AHAD
Gece odaya nasıl geldiğimi, yatağa nasıl girdiğimi bilmiyorum. Başımda ağır bir sis vardı; düşüncelerim, sanki biri cam bir fanusun içine tıkmış gibi yankılanıyordu. Ne zaman uyudum, ne kadar uyudum bilmiyorum. Yalnızca bir ses—panikle, nefes nefese, kalbimin yanına saplanan bir telaş sesi—beni uyandırdı.
Helin’di.
Gözlerimi açtığımda o, giyinme odasına koşar adımlarla giriyordu. İnce geceliği omzundan kaymış, saçları darmadağın, elleri titriyordu. Uykuyla uyanıklık arası bir hâlde “Ne oluyor?” diye sordum. Sesim kısık, kelimeler boğazımda sürtünüyordu. Ama o, duymadı ya da duymak istemedi.
Yatağın kenarına oturup birkaç saniye dinledim. Kalbim göğsümde bir kuş gibi çırpınıyordu. Sonra kalktım, çıplak ayaklarım soğuk zemine değdiğinde irkildim. Birkaç adımda giyinme odasına vardım
