วายุพัดทราย

"ลูกเมียน้อย!" เสียงตะโกนกึกก้องปลุกให้เด็กน้อยตื่นเต็มตา ร่างเล็กๆลุกขึ้นนั่งบนเตียง ขยี้ตาขับไล่ความง่วงงุน "แม่" กระซิบเสียงเบาหวิวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ดวงตากลมโตมองไปที่เก้าอี้ที่แม่มักจะใช้นั่งเป็นประจำ ตอนนี้มันว่างเปล่า "แม่ไม่อยู่ในห้อง แม่ไปไหน?" แสงเรืองรองจากหลอดไฟเพียงดวงเดียวภายในห้องให้ความสว่างท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิดร้อนอบอ้าว ดวงตาตื่นๆเบนออกไปที่หน้าต่าง ดวงตาสีแดงวูบไหวอยู่ตรงนั้น ร่างเล็กๆหวาดกลัวจนตัวสั่น น้ำตาไหลอาบแก้ม จุดสีแดงเรืองรองคล้ายดวงตาของปิศาจและภูติผีในความคิดของเด็กน้อย ต้นไม้ต้นใหญ่ที่เหลือแค่ซากแห้งๆกับใบไม่กี่ใบเสียดสีกับหน้าต่างก่อให้เกิดเสียงที่คล้ายกับเสียงของผีร้าย "แม่ ..ฮึก.. ฮึก.. ฮือๆ.. หนูกลัว" น้ำตาไหลอาบแก้ม สะอื้นฮักอย่างน่าสงสาร มือเล็กๆกอบกุมผ้าห่มเอาไว้แนบอก ก่อนจะก้าวขาสั่นๆลงจากเตียง เด็กน้อยเดินเท้าเปล่าออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ปลายเท้าบอบบางซ่อนอยู่ใต้ชุดนอนตัวยาวสีชมพู "แม่ ..ฮึกๆ.. แม่" ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความดีใจ รอยยิ้มอ่อนเยาว์ปรากฏขึ้นบนใบหน้า สองขาเล็กๆวิ่งถลาลงบันไดไปหามารดา ..ปึงง!.. เสียงกระแทกประตูปิดดังก้องสะท้อนไปทั้งบ้านหลังเล็ก ทำเอาขาสั้นๆที่กำลังก้าวต้องหยุดชะงัก "แม่ แม่ ..ฮึอ.. ฮือๆ.." เด็กน้อยถลาไปที่ประตู แม่ของเธอเปิดประตูระเบียงออกไปแล้วตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด ..เปรี้ยง!.. ..ซู่.. ซู่.. เสียงฟ้าผ่าทำให้หนูน้อยตัวสั่นงันงกมากกว่าเดิม ดวงตาพร่ามัวเต็มไปด้วยหยาดน้ำใสๆกลิ้งไหลอาบแก้ม "..ฮึก.. ฮือๆ.. แม่ ..ฮึก.. แม่ ..ฮือๆ.. หนูกลัว ..ฮือๆ.. ฮือ.. แม่เข้ามา ..ฮึกๆ.. แม่ออกไปทำไม?" ..ปึงง!.. ..ปึงง!.. หนูน้อยพยายามยกมือขึ้นทุบประตูเพื่อร้องเรียก แต่อรินดาไม่ได้ยิน เพราะเธอตัดสินใจหนีปัญหาด้วยการผูกคอตายอยู่ตรงนั้น ตรงระเบียงที่มีสายฝนโปรยปราย.. .。ﾟ*｡:･✿.｡. *.:｡✿*ﾟ*｡: ณ คณะศิลปกรรมศาสตร์(ปัจจุบัน) "ไอ้ภูมิ กอบัวมาแล้ว" สิทธิ์หนุ่มผิวขาว ร่างผอม หันไปตะโกนบอกภูมิ ทั้งสิทธิ์และภูมิเป็นเพื่อนกับกอบัวมาหลายปีตั้งแต่ตอนเรียนมัธยมด้วยกัน "เออ.. ขอหยิบอุปกรณ์ก่อน" ภูมิร่างใหญ่กว่าสิทธิ์ และมีผิวสีเข้มกว่า ก้าวออกมาพร้อมกับอุปกรณ์ในการทำเอฟเฟคแผลเป็นที่เกิดจากน้ำร้อนลวก "อันเก่าหลุดไปแล้วเหรอ?" สิทธิ์ถามขึ้น จ้องใบหน้าผุดผาดผิวขาวผ่องของกอบัวด้วยความสงสัย "อื้ออ.. โดนน้ำหลายรอบ" กอบัวพยักหน้าตอบ ผมดกยาวยุ่งๆถูกรวบเอาไว้เป็นหางม้าทางด้านหลัง "น้าวารินยังอยู่ดี มีความสุขมั๊ย?" สิทธิ์จ้องลึกเข้าไปในตาของกอบัว น้ำเสียงที่เปล่งออกมามีแววคาดคั้นเอาความจริง "สุขตามสถานะ" กอบัวตอบเลี่ยงๆ เพื่อนทั้งสองคนรู้ดีว่าเธอมีชีวิตความเป็นอยู่อย่างไร เธอต้องมาอาศัยอยู่กับน้าตั้งแต่อายุได้หกขวบ เพราะแม่ฆ่าตัวตาย ทิ้งปมด้อยอันขมขื่นไว้กับชีวิตของลูกสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกเมียน้อย ถ้านั่นยังเลวร้ายไม่พอ น้าวารินซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวของกอบัว มีศักดิ์เป็นน้องสาวแม่ ยังมีสถานะเป็นเมียน้อยด้วยเหมือนกัน "น้าวารินถูกทำร้ายอีกรึเปล่า? แล้วแกล่ะ เมื่อไหร่จะหนีออกมา?" ภูมิพูดขึ้นบ้าง น้ำเสียงมีแววกังวล กอบัวจะโชคดีอีกนานแค่ไหน แผลเอฟเฟคจากการแต่งหน้าทำให้หลุดรอดจากการถูกปล้ำมาหลายครั้ง "รอให้เรียนจบก่อน ตอนนี้ออกมาก็ตกงาน เสียดายเวลาที่เรียนไปตั้งหลายปี" "แกทนได้ใช่มั๊ย? อีกตั้งปีกว่า" ภูมิขมวดคิ้ว หลายครั้งที่กอบัวขาดเรียน ฐานะการเป็นเมียน้อยที่ต้องอยู่บ้านเดียวกับเมียหลวง แถมยังมีลูกของพี่สาวติดสอยห้อยตามมาอยู่ด้วย ไม่ได้ทำให้วารินอยู่อย่างสุขสบาย "อื้ออ.. ทนได้ซิ ทนมาตั้งขนาดนี้แล้ว แล้วอีกอย่าง พวกแกก็รู้ว่าผัวของน้าวารินรวยจะตาย" "มันก็จริง เฮ้ออ.. สิทธิ์ขอพูดตรงๆนะ ถ้าไอ้ตัณหาจัดนั่นมันปล้ำแกโดยไม่สนแผลบนหน้า แกจะทำยังงัย?" "....." กอบัวนั่งนิ่ง ไม่มีคำตอบ .。ﾟ*｡:･✿.｡. *.:｡✿*ﾟ*｡: