MARRY ME

Chapter 5

Chapter 5

ISANG LINGGO ang nakalipas mula noong aksidenteng nasunog sa may sisiman. Sobrang naging busy ako lalo. May mga minutong nagtutungo ako sa ER para sa ilang pasiyente, kadalasan ay nag-babantay ako saau ICU. Siguro nga ay talagang hamon na ito para sa nalalapit kong pagtatapos. At tuluyang matatawag nilang  doctor.

Maaga na naman akong umalis. Gayong ang deretso ko naman ay sa MDH. Buong umaga ay doon ako makashift. After noon ay sa PUP naman. Inaasikaso ang darating na poundation day. Also mauuna muna ang JS prom namin. Ni wala ngang lumapit para ayain ako, e. Alam na nga kasi nila siguro ang magiging sagot ko. Hindi ko gusto ang may makadate. Nakakasura iyon sa paningin ko. Just like, flirting. I have no time to flirt with flirty boy. Importante na ang manatili nalang ako sa Hospital, sa loob ng buong sabado. Na dapat ay nasa JS Prom ako.

"Good morning, Doc Hershey!"

Agad na sinalubong ako nang pagbati mula sa freshmens student na nakasalubong ko. Tumunghay naman ako at nginitian ng pilit ito. Matapos ay dumiretso na ako sa may Locker. Iniwan ko roon sa aking locker ang mga gamit ko, bago ako dumiretso da may dressing room. Now I wore my labgown, surgical mask, head net, and gloves. So that, people won't think na kahit hindi sobrang yaman o sikat ng hospital na ito ay ligtas naman sila sa mga kagamitan namin.

"Naks naman, Doc Hershey! Ang aga mo ata ngayon!" Salubong sa akin ng isang gagraduate na kaparehas ko, nang maglakad na ako sa hallway. "Kumusta buhay natin?" Aniya na sinundan pa ako.

Nagkibit balikat ako at sumakay sa elevator. Sumunod naman ito. Napaawang ako ng labi, ngunit ipinagsawalang bahala na lang din iyon. Agad na pinindot ko ang huling floor. Dahil katulad nang inaasahan, ipinatawag na naman ako ni Head Director. Grabe rin talaga ang matandang 'yon. Na kapag papsok ako, imbes na sa bulleting board ko isulat ang pangalan ko, dapat ay tutungo ako sa office niya, para matukoy na pumasok nga ako. He's really mean!

"Pinatawag ka ni Head?" kuryosong tanong ng katabi ko. Nagkibit-balikat ako at hindi sumagot. "Napapadalas na ata ang pagtungo mo sa office niya?"

Yeah, kung pwede nga lang kitang sunangalngalin kakatanong ay ginawa ko na. Pero kailangan ay chill lang ako. Baka ay mawalan ako ng pangarap sa gan'tong kaisipan ko. Napakaimmature.

Gayunpaman nanatili nalang akong tahimik, hanggang sa muling bumukas Ang elevator sa hindi pa naman na floor kung saan ako tutungo. Umirap ako nang mapagtanto ko kung sino iyon. Ang lintik na bubwit na hindi ko na nga halos naalala pa. Umusog ang Doctor sa akin, dahilan para muntikan na akong madikdik sa may gilid. Agad na napaawang ang labi ko nang bigyan niya nang pwesto ang bubwit na 'to. Na wala naman tila pake sa ginawa niyang kaharutan.

Tsk! Asa ka namang mapansin ka niyan, doc? Eh, ako ngang girlfriend niya nga kuno ay iniisnab niya lang, ikaw pa kayang nobody lang sa kaniya? Pft!

Sa sobrang kaburyuhan, kinuha ko mula sa aking bulsa ng labgown ang earphone ko. Agad ko iyong kinonnect sa aking cellphone at inilagay naman sa tainga ang dalawang bilog. Na doon maririnig ko ang mga kanta. Tsk! Matapos niyon ay pinindot ko na ang bilog sa may gitna ng wire na nababalutan ng puti. Natigilan ako ng mag-play sa music ang kanta ni Jason Derulo. Ang idol ko.

Hindi ko alam pero biglang naimagine ko ang isang bagay. Na kung magkakaroon ako ng second boyfriend ko, sana ay Hindi na tulad niyong nauna, na pinili ang makapag-aral sa Laguna, at makipag-relasiyon sa ka-schoolmate niya. Na hinayaan niyang makipag-hiwalay ako kasi sobrang nahihirapan akong makita na palagi niya akong iniintindi. At naglihim pa ako sa kaniya tungkol sa sakit ko sa puso. Dahil alam kong makakaramdam siya ng awa para sa akin, dahilan para tulungan niya akong maipagamot sa ibang bansa. Iyon ang narinig ko mula sa bunso niyang kapatid. Gabi matapos ng shift ko sa Pupungs restaurant. Kaya sana ay mas maging mature pa lalo ang susunod Kong relationship. O kung magkakaroon man, sana iyong sabay naming ipaglalaban ang isa't-isa. Hindi 'yong mahal ka nga, pero naduduwag naman kapag kaharap na ang mga hamon sa buhay naming dalawa. Ayoko nang mag-fail pa ang susunod na mangyayari sa buhay ko. Dahil kung mangyari man iyon, sana ay kinuha nalang din ako ng itaas, katulad ng paglayo niya sa mga magulang kong, simula bata ay hindi ko naman nakilala.

Napabuntong hininga ako nang makalabas na sa elevator. Bagsak ang balikat na naglakad ako patungo ng head Office. Kahit na may katabi akong lalaki na nag-lalakad patungo rin ata roon.

Eh, kung siya kaya? Kapag ba nagkaroon siya ng girlfriend, may chance bang mabago niya ang ugali niyang kinaayawan halos ng karamihan? Magiging mabuti kaya siya sa babaeng mamahalin niya? Does he'll gonna followed his girlfriend goals, dreams, or whatever kung ano man ang plano? Mababago niya kaya ang mga badside niya para sa isang babae? Hm? At bakit ba iniisip--pinoproblema ko pa siya? Na dapat ay sarili ko lang ang problema ko? Tsk.

"Oh? I'd never thought na magsasabay kayo patungo rito? By the way, have a seat two young people." Nakangiti, halata ang sigla sa tono ng boses ni Head.

Nakapamulsa akong naupo sa may katapat na silya ni Tayshaun. Habang ito at prenteng nakaupo, na nakadekwatro pa habang ang isang braso ay nakasandal sa may babasaging lamesa ng Lolo.

Napangiwi ako at mag-krus ang mga brasong iniiwas ang paningin sa kaniya, at bumaling sa kay Head Director. Agad na nangunot ang noo ko, nang bigla ay magulat sa mga tinginan nito, na papalit-palit pa ng tingin sa akin.

"I have so many things to do, lolo, ano ba Ang kailangan mo?" Barumbado nitong tanong.

Suminghal ako at bumaling nalang sa kung saan. Akala niya naman kung sinong mayaman. Eh, ni hindi nga niya ata kayang tumayo sa sarili niyang mga paa. Tsk! Baka umaasa sa magulang kamo? Napailing ako sa sariling naisip. At pinag-krus ang mga braso bago ako bumaling sa kaniya. Agad na napataas ang isang kilay ko nang tarayan ako nito.

Aba'y may tinatago palang kabaklaan ang isang tulad niya?

"Pakibilisan, lolo. Naaalibadbaran ako sa katapat ko." Mariin, halata ang pandidiri sa tono ng boses niya.

Awtomatiko kong naibagsak ang aking balikat, at samaan ito ng tingin. Kailangan kong mag-timpi. Kailangan kong makipag-plastikan sa katulad niya. I need it. Baka ay mawalan ako ng scholarship kapag pumatol pa ako. Hindi ko na nga tinanggap ang alok na gabayan ang apo ng Head. Magiging iba pa ang pakikitungo ko sa barumbado niyang apo.

Pilit akong ngumiti sa kaniya, ngunit palihim na umirap. Batid kong nakita niya iyon. Gayunpaman ay nanatili lang at ng tahimik habang nag-hihintay na magsalita ang Head. Wala kasi ako halos nalalaman kung bakit ay ipinatawag niya ako, at itong bubwit na kasama ko. I have so many patients to prioritize today. Pero importanteng malaman ko kung ano ba ang ipagagawa o kung anu man ang kailangan ng Head.

Nakita ko kung paano napangiwi ang Head, dahil sa nakikita niyang ekpresiyon namin ng kaniyang apo. At talaga namang ikinalawak iyon ng ngiti ko.

"So, it has a week already simula nang talikuran mo ang offer namin sa'yo, right?" Nakanginiti, munit halata ang panghihinayang sa tono ng boses ni Head. Tumango ako, at sa kaniya lang ipinokus ang aking paningin. "And we were still hoping that you would accept our next offer."

"Po?" Gulat, nagtataka ang boses ko nang itanong iyon.

Tumango si Head at hinilot ang kaniyang sentido. "Have you open the envelope that I gave last week?" He asked, curiously.

Pilit akong napangiti at nakamot ang aking kilay. Magsasalita na sana ako, ngunit agad ding natigilan dahil sa biglaang pag-singhal ng aking katapat. Mataray na nilingon ko ito. Nginiwian niya ako, bago siya nag-iba nang ayos ng kaniyang upo.

"Is that you want me to be here, grandpa? To hear if she'd open the envelope that you would give last week?" Baling niya sa kaniyang lolo. Munit barumbado pa rin ang tono.

Nag-make face naman ako, at ipinasok sa magkabilang bulsa ng aking labgown ang kamay. "Mukhang nagmamadali ka ata, Mr Akhiyo. You should go na naman palabas?" Sakrastiko ang tono ng aking boses, "Oh, baka naman gusto mo pang pagbuksan kita ng pintuan?" Pag-irap ko sa kaniya.

"What?!" Pasiring niya akong nilingon. "What do you think of me, lumpo? Hindi marunong pagbuksan ng pinto ang sarili?" Halata na ang galit sa boses nito. Na siyang dahilan para mapangiti ako.

Ganti ko lang sa ipingkalat niyang girlfriend niya ako. Tch! Hindi ko pa rin nakakalimutan 'yon.

Nagkibit-balikat akong tumango. Na mas lalo niya pa atang ikinagalit. "Malay ko ba kung ano ka talaga? Lumpo, prioritized person, baog, barumbado, masamang tao, o kahit alin ka man doon."

"You're freaking-'

"Silence!" Malakas na sigaw ni Head. Dahilan para manlaki ang aking mga mata, at natigilan.

Nakalimutan kong narito pala ako sa Office niya. And shet! Apo niya ang sinasabihan ko ng mga bulgar na salita.

"I need you both to be in silence!" Napufrustrate na dagdag ni Head, habang ngayon ay nakasandal na sa kaniyang swiveling chair, at hilot-hilot ang sentido.

"Sorry, Head director." Iniyuko ko ang aking ulo, at sensirong humingi ng paumanhin. "I am just out of my control po. Hindi ko sinasadya-'

"Sorry after you messed with me, My Girlfriend?" Sabat ni bubwit sa usapan.

Palihim na umirap ako, at sumama ang tingin. Hindi na nagsalita pa nang muli ay iangat ko sa kanila ang paningin ko. Munit sumakto lang iyon sa bubwit. Na ngayon ay parang ngising aso na hinihintay na magalit sa akin si Head. Umirap na naman ako, saka bumaling kay head. Dito ay pilit ko siyang nginitian.

"Apology accepted, Miss Salvatera." Tinanguan ako nito, "It's okay to fight over my grandson, but not in here."

Dali ay napatango ako, "I will, Head. Kung magtagpo na naman kami niyang apo niyo, baka roon nalang ako magsasalita ng lesson para sa kaniya."

"Mm.. That's good to hear."aniya,

Napangiti ako at nang lumingon sa kay bubwit ay inirapan ko ito.

"So, I guess..we can talked it when you have read the article inside the envelope?"

Alinlangan man, ngunit tumayo na ako. Basta ko na lamang kasi inilagay sa mini drawer ko sa kwarto ang envelope na iyon. Bukod sa hindi ko naman na kinakukuhanan ng interes ang laman niyon, wala na talaga akong oras para basahin pa. Sobrang pagod na rin kaso ako kung nauwi sa bahay. Maski ng sina Kuya at Pinsan ko ay ganoon din.

"Nasasayang lang ang oras ko, grandpa. I'll go now!" Talagang barumbado niyong sinabi. Hindi manlang inintay na magsalita ang lolo, bago tuluyang umalis.

"He's really that spoiled young man," aniya Head. Napapailing.

Napatawa ako ng bahagya, saka ay napatango. "Also brat, Head. Ang lakas mambuyo sa eskuwelahan eh." Pagbibiro ko,

Agad na sumeryoso ang mukha nito. Ngunit Hindi ang seryoso na parang akala mo ay papatayin ka. Kung baga ay akala mo may naisip.

Bumuntong hininga pa muna ito, bago ako nilingon. Napalunok ako ng bigla rin itong umiwas.

"My grandson really needs a care like a good doctor, Miss Salvatera," panay ang pagbuntong hininga niya.

"Po?" Nauutal, Hindi malaman kung ano ang sasabihin.

Pilit ako nitong ngitian, "He had the..." Natigil ito sa pag-sasalita, na tila ay may iniisp.

"The?" Nakakunot ang noo kong tanong.

Nang tignan ako ng Head, parang ay nakuha ko na ang ibig nitong sabihin. Gayunpaman ay parang may nag-uudyok sa akin na malaman. Hindi ko rin alam kung bakit gustong-gusto ko na malaman. Hindi ko maintindihan ang takbo ng utak ko. Masiyadong magulo.

Napabuga ng hininga si Head, at agad na umiling sa akin. "Go back to your spot now," nginitian niya ako saka iminuspwera ang pintuan palabas.

Naguguluhan man, tumango pa rin ako at tumayo. Bahagya kong iniyuko ang aking ulo bago magpaalam na aalis na. Mabigat ang bawat hakbang na tumungo ako sa may pinto. Doon ay nahinto ako sa paglalakad. Akmang hahawakan ko na ang pinto, nang matigilan ako, at maalala ang tila nag-iisip umano kung sasabihin ba ni Head, ang tungkol sa apo niya, o Hindi.

Ano ba ang ibig sabihin ni Head? What does he wanted to say?

Napailing ako. Parehas lang naman ang ibig sabihin ng tinanong ko sa sarili.

Napapikit ako at bumuga ng hininga. Nang magmulat ay pilit akong ngumiti at tuluyan na ngang binuksan ang pinto, at lumabas. Marahan ko iyong isinara, saka ako pumihit paharap sa daan nang nakapamulsa sa aking labgown.

"Ay, hayop!" Napatili ako sa gulat nang humarang sa aking harapan ang bubwit. Na kanina ay nauna nang lumabas. "What the f**k is your doing, huh? I almost collapsed!" Napahawak ang isang kamay ko sa aking dibdib. Hinahabol ang pagkapos ko sa paghinga. 

Ang kaninang galit niyang mga tinginan ay napalitan nang pagkakunot noo, at nagtataka sa inakto ko. Umirap ako nang makabawi na. Agad na gumilid ako. At kinuha ang earphone sa bulsa ng aking labgown habang isinsalkpak iyon sa aking tenga, at dumiretso patungo sa elevator. I-play na song. Pinindot ko ang second floor button. At deretso lang na nakatingin sa kawalan.

Kusang umarko ang kilay ko, at napairap. Nang biglang hinawi ng braso ang pasara na elevator. Dahilan para muli itong bumukas.

"Hambog." Sarkrastikong bulong ko sa kawalan.

Gumilid ako para hindi kami magkadikit.

"I swear that I will mean it..." Pagkanta ko sa liriko ng kanta.

Sobrang tahimik kasi rito sa loob ng elevator. As in, sobrang tahimik. Akala mo ay mga walang tao. Sobrang..gr!

Napanguso nalang ako nang bumukas ang elevator. Napatingin lang ako sa mga nagsisipasukan na mga tao sa loob. Mas lalo tuloy akong gumilid, gano'n din naman itong bubwit sa aking tabi. Kunot noo kong binalingan ito ng tingin. Nang bigla ay madikit sa aking braso ang braso niya. Inirapan niya naman ako. Kaya ay umirap din ako, at pinanood na lang na muling mag-sara ang elevator.

Ilang minuto lang ang itinagal ko sa elevator. At nakalabas na rin. Agad Akong dumiretso sa Doctors Station. Para puntahan ang kaibigan kong panay lang ang pakikipaglandian sa Professor namin dito. Honestly, wala lang naman iyon sa amin. Sa akin. They're still young..both. And it's okay with me. Magkakaibigan naman ang turingan namin, isama na si Professor David.

Agad na dumiretso ako sa aking silya, at itinanggal ang earphone sa aking tenga. Napasandal ako sa aking swiveling at napahilot sa aking sentido. I don't know, but I still remembering what the Head director said while ago. Alam ko sa sarili ko na wala akong pakialam, ngunit 'yon ang gumugulo sa aking isip. Na pinipilit akong alamin iyon.

"Good morning!" Isang kaswal ngunit tila may mariin na salitang binanggit nang kadarating lang na lalaki. "Same with you, My girlfriend." Nginisian niya ako, bago nagtungo sa may katapat ko na pwesto.

Napaawang ang labi ko, at agad na nangunot ang noo. Deretso akong nakatingin lang sa lalaking iyon, na ngayon ay prenteng nakaupo sa may kaniyang swiveling chair. At nakadekwatro pa ang paa.

"What are you looking at?" Agap niyang tanong nang mapansin ang tinginan ko.

Umiwas ako ng tingin at umayos na ng upo. Hindi pinansin ang tanong niya.

"See you later, Prof. David." Malanding sabi ng kaibigan ko sa Professor namin.

"Thank you," aniya Prof.

Nakagat ko ang aking labi. Natatawa. Kahit kailan talaga ay hindi mabibingwit ni Faye si Professor David. Never.

Kinuha ko na lang ang ilang paperworks na naiwan ko rito sa aking mesa, at pinagbubuklat iyon. Ilang araw nalang kasi ay JS prom na. Kaya ay kailangan kong maayos kaagad ang mga dapat gawin.

Ilang sandali lang din ay nakaramdam na akong may naupo sa may harapan ng aking mesa. Sandali akong nag-angat ng tingin kung sino iyon. At nangiti nang makita ang patuloy pa rin sa pag-b-blush sa pisngi ng kaibigan ko. Ibinalik ko sa paperworks ang aking paningin.   

"Kumusta naman ang buhay natin, sis?" Aniya Faye.

Nagkibit-balikat ako, at inilipat sa kabilang pahina ang binabasa. "Nothing's special, I guess?" Patanong ko ring sagot.

"If you'd choose to be with me. I'll make sure that it'll gonna be special." Parinig nu'ng Isa.

Bumali ako pata tignan siya. Hindi naman nakatingin sa banda namin. May earpods pa ngang nakasalpak sa magkabilang balikat. Habang ang mga paa ay nakapatong sa mesa niya. Nag-ce-cellphone ito.

'Wala lang siguro?'

Napailing ako at bumalik sa pagbabasa.

'Especial your ass!'

"If you choose.. If you choose..hibang na putcha!" Pagpaparinig ko, napapailing habang patuloy sa paglipat ng pahina.

"Pinagsasabi mo, sis?" Si Faye,

Napaawang ang labi ko na nag-angat ng tingin sa kaniya. Agad na nabalik ako sa aking kahibangan. Na ang kaibigan ko nga pala ang kausap ko.

'Bakit ba kasi nandito siya? Who sent his here?'

Pilit akong ngumiti at nagkibit-balikat habang ibinalik sa lagayan ang aking binabasa. Matapos niyon ay umusog ako, gamit ang swiveling chair, para maisandal ko sa lamesa ang aking braso. Nakangiting nakatingin sa aking kaibigan. Na tila ay may kakaiba na namang pumasok sa iniisip.

"Ya! Why are you staring at me like that?" Mahinang bulyaw ko sa kaniya,

"Ha? What?" Inosenteng tanong nito,

"Whatever!" Umirap ako at napapangusong pumalumbaba sa aking Mesa.

May ilang minuto pa akong pahinga, bago matapos ang shift ko rito sa MDH. Kapag natapos ay dederetso na ako sa PUP. Kung saan ay may kakailangan pa akong attend-an na meeting, kasama ang mga council officers. Halos lahat na kasi ng ka-school-mate ko ay excited sa darating na JS prom. Kahit naman walang date ang iba, nagagalak sila dahil, kumbaga iyon na ang huling selebrasiyon namin bilang estudyante. Nakakat'wa na kahit may panirang bully, matatag pa rin na makakapag-tapos ang lahat. Sana.

Pero mas may pagkonsensiya ako sa isang alok na ngayon ay tinanggihan ko, dahil sa naging dahilan kung bakit ako isinugod sa hospital, weeks ago. Na sinumpa ko na noon pa sa aking sarili, na kung sino ang lumapit sa akin, at humingi ng pabor ay agad kong tatanggapin ng may malugod na pagtanggap. Ngunit bakit parang ngayon ay nilulunok ko na ang sumpang iyon sa aking tanang buhay. Ano at nagiging iba na yata ang takbo ng lahat. Simula ng may iligtas ako sa binuyo niya? Bakit ay hindi ko sinubukang simulan muli? Baka ay mapagbago ko pa siya? He weren't need someone who influenced him to a wrong path way. He needed me the most I needed him. Iyon ang dapat na unahin ko.

Nakanguso ako habang pinagmamasdan siya sa kung anu man ang ginagawa niya sa gadget niya. He seems so happy while do crazy things in his gadget, instead of studying a lot. Iba pala talaga kapag maimpluwensiya ka na tao. They might fool anyone, just to get what they want. Maski ang bayaran ang mga mabababang uri para lang maging malinis sila sa lahat. But I knew the Akhiyo family, since I became their scholar. Mayaman sila, but they'll never do those such stupidity things on people. Instead, they choose to help anyone, ngunit tila hindi namana nitong bubwit na 'to? Does he adopted?

"You're staring again! Aish!" Inis itong tumayo at kinuha ang mga gamit niya, bago naglakad palabas ng Doctors Station.

Laglag ang panga na sinundan ko ito ng tingin. Tumaas ang isang kilay ko, at napasinghal sa kawalan.

"What the heck is he saying? He brat!" I whispered out of my head.

Agad din na iwinaksi ko iyon sa aking isipan, nang harangan ni Faye, ang mga tingin ko sa dinaanan niya kanina palabas. Nakangiwi ngayon ang kaibigan ko, habang umiiling na tumayo. Kinunotan ko ito ng noo.

"What?' I cursed,

"Didn't you tell me..totoo pala talaga ang balitang girlfriend ka niya?" Aniya, natatawang naupo ulit. "So, you guys were now dating, huh?" Inilapit nito nang bahagya ang mukha sa akin.

"A..no ba!" Inis akong lumayo sa kaniya. "Mahiya ka naman sa mga sinasabi mo. Ako? Papayag na maging girlfriend niya?" I pointed myself.

"Ah-huh? Hindi impossible, sis." Ngiwi niya sa akin.

Ngumisi ako at inihilig ang sarili sa likuran ng swiveling chair. Hilot-hilot ko ang sentido habang nakatingin pa rin sa aking kaibigan.

"Never, sis. Never! "

"Weh?" Aniya, kunwari pa na nanlaki ang mata.

Nginisian ko ito, "When I say I won't fall for him, I mean it, sis." Taas ang isang kilay kong sabi sa kaniya.

Ngumiwi naman ito, animo ay hindi naniniwala. "Hindi mo hawak ang tadhana, sis." Tinaasan din ako nito ng kilay. "Malay mo ngayon ka lang ganiyan, baka kinabukasan ay in-love ka na pala."

Nanlaki ang mata kong naibato sa kaniya ang folder na nahawakan ko sa aking Mesa. Nailagan niya naman iyon, dahilan para mahulog iyon sa sahig, at kumalat ang mga laman. Nagkatingan kami at parehong nageespadahan sa kung sino ang tatayo para pulutin 'yon isa't-isa. Napairap ako. At walang nagawa bukod sa pulutin na iyon.

"Pft..tutulungan kita kung aamin kang natutuwa ka dahil i-n-announce no'ng fake boyfriend mo, na girlfriend ka niya, sa buong campus." Pangangasar niya sa akin.

Napairap nalang ako habang patuloy na pinupulot ang mga papel.

"Asa ka!" Matigas na loob kong sambit sa kaniya.

Hindi na nasundan pa ang conversation naming magkaibigan, nang mag-paalam na itong tutungo na sa shift niya. Ako naman ay tapos na, kaya dumiretso na ako sa aking locker. Kinuha ko ang mga gamit na kakailanganin ko, bago hinubad ang lab gown. At dumiretso patungo sa may elevator.

"You're here again, Doc. Hershey!" Sarkrastikong bati sa akin ng med student na katulad ko, "How's the meeting with head?"

Pilit lang akong ngumiti sa kaniya, at sumabay papasok sa loob ng elevator. Pipindutin ko na sana ang button patungong ground floor, nang pangunahan na ako nitong kasabay ko. Napapahiyang pinag-krus ko nalang ang aking braso, at naghintay nalang na mag-sara ito.

"You know what, I'm so lucky today." Nakangiti niyang kwento sa akin. Hindi ako nagsalita. "Kanina after we saw each other, nakasalubong ko si Tayshaun.."

"Mm.."tumango nalang ako sa kaniya,

"Siyempre! Dream come true kaya! He invited me to join their dinner on friday!" Talagang nagagalak niyang sabi,

Friday. And tomorrow was our JS prom.

Hindi kaagad ako nakasagot. Tila gulat sa sariling nalaman. Dahil maski ang ilan sa mga narito ay alam na girlfriend nga ako nu'ng Tayshaun, na 'yun. Kaya halos ang ilan ay sobrang iwas sa akin. Maski mga freshmen's doctors ay ganoon din. Lalo na ang mga lalaki. Dahil may takot kasi sila na baka ay pagtripan din kapag nilapitan, o kausapin ako. Pero ang isang 'to ay iba. She always talked to me, whenever I don't want to talked to her. Halos siya ang katunggali ko rito sa MDH. Siya lang naman ang nag-iisip na magkalaban kami. Not me. Tsk. And also, I know na noon pa, na may gusto siya sa bubwit na  'yun. Kaya siguro ay narito siya, at patuloy akong kinukulit tungkol sa dinner nga kuno na imbitado siya.

Nang magkatinginan kami ay nginitian ko siya. Talagang ipinakita ko pa ang mga ngipin ko sa kaniya. Habang siya naman ay buong tuwa pa rin, ngunit halata naman ang pagkaplastik niya. Pairap na umiwas ako ng tingin at ipinasok sa bulsa ng aking coat ang isang kamay. Habang ang Isa ay hawak ang aking gadget.

"Yeah, it's a dream come true talaga." ngiti ko, kunwari ay nagagalak ako sa mga sinasabi niya.

"I've been meet his family, Doc Hershey. Aren't you will get mad at me?" Halata ang sarkrastiko, ngunit kunwaring nanghihinayang ang tono ng boses niya.

"Why would I?" Sandali ko siyang binalingan nang nagtatanong na tingin. Bago muling lumingon sa may harap. "I don't care if he'd invite you for a dinner with his family. And I don't also care if you'd keep sharing those crazy dreams of yours on me." Kaswal kong sabi sa kaniya.

Narinig ko ang pagpakawala niya nang matunog na buntong hininga. Hindi ako nagsalita. Hinintay na may sabihin siya.

"Mm. You were right. I should not tell you, because you were his girlfriend. But I am telling you all to give you a fight, Doc Hershey." Mariing sabi niya.

Nagkatinginan kami. Ngumisi lang ako at umiling. Habang siya naman ay masama ang tingin na ipinupukol sa akin.

"He's just announced to the crowd that you were his girlfriend. But aren't you scared you might lose him?" She looked at me, head to foot. Before chuckle.

Lumabi ako at tinignan siya mula sa kulay blonde niyang buhok, pababa sa sumisingaw sa kamahalan niyang sapatos. Na kung tutuusin ay mayaman naman siya, basura lang ang ugali.

"Why would I scared with your flirty game? You've just said that he announced to the crowd that I am his girlfriend. You think they'll support you, if you keep yourself chasing him so desperately by him asking you for join their family dinner?" I asked, so calmly.

Hindi ito nakasagot. Batid kong umurong na ang malandi niyang dila palayo sa kaniya. Kaya ay mas lalo akong napangisi, at bahagya pang inilapit ang mukha sa kaniya.

"It's nonsense, Doc Tiffany." I hold my chin and laugh, sarcastically.

As I look at her, she looks so scared. Paulit-ulit na lumunok. Habang ang mga mata ay deretsong nakatingin lang sa akin.

"I'll get him. I'm sure of it, doc Hershey! He will be mine. Sonner or later.  I'm born from a rich family. My parents belongs to his family. While you belongs in the trash." Bulyaw niya sa akin, halata pa rin ang takot sa mukha.

"Go, and try to get him! If you'd success on seducing him, then he'll be yours!"

Umirap ako at tumango nalang. Kasabay niyon ay ang pagtunog at pagbukas ng elevator. Saktong bumungad ang lalaking kinahuhumalingan ng todo nitong hibang na nakasama ko. Blangko ang paningin nang tignan ko ito. Habang siya naman ay nakakunot ang noo na nakatingin sa akin.

"Tayshaun, Oppa!" Lumapit sa kaniya si Tiffany. Pumulupos sa kaniyang braso.

Umawang ang labi ko, at napasinghal. Umiwas ako nang tingin at naglakad palapit sa kanila. Agad na nginisian ako ni Tiffany, na patuloy sa pagyapos sa mga braso ni Bubwit. 

"Can I borrowed him for today, Doc Hershey? I'm sure you'll be very busy today. So that, he can't talked to you, am I right?" Malanding tanong niya.

Sinamaan ko ito ng tingin at huminto sa mismong harapan nila. Doon ay tinignan ko ang dalawa.

"My Girlfrien-'

"I won't mind you business, Doc Tiffany. So don't you ever try to mind my own." I cuttened Tayshaun, for what he was saying.

Natigilan ang mga ito. Suminghap ako, at nagbaba ng tingin. Saktong tumama iyon sa mga kamay nitong nakayapos pa rin sa braso ni Tayshaun.

"As I said minutes ago, I don't care if he'd invites you for a family dinner. Just don't said those to me with your desperate tone. I don't liked it. And I won't never want it. It's like you were really that insecure because I was his girlfriend. And you were just a flirty rich daughter of your parents. Whom can't stand without their personnel."

Tuluyan na nga akong naglakad. Naiinis sa mga nasaksihan kanina. Dahil sa lalaking iyon ay baka magkaroon ako ng kaalitan dito sa hospital. Dahil sa kalokohan niyang 'yon ay may isang nanghuhumaling sa kaniyang sumira na rin sa araw ko.