่านต้องการให้ผมรับใช้อะไรครับ?” เอ่ยทักทายอย่างสุภาพและปั้นรอยยิ้มให้กับลูกค้าตรงหน้า ด้านหน้าเขาเป็นลูกค้าผู้ชายใส่สูท หน้าตาดีพอสมควรและคาดว่าอายุน่าจะเข้าเลขสามไปแล้วแต่สิ่งที่เขตแดนไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่ก็คือสายตาที่มองเขา มันแปลก ๆ ยังไงชอบกล “นายคือพนักงานที่สูงที่สุดใช่ไหม?” ลูกค้าเอ่ยถามขณะหมุนแก้วเหล้าในมือไปพลาง “ใช่ครับ นั่นผมเอง” เป็นที่รู้กันดีว่าพนักงานที่สูงสุดในผับนี้ก็คือเขา “แล้วท่านเรียกผมมาเพราะอยากให้ผมรับใช้ใช่หรือเปล่าครับ?” เขตแดนเอ่ยถามอีกครั้ง “ดูเหมือนเขาจะรำคาญนายนะไตรภพ” ลูกค้าอีกคนเอ่ยขึ้นอย่างขำขัน คนคนนี้ก็เป็นลูกค้าผู้ชายสวมสูทเช่นเดียวแต่จากลักษณะท่าทางน่าจะอายุมากกว่าคนที่ถูกเรียกว่า ‘ไตรภพ’ “เอ่อ ผมไม่ได้รำคาญครับแต่หากไม่มีอะไรให้ผมรับใช้ ผมจะได้ออกไปทำหน้าที่ของผม” เขตแดนรีบเอ่ยค้าน เขาไม่ได้รำคาญลูกค้าแต่เขาไม่อยากเสียเวลาที่เป็นเงินเป็นทองแบบนี้ มันก็เท่านั้นเอง แต่จะให้แสดงออกไปว่าไม่อยากเสียเวลากับพวกเขา มันก็ไม่เหมาะสม หากเรื่องที่เขาทำตัวแย่ ๆ ถึงหูเจ้านายเข้า มีหวังถูกบ่นจนหูชาเป็นแน่ “ฉันชื่อ ‘อิทธิพล’ เรียกฉันว่าอิฐแล้วกัน ส่วนคนนี้เป็นรุ่นน้องของฉันชื่อไตรภพ พวกเราอยากใช้บริการพิเศษจากนาย” อิทธิพลยิ้มแล้วยกขาขึ้นไขว่ห้างขณะหมุนแก้วเหล้าราคาแพงในมือไปพลาง สายตาที่มองเขตแดนดูเย้ายวนชวนให้เจ้าตัวรู้สึกปั่นป่วนแล้วพอมองคนที่ชื่อไตรภพ คนนี้ก็มีสายตาที่ไม่ต่างจากอิทธิพลเท่าไหร่ “ผมไม่ได้ทำงานบริการนะครับ” แต่เขตแดนไม่ใช่ผู้ชายขายตัว ดังนั้น เขาจึงต้องขอปฏิเสธแต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าถ้าให้เงินมากพอ เขาจะไม่ทำ “ไม่ใช่ว่านายอยากสุขสบายหรอกเหรอ? พวกผมเลี้ยงนายได้นะ” ไตรภพพูดขึ้นแล้ววางแก้วเหล้าลงก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหาเขตแดนที่ยืนอยู่ “ผมว่าผมสูงแล้วนะแต่นายสูงจริง ๆ นั่นแหละ” ไตรภพพูดยิ้ม ๆ ความสูงของเขาอยู่ที่ 185 เซนติเมตรแต่เมื่อเทียบกับคนตรงหน้าแล้ว เขาดูเตี้ยไปเลยแต่ก็แค่ไม่กี่เซนฯเอง “...คุณไปรู้เรื่องนั้นมาจากใครครับ?” เขาถามกลับอย่างไม่พอใจนัก เรื่องที่ว่าเขาอยากสุขสบายนั้นมีเพียงเพื่อนสนิทและพี่ชายของเพื่อนเท่านั้นที่รับรู้หรือว่าเจ้าพวกนั้นมันขายเขา? “นายรู้จักธนาใช่ไหม? เจ้านั่นเป็นรุ่นน้องผมน่ะแล้วเขาก็แนะนำนายมา” ไตรภพยิ้มแล้วถือวิสาสะเท้าคางลงบนไหล่กว้าง “นายอายุเท่าไหร่แล้ว?” “... 28 ครับ” “ว้าว ผมอายุ 35 นะส่วนคุณอิฐน่ะใกล้จะเลขสี่แล้ว” ประโยคหลังกระซิบข้างหูชนิดที่ว่าริมฝีปากเฉียดหูเขาไปนิดเดียว อิทธิพลหัวเราะแล้วลุกเดินมาหาเขตแดนบ้าง เขาจะปล่อยให้รุ่นน้องทำคะแนนไปก่อนได้ยังไงกัน “แต่ฉันไม่น้อยหน้าไตรภพหรอกนะ” หมายถึงถึงจะอายุมากกว่าแต่ใช่ว่าจะไม่ถึงใจ “ว่าแต่ตัดสินใจหรือยังว่าจะยอมรับงานนี้ไหม?” อิทธิพลหยุดลงตรงหน้าเขตแดนแล้วถามอีกครั้ง ในใจเขาตอนนี้ต้องการให้เขตแดนตอบรับเพราะตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เห็น เขาก็อยากได้เขตแดนแล้วและอิทธิพลก็เชื่อว่าไตรภพเองก็คิดแบบเดียวกัน “ผมต้องขอโทษคุณทั้งสองจริง ๆ ครับ ถึงผมจะอยากสุขสบายแต่ผมก็อยากได้เงินจากงานตรงนี้มากกว่า” “ฉันไม่ได้ขอให้นายออกจากงานนี่” อิทธิพลกล่าว “ก็แค่มาเป็นคู่นอนในบางครั้งเท่านั้นเองและแต่ละครั้งนายก็จะได้เงินจากพวกผมเป็นจำนวนมาก” คำพูดของไตรภพนั้นเป็นความจริง แต่เขาก็ไม่ได้บอกไปว่าหากเขตแดนทำให้พวกเขาทั้งสองคนพอใจ บางทีพวกเขาอาจจะเสนอเป็นคนเลี้ยงให้เขตแดนสบายไปทั้งชาติก็เป็นได้ “หรือนายไม่เคยมีประสบการณ์กับผู้ชายมาก่อน?” อิทธิพลเหมือนนึกจุดสำคัญออกจึงเอ่ยถามออกไป เขตแดนส่ายศีรษะแล้วให้คำตอบ “เปล่าครับ ผมเคยมีแต่ผมเป็นท็อป” สิ้นเสียงของเขตแดน อิทธิพลกับไตรภพก็หันมองหน้ากันพลางอมยิ้มขำ ๆ ก่อนจะพูดออกมาพร้อมกันว่า “แล้วฉันบอกหรือไงว่าเป็นท็อป? / ผมบอกเหรอครับว่าเป็นท็อป?” คำพูดนี้ทำเขตแดนนิ่งไปชั่วขณะราวกับสมองกำลังประมวลผลข้อมูลไฟล์ใหญ่ที่ต้องแตกไฟล์ซ้ำ ๆ “ผมกับคุณอิฐเราอยู่ล่างทั้งคู่ครับ ไม่มีพลิกแน่นอน” ไตรภพพูดขึ้นอีกเมื่อเห็นเขตแดนนิ่งไปแถมสีหน้าแสดงออกมาชัดเจนว่ากำลังสับสนกับสิ่งที่ได้ยินไปเมื่อครู่ ส่วนเขตแดนที่เข้าใจความหมายแล้วก็ได้แต่นิ่ง มันค่อนข้างเหนือความคาดหมายของเขาอย่างมากที่ผู้ชายสวมสูทตรงหน้าจะเป็นรับกันทั้งคู่ “ฉันกับไตรภพกระเป๋าหนักนะ พร้อมจ่ายให้นายเท่าที่นายต้องการแต่หากทำดีจนฉันพอใจ ฉันมีทิปเพิ่มให้เท่าตัว” น้ำเสียงเย็นสบายของอิทธิพลที่เอ่ยออกมานั้นช่างเย้ายวนกิเลสในใจเขตแดนเหลือเกินและเขายังคิดอีกว่า ตั้งแต่สายตามาจนน้ำเสียง ผู้ชายสองคนนี้นี่อันตรายของแท้ แล้วในตอนที่เขตแดนกำลังตัดสินใจปฏิเสธอีกครั้ง ไตรภพก็ได้พูดแทรกขึ้นมาว่า “ห้าหมื่นต่อหนึ่งคืน ผมกับคุณอิฐจะให้คนละห้าหมื่นนั่นเท่ากับนายได้หนึ่งแสนในคืนเดียวเชียวนะ ไม่สนใจจริง ๆ เหรอ?” ไตรภพหว่านล้อมและนั่นก็เป็นจำนวนเงินที่พวกเขาทุ่มมากกว่าปกติ ความอยากได้ตัวเขตแดนมันสูงเสียจนเงินห้าหมื่นเป็นเพียงเศษเงินสำหรับพวกเขา “...เอาเงินมาล่อผมขนาดนี้ แล้วจะให้ผมปฏิเสธยังไงครับ?” เขตแดนไม่โง่พอที่จะปฏิเสธเงินจำนวนมากขนาดนั้น หนึ่งแสน... แค่นอนกับลูกค้าสองคนนี้มันก็เป็นอันจบแล้ว เพราะไม่ว่าจะงานแบบไหนหรือต้องทำอะไร   เงินก็คือเงินอยู่ดี เงินจะช่วยให้เขาใช้ชีวิตสบาย ๆ ไปพักหนึ่งเลย “แต่ช่วยรอผมเลิกงานได้หรือเปล่าครับ? อีกแค่หนึ่งชั่วโมงก็หมดเวรผมแล้ว” เขาพูดขึ้นมาหลังจากมองนาฬิกาบนข้อมือ “ได้สิ” อิทธิพลกับไตรภพเลือกที่จะรอ เมื่อได้ยินแบบนั้น เขตแดนก็ค้อมศีรษะให้ก่อนจะออกจากห้องวีไอพีไปทำหน้าที่ที่เหลือ ระหว่างนั้นอิทธิพลและไตรภพก็สั่งเครื่องดื่มราคาแพงมาชนกันให้หนำใจ ถ้าหากสงสัยว่าพวกเขาสองคนเป็นใครถึงได้กระเป๋าหนักขนาดนี้ เริ่มจากคนแรกเลยแล้วกัน อิทธิพล ฤกษ์ลักษณาไกร อายุ 38 ปี เจ้าของบริษัทน้ำหอมแบรนด์ดังที่มีสาขาทั้งในประเทศและต่างประเทศ พื้นเพมาจากตระกูลที่ร่ำรวยและทรงอำนาจอยู่แล้ว กระเป๋าของเขาเลยหนักกว่าที่คิดหรือพูดได้ว่าในบัญชีมีเงินนอนนิ่ง ๆ อยู่หลายหลักและมากจนได้แบล็กการ์ดมาครอบครอง บุคคลต่อมา ไตรภพ อัตลักษณ์คณากุล อายุ 35 ปี เจ้าของบริษัทสมาร์ทโฟนแบรนด์ดังและเป็นรุ่นน้องจากมหาวิยาลัยเดียวกับอิทธิพล ทั้งคู่มีสเปกที่เหมือนกันและอะไร ๆ ที่คล้ายกันจนกลายเป็นพี่น้องคนสนิทและสนิทจนถึงขั้นแบ่งคู่ขาหรือคู่นอนกันได้ ไตรภพเองก็มาจากครอบครัวที่ร่ำรวยเช่นเดียวกัน ดังนั้น พวกเขาทั้งสองจึงกระเป๋าหนัก พร้อมทุ่มไปกับทุกสิ่งที่อยากได้และนั่นหมายถึงคู่นอนด้วยเช่นกัน ทางเขตแดนที่ออกจากห้องของลูกค้ามาแล้วก็ก้าวยาว ๆ ไปยังห้องของผู้จัดการทันทีและผู้จัดการที่ว่าก็คือ ธนา พี่ชายของเพื่อนสนิทที่ขายตัวเขาให้กับรุ่นพี่ของตัวเอง! ปัง! “เฮีย! ทำบ้าอะไรลงไปเนี่ยครับ!” เขตแดนเปิดประตูไปก็โวยเสียงดังทันทีและในห้องนี้มีพร้อมทั้งเจ้านายและเพื่อนสนิทที่นั่งหน้าสลอนกันอยู่ “ใจเย็นน่า ปิดประตูแล้วมาคุยกันก่อนน้องรัก” ธนาแอบปาดเหงื่อเล็กน้อยแล้วทำใจดีสู้เสือ เขตแดนขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจก่อนจะปิดประตูแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา ขายาว ๆ ของเขายกขึ้นพาดบนโต๊ะกลมตรงกลาง “บอกมาเลยครับเฮีย ส่วนมึงอยู่ก่อนไอ้เพื่อนนรก” ถึงปากจะพูดกับคนพี่แต่สายตาก็มองคนน้องอยู่ เขาจะไม่ปล่อยให้สองพี่น้องหนีจากเขาไปได้เด็ดขาด “ก็รุ่นพี่เขาอยากหาคู่นอนดี ๆ ไง แล้วเฮียก็นึกถึงแกขึ้นมา อีกอย่างพวกพี่เขาก็ไม่ได้ให้นอนฟรีนะเว้ย เงินไงเงิน” ธนาพยายามกล่อมเขตแดนโดยที่เขายังไม่รู้ว่าเขตแดนตกลงไปแล้ว “แถมพวกเขาก็ไม่ใช่ไก่กาที่ไหนนะเพื่อนรัก พวกเขาน่ะคือสุดยอดเลย” ธนิน เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขตแดนพูดขึ้นพลางทำหน้าตาจริงจังแต่นั่นมันกลับกระตุกเท้าของเขาเหลือเกิน เขตแดนถอนหายใจก่อนชี้หน้าธนาและธนิน สองพี่น้องธ.ธงที่ขยันสร้างเรื่องให้เขา “ถึงจะได้เงินแต่มันเหมือนขายตัว ขอบใจในความหวังดีแต่คราวหน้าคราวหลังปรึกษาเจ้าตัวก่อน ถ้าขืนยังเอาไปขายอะไรแบบนี้อีก เห็นทีคงต้องตัดขาดกันจริง ๆ” น้ำเสียงของเขตแดนนั้นจริงจังมาก แต่ประโยคต่อมาของเขาทำพี่น้อง ธ.ธง คิ้วกระตุกพร้อมกำหมัดแน่น “แต่ถึงจะพูดไปแบบนั้น จริง ๆ ก็คือตอบรับไปแล้วเพราะได้แสนนึง” ยักคิ้วให้ไปแล้วหัวเราะเสียงดังก่อนลุกเดินออกจากห้องท่ามกลางเสียงก่นด่าของธนาและธนิน พอออกมาแล้วก็กลับมาทำงานของตนเองต่อ เหลือเวลาไม่มากก่อนนัดพบกับอิทธิพลและไตรภพ “ไปเตรียมตัวกลับได้แล้วแดน” รุ่นพี่ในที่ทำงานบอกกับเขาที่กำลังจะยกเครื่องดื่มไปให้ลูกค้า “โอเคครับพี่ใหญ่ แต่นี่สุดท้ายแล้วกัน” ยกถังน้ำแข็งกับเครื่องดื่มแล้วเดินไปยังโต๊ะของลูกค้า เขายิ้มการค้าทักทายเหล่าลูกค้าที่มองเขา เขตแดนวางถังน้ำแข็งกับเครื่องดื่มลงบนโต๊ะพร้อมอวยพรให้ลูกค้าได้ดื่มกันอย่างสนุกสนาน จากนั้นเดินไปยังด้านหลังซึ่งเป็นห้องพักพนักงาน ยูนิฟอร์มบริกรสีขาวดำถูกถอดออก ร่างกายกำยำของเขตแดนชุ่มไปด้วยเหงื่อ รอยสักลวดลายกราฟิกที่ให้ช่างออกแบบลากยาวจากแผ่นหลังมาถึงหน้าอกมันดูเข้ากับเขตแดนอย่างน่าประหลาด เขาใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กที่อยู่ในล็อกเกอร์ซับเหงื่อตามร่างกายก่อนสวมเสื้อวอร์มแขนยาวแล้วสะพายกระเป๋าเดินออกมาทางหลังร้าน “รออยู่เลยพ่อคนสูง” เดินมาจนถึงลานจอดรถก็พบกับอิทธิพลและไตรภพที่ยืนรออยู่ เขตแดนถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปหาทั้งสองคน “ผมต้องอาบน้ำก่อนนะครับ พอดีทั้งตัวมีแต่เหงื่อ” “ไม่มีปัญหา ขึ้นสิแล้วจะพาไปห้อง” ไตรภพผายมือมาที่รถเบนซ์ราคาแพงส่วนอิทธิพลก็รับหน้าที่เป็นคนขับ เขตแดนขอบคุณทั้งสองคนแล้วขึ้นไปนั่งบนรถทางเบาะหลังส่วนไตรภพนั่งด้านหน้า “คุณไตรภพไม่มีรถเหรอครับ?” ถามเพราะสงสัยแต่คำถามของเขตแดนทำไตรภพหัวเราะด้วยความเอ็นดู “มีสิแต่จอดไว้ที่ผับนั่นแหละ ผมฝากเจ้าธนามันแล้ว” พูดแค่นั้นก็ยิ้มให้แล้วหันไปคุยกับอิทธิพล เขตแดนหันหน้าเข้าประตูแล้วทอดสายตามองวิวนอกรถที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ไป ๆ มา ๆ ก็เริ่มคิดว่าที่เขาตอบรับไปนั้นมันดีแล้วจริงหรือเปล่า แต่มาขนาดนี้แล้วคงปฏิเสธไม่ได้เพราะทั้งสองคนดูตื่นเต้นจนเขาไม่กล้าเปิดปากพูด ไม่นานนักรถเบนซ์ก็ขับมาจอดที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง แค่เห็นรถของอิทธิพล เหล่าพนักงานก็วิ่งออกมาต้อนรับทันที นี่สินะอำนาจของคนมีเงิน เขตแดนคิดก่อนจะเปิดประตูลงจากรถแล้วเงยหน้ามองความสูงกับความหรูหราของโรงแรม “ยินดีต้อนรับสู่สวรรค์ของผมกับคุณอิฐ” ไตรภพกล่าว “คืนนี้ก็ฝากด้วยนะ” อิทธิพลยิ้ม เขตแดนมองทั้งสองสลับไปมาแล้วหัวเราะเบา ๆ เอาวะ บางทีมันอาจจะดีกว่าที่คิดก็เป็นได้แถมได้ตั้งหนึ่งแสน มีแต่คุ้มกับคุ้ม