Today was a Fairytale

Chapter 26

"Food for table 13 is ready." The chef said. I can hear it through my earpiece as I was standing on my spot. I walked through the k

Dahan-dahan kong nilagay ang dalawang tray sa kamay ko at maingat na ni-serve sa table 13.

"Ma'am, Sir, here is your order. Please, enjoy."

I said after placing the tray of food on their table. Ngumiti lang sila at nag-start nang kumain. Ako naman ay bumalik na sa pwesto at nag-abang ng customer na dadating to take their order.

I'm a working as a waitress here in a five-star cuisine. Maswerte nga ako na natanggap pa ako dito kahit undergrad.

Actually, I'm still a college student. Nagtatrabaho ako 'pag gabi at nag-aaral naman tuwing umaga. I have three part time jobs. After school ay nagtu-tutor ako ng mga highschool students, in 7:00 kailangan ko nang pumunta ng resto para sa work ko as a waitress. At ang panghuli ay tagabantay ng isang 24 hours open na convenience store. 4 hours naman doon ang bantay ko kaya alas kwatro ng umaga ako nakakauwi. Kailangan talaga kumayod ng malakas para sa pamilya. Apat kasi kaming magkakapatid. Isang senior high at dalawang highschool students. Nakapasa ako sa special entrance exam ng elite school na pinasukan ko kaya nakuha akong scholar at free lahat ng bayarin sa pinapasukan ko.

Gusto nga sana ni Mama patigilin na lang kami ng pag-aaral kaya lang ako yung umayaw. Naniniwala kasi akong education is the only key to success kaya kahit anong mangyari, sisikapin kong magtrabaho para lang walang titigil sa aming apat.

Paglalaba lang ang kabuhayan ng Mama ko kaya gusto niyang tumigil na lang kami lahat at tulungan siya dahil hindi niya na daw kayang magpa-aral hanggang college. Kaya ako ang nagsakripisyo, nangako akong ako na ang bahala ng lahat ng gastusin sa eskuwelahan at hindi kami hihingi sa kanya. Sa una, umayaw siya kasi mahihirapan daw ako pero pinush ko pa rin magtrabaho. Sa huli wala na siyang nagawa kasi binalita ko na natanggap ako sa isang five-star cuisine.

Ten thousand ang sahod ko sa resto, sa pagtu-tutor naman ay nakakakuha ako ng seven thousand every month. Isama pa yung sa pagbabantay ko sa convenience store ay mahigit kumulang twenty thousand ang nakikita ko every month.

Pero sa laki ng sahod ko ay ganun din ang eyebags ko. Halos apat na oras lang ang tulog ko tuwing weekdays. Inuubos ko naman ang oras ko sa pag-rereview tuwing weekends.

Carpe Noctem International University o kilala bilang CNIU is where I study. Isang sikat na University dito sa Borealis City o maging sa buong bansa. Kahit anong trabaho ang gusto mo basta't dito ka grumaduate ay pasok ka agad.

CNIU was an elite school, tanging mayayaman lang at matatalino ang makakapag-aral dito. Isang himala nga kung bakit ako nakapasok e.

Hinimas ko ang batok kong nangalay matapos ang apat na oras na pagbabantay sa store. Dala-dala ang plastic na may lamang tinapay para sa agahan. Naglalakad ako ngayon sa gitna ng madilim na iskinita. Tanging liwanag lang ng buwan ang ilaw ko sa daan.

"Hay, dabes ka talaga Luna, hinahatid mo talaga ako every night." Parang baliw na nakatanga ako sa ibabaw ng langit na kinakausap ang buwan. I even named her Luna, haha. Bakit ba? Kanya-kanya tayong trip dito. Feeling ko kasi super nagliliwanag talaga siya every time na dumadaan ako sa dilim. Na parang sinasamahan niya talaga ako sa paglalakad. Titingala lang ako sa kanya ay parang nawawala lahat ng pagod ko dahil sa ganda at liwanag niya. I'm a moon lover since I was born kaya no wonder na sobrang mahal ko ito.

I was busy filling my mind with thoughts when I heard a scratch from somewhere. Ang alam ko madami talagang pusa dito pero nanatili akong alerto dahil mahirap na sa panahon na 'to.

Binilisan ko ang paglakad at pawis na pawis na rin ako dahil sa takot. Sa isang iglap lang ay may isang tao nang nakayapos sakin. Gustohin ko mang sumigaw ay walang lumalabas na salita sa bibig ko.

Ang dalawang kamay nito ay nasa magkabilang braso ko. I was froze in my spot as I felt a small sharp object pointed on my neck. Ang mas nakakataka ay kung ano ang gamit nitong weapon at bakit nasa mukha niya. Then that makes me think, hindi kaya...

No! Vampires aren't real! No way!

Gusto ko pang mabuhay, please! Hindi ako makalagaw dahil konti na lang talaga ay tatarak na ang pangil nito. Sobrang nagpa-panic ako ngayon at hindi pa rin nagsi-sink in sakin ang nangyayari.

Pero bakit hindi na siya gumagalaw? Help! Anong gagawin ko? Think! Think! Think!

Maybe, this would work. Atleast I tried, kung kataposan ko na talaga ngayon. This is the only thing I could do.

Kung kakagatin niya lang din naman ako, much better kung ako ang unang kakagat sa kanya. I closed my eyes and bites his neck as strong as I could.

"Argghh!" I exclaimed in pain as I fell on the ground with extreme force. He pushed me when I started to taste blood when I bite him. My plan worked! And now, her face looks terrified while pointing at me.

Now that he is Infront of me, I can clearly see his appearance. I examined him from head to toe and I can say it's a male. A tall, pale, red-haired vampire.

Bumangon ako gamit ang lahat ng lakas ko. Tatakbo na sana ako pero biglang nag-iba ang kulay ng mata niya. Kasabay nun ay ang pagsakit ng mata ko at pagbagsak sa lupa. Feeling ko ay susuka na ako sa hilo na nararamdaman. Even though my sight is blurry, I can see that the same thing happened between us two. Nakahandusay na din siya sa lupa.

This time, hindi na talaga ako makatayo kaya pinili kong gumapang paatras. Ang bampira ay nakatayo na sa harap ko. Umaatras din ito papalayo sa akin. Shock and terrified can be tracen to his face. Pointing at me, he muttered "T-the last moon guide!"

Pagkatapos nun ay tuluyan na siyang naglaho at hindi ko na alam ang sumunod na nangyari nang bumigat ang talukap ng mata ko at nawalan ng malay.