CHAZZY
“A-anak ko si Travis…” mahinang usal ko. Halos ibulong ko na lang iyon sa hangin dahil hindi ako makapaniwala sa nalaman ko.
Kaya pala magaan ang loob ko sa kanya. Wala rin akong hesitasyon na pasukin niya ang buhay ko. Parang natural lang din sa pandinig ko tuwing tinatawag niya akong ‘Mama’. Ang sarap pakinggan kapag naririnig ko ang salitang ‘Mama’ mula sa kanya; kaya pala ay dahil anak ko talaga siya.
Kaagad kong binalingan si Thomas. Katulad ko, ay puno ng sorpresa ang mababanaag sa mukha niya. Hindi rin siguro siya makapaniwala na ang batang kasama niya sa loob ng anim na taon, na ang buong akala niya ay adopted child lang niya, ay tunay pala niyang anak.
Nakaramdam ako ng inggit. Mabuti pa siya, anim na taon nang nakapiling ang anak namin, samantalang ako, laging nalulu
