Almost

01

It's been three months since I saw him again. Nawala lahat ng pangamba ko mula noong araw na iyon kasi wala na siyang paramdam. Just that day alone.

Seeing him again is like seeing an old friend, but in my inner thoughts I know it is not the same anymore. I was like seeing someone who triggered all my emotions. My old self is back at it again. I was hurt. I am still hurt.

Seeing him again awaken my broken self. It is not a good sign. For six years, I thought I was already fine. I thought that I am whole again, I thought that I already forgotten and forgiven him. Akala ko lang pala talaga.

I was taken aback when someone knocked on the door.

"Come in."

It is Melanie. My secretary.

"Architect, I am so sorry pero may naghahanap po sa inyo sa labas ng opisina. Nagwawala raw po ito."

Bigla akong napatayo sa swivel chair ko. Bumibilis agad ang t***k ng puso ko.

I instructed them once na may naghahanap sa akin na Magnus ang pangalan ay huwag na huwag papasukin. I don't know but my instincts are telling me to do that though. Now, he came here at nagwawala pa!

Agad akong lumabas sa opisina ko at dali-daling lumabas sa building. Agad kong nakita ang mukha niya na nanggagalaiti. I calmed myself before proceeding to him.

"Mister Montecastro, I believe this is not the right place for you to act that way. If you wanna talk to me then have an appointment with me first." Matigas kong sabi sa kanya.

"I already did that but your secretary won't let me, Miss Yu." Matigas ring tugon nito sa akin. I raised my eyebrow. Manigas ka diyan.

"Then if that's the case then I won't welcome you. I am sorry but I am a very busy woman so if you'll excuse me? Oh anyway, if this happens again I won't hesitate to call my bodyguards to drag you away from here."

Tatalikod na sana ako nang bigla niya akong tinawag sa pangalan ko. Natigilan ako sa aking paglalakad.

"Zoey." Mahinang sambit nito pero dinig ko pa rin. "I need to talk to you."

Lumingon ulit ako sa kanya.

"What do we need to talk about Mr. Montecastro?"

"We need to talk about our son."

My jaw literally dropped. Hindi ko inaasahan iyon.

Lumapit ulit ako sa kanya at hinila siya sa isang tahimik na lugar.

"What did you just say? Our son? Are you nuts? Who are you to own my son?" Lahat ng hinanakit ko sa kanya ay nagbalik. Hindi na ako nakapag-isip ng matino. Wala na ring preno ang pinagsasabi ko.

"Kai Maverick Yu. He is my son." Seryosong sambit naman nito. Napatawa ako ng pagak.

"He's not yours, Magnus." He smirked.

"I believe he is mine, Zoey. Why did you hid him from me?" Galit na sambit nito habang nakatitig ng mariin sa aking mga mata. Hindi ko malaman ang gagawin ko.

"Magnus, how many times do I have to tell you that he is not yours? He is mine alone."

"You cannot make him without my help, Zoey. You know that very well." Bigla akong namula sa sinabi niya kaya napayuko ako.

Hindi ko alam kung paano niya nalaman pero sa ngayon hindi pa ako handang sabihin sa kanya ang totoo.

"He has a father and he's Samuel Laña." Hawak ko ang dibdib ko pagkatapos kong sabihin iyon. Hindi ko alam kung tama ba itong ginagawa ko pero sa ngayon, ito lang ang naiisip kong paraan para mailayo ang anak ko sa kanya.

Ayoko. Hindi pa ako handang ipakilala si Kai sa kanya. Kasi alam kong kukunin niya ang anak ko. Kahit pa malaki ang tansiyang sa akin ang kustodiya ng bata, gagawa at gagawa pa rin siya ng paraan. He's that powerful.

Patay ako kay Samuel nito once na malaman niya ang pinagsasabi ko ngayon. Sobrang nalilito na ako. Sobrang kinakabahan na rin ako.

Subalit hindi ko maiwasang titigan ang napakatalim niyang tingin sa akin. Nagtiim bagang na rin siya hudyat na galit na galit siya. Kitang-kita ko rin ang pamamasa ng kanyang mga mata. Sobra ko ba siyang nasaktan?

"We're not yet done, Zoelaine Yngrid."

And he left. I can see his tear falls as he walk away.

Napamaang na lang ako habang napatakip sa bibig ko. Hindi ko nakayanang makita si Magnus na umiiyak. He's a very cold person, he shouldn't cry like that.

Now, I'm having second thought. Tatawagin ko ba siya at sasabihin ang totoo o paninindigan ang kasinungalingang ginawa ko?

I was about to call him but there's a scene that immediately play in front of me.

A scene where my Kai is genuinely smiling at me. Bigla akong napahagulhol. I can't. Ayokong mawala ang anak ko sa akin. He's my anchor, kung mawawala siya, ano na lang ang mangyayari sa akin?

No. Kai Maverick is mine alone. Ipaglalaban ko siya, dugo't pawis. Ipaglalaban ko siya hanggang sa maubos ako.

Muntik na akong matumba, buti na lang at umalalay agad sa akin si Melanie. Sumunod pala siya sa akin. Melanie's not just a secretary, but also my best friend.

"Melanie. It's Magnus." Niyakap ko siya at umiyak sa kanyang balikat.

"What? Why? I mean, does he know about Kai already?" She's also shocked. I nodded.

"Okay, tahan na. Akyat muna tayo sa opisina mo at ang dami ng mga taong nakiusyoso."

Kumalas ako sa kanyang yakap at pinahiran ang mukha ko ng tissue na dala-dala ni Melanie. Umalalay siya sa akin hanggang sa nakarating kami sa opisina ko.

"Mel, I don't know what to do." Agad na sabi ko pagkatapos kong umupo sa isa sa mga couch doon. Yinakap naman ulit ako ni Melanie at hindi ko na ulit mapigilang umiyak.

"What did you say? Did you tell him the truth?"

Umiling ako. "No."

"What did you say?"

"Samuel."

"What about Samuel?"

She's perplexed.

"I told Magnus that he's the father of Kai."

There was a long silence. Afterwards, I can feel her shaking shoulders indicating that she's laughing.

"Wait, what? Are you kidding me, Zoelaine? Oh, I'm sorry for laughing but I just can't help it!" I can see the smile on her face but I can also see the unshed tears from her eyes. I pouted.

"But that's the only way for me not to tell Magnus the truth, earlier." I whispered. Tinapik ako sa balikat ni Mel.

"Hoy! What you did was wrong, Zoelaine! Sobrang mali. Do you think Samuel will be happy about your impulsive decision?" Unti-unti ng nawala ang ngiting nakapaskil sa kanyang mukha.

"I don't think so. But he loves Kai, so he might consider... Ugh!"

Ngayon lang nag sink in sa utak ko na sobrang mali nang ginawa ko.

"I'll call him." Melanie said.

Pagkatapos ng labinlimang minuto, biglang pumasok ang inaasahan naming tao. Nakasuot ito ng business suit, gwapong-gwapo siya sa suot niya. Hindi maipagkakailang...

"Girls! Why are you calling me ba? Is there a problem ba, ha? You know, iniwan ko pa ang ka-meeting ko na gwapo para lang dito ha! Hoping 'di ma bad shot ang beauty ko! Baka magalit na naman ang Pudrabels sa kapalpakan akitch!" His girly side is showing. Siyempre, kami lang ang nandito eh.

Yes, he's gay. And I'm so stupid for making Samuel as an excuse.

"Sammy." I started.

"Oh, Beks, what happened?" Unti-unti na siya lumapit sa couch na inuupuan namin. Umupo siya sa kabilang gilid ko. Pinapagitnaan nila ako.

"Beks, si Magnus." Si Melanie.

"Oh, anong meron kay Papa Magnus?"

Biglang kumislap ang mga nito. May paghanga kasi siya kay Magnus.

"He already knew about Kai." I said. Pumalakpak siya.

"Oh edi, perfect by Ed Sheeran! Wala ka ng problema pa. At may chance--"

Bigla siyang napatigil nang tumingin siya sa akin.

"Oh, bakit ka naman umiiyak?"

Hindi ako nakasagot agad.

"Eh, ganito kasi di ba yan, Beks, hindi niya gustong malaman ni Magnus na may anak siya kay Zoelaine. Diba, sinabihan na niya tayo." Sabi ni Mel.

Tumangu-tango naman si Sam.

"Ah, yes. Tanda ko nga."

"Tapos kanina, tinanggi niya nga. Tapos ang ipanakilalang Tatay ay ikaw."

Tumango-tango ulit siya hanggang sa nagsink-in na siguro sa utak niya.

"Ano?"

"Sammy, sorry." Biglang sabi ko.

Napaupo ang Samuel dahil bigla itong napatayo kanina, hawak nito ang kanyang dibdib.

"Beks, bakit naman ako? So ano, karibal ko si Papa Magnus ganoon?" Para na siyang maiiyak sa kanyang nalaman.

Pero nabigla ako nang binigyan niya ako ng yakap.

"Huwag kang mag-alala aakuin ko kayo ni Kai." Sabi niya ng may boses lalaki. Pinanindigan ako ng balahibo.

"Hoy, Beks! Ano ka ba! Kilabutan ka nga!"

Napatawa siya. Pati na rin si Melanie.

"Practice na yan, Beks! Ano ka ba! Buti na lang talaga at kaibigan kita at naiintindihan ko ang rason mo at mahal na mahal na mahal ko ang baby Kai ko! Hmp!" Inirapan pa ako ng gaga.

"Wait, hindi ka galit?" Gulat na sambit ko.

"Bakit naman ako magagalit? Pero alam mo Beks, mali ang ginawa mo eh."

"Alam ko, pero iyon lang ang naisip kong paraan kanina. Sorry talaga at nasali pa kita, ha."

"Don't worry Beks, okay lang talaga. Handa akong magpagamit basta ba'y masilayan ko ang ka gwapohan ni Papa Magnus! Ahhhh!" At tumili pa siya.

Niyakap ko siya ng napakahigpit.

"Salamat talaga Beks, tatanawin ko ito'ng utang na loob."

Hindi ko maiwasang mapangiti dahil kahit na anong mangyari nandito lang talaga sila sa aking tabi. Aside from my family, sila ang mga taong nanatili sa tabi ko habang nagdadalang tao ako. I met them as I was strolling around the park near our house when suddenly I collapsed. Sila ang tumulong sa akin na mapunta ako sa ospital. Simula noon, parati silang pumupunta sa bahay namin para tingnan ang kalagayan ko hanggang sa naging magka-close na nga kaming tatlo.

Kung may mawawala, may kusang dadating.