Chapter2 26
1401 Words
Lorelei's POV
I was reading a book ng may mga kamay na tumakip sa aking mga mata.
"Cy..." Mahinang Sabi ko. Only cyprius would dare to do this.
"Mind if I join you?" He said as he removed his hands from my eyes.
I smiled at him. "Sure,why not."
"So, anong binabasa mo? You looked so into it." He asked while looking at the book in my hand while I took a sip of my drink.
"So you're into thriller kind of stories now?"
I nodded as I place my drink down.
"Well na bored nako sa mga stories nowadays, their ending is predictable. Wala nang ka thrill-thrill unlike noon." I said. Well gusto ko naman ng mga unpredictable para ma iba.
"What brings you here? I thought busy ka." I asked him as I closed the book I was reading.
"Just checking up on you Kung Buhay ka pa ba since Hindi ka naman online on your social medias and tita is getting worried dahil Hindi ka tumatawag sa Inyo." He said habang naka tingin sa phone Niya.
Umiling nlng ako. I already told mom that I would take a break from social media and focus on myself.
"I'll call her later, Wala kasing signal sa cottage kaya Hindi ko siya natawagan."
"How's your stay here? Are you good?" Tanong Niya sakin atsaka kumuha ng sandwich.
I just smiled and nodded at him. The sound of the waves and the quietness made me feel serene.
My phone vibrated and Elivia's name popped.
"Baby Loreeee, why didn't you tell me that you're going on a vacation, Kung Hindi ko pa Nakita Yung post ni cyprius Hindi ko malalaman na nasa probinsya ka na pala"
May pagtatampo Niyang Sabi sakin.
Tinaasan ko ng kilay si cyprius na ginantihan lng ako ng ngiti.
"I'm sorry I didn't inform you Eli, this vacation wasn't planned at all. I just woke up one day and decided to go on a vacation, and voila andito nako ngayon. Next time I'll inform you." I explained to her. Baka Kasi magtampo at Hindi na naman ako kausapin ng ilang buwan.
Elivia Rose Fontana is my dearest friend aside from Cyprius and Vida. We met in college and we immediately just clicked.
"Fine, literal na on the spot Yung Plano mo eh no? Sabagay mas natutuloy pa nga Yung on the spot kesa sa matagal nang pinagplanuhan." Natatawang Sabi Niya.
"I'm hanging up na ha, may meeting pa ako eh. Don't forget to post something on your social media ha, alam Kong Hindi ka mahilig mag post pero try mo kahit isa lang para Makita ko Rin Yung place sis." Sabi Niya sakin. I just rolled my eyes.She knows that I don't like posting on social media platforms.
"Not everything needs to be shared on social media Eli." I said in a matter of fact tone. I like to keep my life private as possible.
"Chill hindi naman Kita pinipilt sis just send me a pic of you or something pleaseee."
"Okay fine, sige na diba may meeting ka pa?" I agree nalang dahil kukulitin nanaman ako nun Mamaya
"Bye baby lore. Don't forget to send me some pics ha atsaka pagsalubong ko. Luv u sis." Then the call ended. Napailing nalang ako.
"Just take a stolen picture or something, you don't need to show your face if that's what you're worried about." He said while scrolly through his phone. Napailing nalang ako.
"In a world where everyone likes to expose their self, I on the other hand, likes to remain a mystery." I said as I finished my drink while looking at the ocean.
"Indeed, a very beautiful mystery", then he smiled as he stared at her.
Lumabas ako ng classroom para puntahan ang mga kaklase ko. To check if may maitutulong ako. Ngayon kasi papasok si Miss Lim galing hospital. May liver cancer si Miss Lim at ngayon magaling na siya after her operation.
"Uhm, may maitutulong ba ko?" tanong ko kay Syra yung president namin.
"No, hindi ka namin kailangan dito."
Ang taray talaga nito hmp!
"Baka lang naman hihi."
"Wala nga sabi e!" Oo na!
Kinalabit ako ni lara na nasa gilid ko nag-aayos ng ibang gamit.
"Pasok ka na lang bhie. Baka awayin ka na naman." Bulong niya
Wala naman akong magawa pumasok na lang ako. Uupo na sana ako sa chair ko nang mapansing nawawala na naman ang bag ko.
Tumingin ako sa likod at tama nga ang hinala ko. Tatawa-tawa na naman ang mga inutil sa likod.
Kalma lang drea...
Hinalughog ko ang buong classroom pero 'di ko talaga makita!
"Ibalik niyo na yung bag ko." Mahinahon ko'ng sabi pero natatawa lang silang lahat.
Kalma drea, kalma lang!
"Ibalik niyo sabi yung bag ko!"
"HAHAHAHHAHAHAHAHA"
"Dre, calm down. Hanapin na lang natin yung bag mo baka nandun sa basurahan." Nilapitan ako ni venice. Kaibigan ko.
Sa sobrang galit ko nilapitan ko siya at inapakan paa niya kaya napatayo siya at hinatak ko kwelyo niya.
Bat ako naiiyak? Pucha...
"ANO BANG ATRASO KO SA INYO HA?! BAKIT GINAGAWA NIYO SAKIN TO?! GUSTO KO LANG NAMAN MAG-ARAL SA PUNYETANG CLASSROOM NA 'TO!! PERO BAKIT PAULIT-ULIT NIYO NA LANG GINAGAWA 'TO?!"
Aambahan ko sana siya ng suntok pero tuluyan nang tumulo yung luha ko. Ayokong makita nila akong umiiyak. Napaupo ako sa sahig at tinakpan ang itsura ko. Pinahid ko ang luha ko at tumakbo palabas
Tumakbo ako papunta sa tambayan ko. Sa likod ng library kasi may malaking puno. Walang masyadong tao tas mahangin pa.
"Ano bang nagawa ko sa mga yun? Gusto ko lang naman mag-aral ng mabuti e. Maging normal na estudyante. Pagod na pagod na kasi ako. Araw-araw na lang ganito sitwasyon ko. Babae din naman ako gaya ng ibang kaklase ko. Pero bakit kailangan kong maranasan 'to?!"
*sobs* *sobs*
"Oh! Ayan na bag mo! Ang iyakin mo naman pala."
"Pwede ba?! Sabihin niyo nga sakin kung bakit niyo ginagawa sakin 'to?!"
*silence
"Ano ba'ng kailangan kong gawin para tigilan niyo na ko?!"
"Uhm? Ano ba kailangan mga tol?"
Glen
"Mag-ayos ka kaya? Ayaw kasi namin ng panget na kaklase e." Jude
"Yes, tapos tanggalin mo din yang jacket at pants mo! Ang baduy shuta!"
Jake
"HAHAHA bat ko naman kayo susundin? Hindi ko babaguhin ang sarili ko dahil lang sa inyo! Much better if aalis na lang ako sa impyernong to!" Kinuha ko ang bag ko at tumakbo.
"Wait!"
'Di ko sila pinansin at mas binilisan tumakbo.
Nakalabas agad ako ng gate dahil walang guard na nagbabantay.
"Oh iha bat andito kana? Wala ba kayong klase?" Sinalubong ako ni manang elsa.
"Manang, andito na ba sila mom?"
"Tanghali pa ang dating nila iha."
Umakyat nako sa room ko. Pagdating nila mom sasama na lang ako sa kanila papuntang korea. Yun naman talaga gusto nila dad e pero ako yung ayaw.
*phone rings*
"Hello?"
"Dreaaaa!"
"Oh?"
"Nasan ka? Okay ka lang? Bat ka umuwi?"
"Ano ba, okay lang ako. Masama lang pakiramdam ko kaya umuwi na lang ako."
"Sure ka ha? May ginawa ba sila sayo? Sabi ko na nga ireport mo sa guidance e!"
"No need na bhie, anyways dito na kayo maglunch sa bahay. May sasabihin ako."
"Shuta ka bhie! Kinakabahan naman ako sayo!"
"Gaga! Sige bye na!"
Pinatay ko na ang tawag at nagbihis.
"We're home!" Narinig ko sila mom sa baba kaya bumaba na din ako.
"Hi mom! Hi dad! I missed you so much!" I ran towards them and hugged.
"We missed you too baby! Kamusta ka?" Mom
"I'm fine mom hihi. So kamusta work niyo?"
"We're doing good baby. So how's studies?"
"Still on the top dad hahaha."
"Omo! That's our baby! Hahahaha. We're really proud of you!"
"Thanks mom! Thanks dad! Hihi."
Uwu I really love them!
"Let's eat?" Dad
"Wait dad I'm waiti—"
"Ahihi... Hi mom! Hi dad!" Lara
Gago ang kapal ha. Andito na pala sila.
"Omg! Kaya pala nang-invite to'ng si drea kasi dumating kayo mom, dad."
"Kapalan niyo pa mga bhie."
HAHAHAHAHHA
"Kain na tayo baka malate pa kayo mamaya." mom
"Uhm, drea ano pala sasabihin mo?"
"Kasi ano, ang ano, nagdecide na akong sumama kila mom sa korea for good hihi."
"ANO?!" sabay nila lahat sumigaw. Taray ah
"Oh baket? HAHAHHA dba matagal nyo na den ako gusto isama mom."
"God anak kung kelan nmn dito na kmi magsstay ni dad mo ngayon mo lng naisip yan."
- Writer
