Ahad:
Helin gözlerini açtığında yüzündeki şaşkınlığı gördüm. Yataktan fırlamak istediğinde kaslarının acıyla kasıldığını, o ince bedeninin titrediğini hissettim. Yanına koştum, kollarını tuttum. “Helin, sakin ol. Benimlesin,” dedim.
O an gözlerime baktı. Kaşlarını çattı, sesi buz gibiydi:
— Gelinliği kim çıkarttı?
Sanki bıçak saplanmış gibi oldum. Ama gözümü kaçırmadım. Meydan okur gibi söyledim:
— Ben çıkarttım. Bıraksaydım sabaha kadar gelinlikle mi uyusaydın?
Bakışı delip geçiyordu. İçimde koca bir kırgınlık düğümlendi. Kendi sesim bile yabancı geldi kulağıma:
— Korkma. Hiçbir şey olmadı.
Sustu. Sessizliği beni paramparça etti. Yavaşça kalktı, banyo var mı diye sordu. O an elimden gelen tek şey, onu rahat ettirmekti.
— Koridorun ucunda. Valizde her şey var. Şofbeni yakarım sana
