หลังจากยืนทอดถอนใจกับตัวเองอย่างไร้ทางจะดีขึ้นได้ เมลินญาระบายลมหายใจออกมาก่อนจะหมุนกายออกจากโซนแต่งตัวและตรงไปยังระเบียงห้อง กอดอกรับลมเย็นยามค่ำคืน และเฝ้ามองไปยังประตูรั้วของบ้านอยู่ตลอดเวลาด้วยหัวใจที่ไม่สงบเลยสักนิด
ครืด! โทรศัพท์บนชั้นข้างหัวเตียงสั่นขึ้นเรียกความสนใจของเธอ หญิงสาวรีบกลับเข้าห้องหวังว่าจะเป็นสามีที่โทรมาถามไถ่ว่าอยากกินอะไรหรืออาจจะบอกว่ากำลังกลับ รีบยกขึ้นมาดูด้วยความตื่นเต้นเพื่อรับสาย
แต่ไม่ใช่...
“ฮัลโหล” แม้ไม่ใช่แต่เมลินญาก็ยังรับสาย ปรับเสียงให้ปกติกรอกลงไปตามสาย
(นอนหรือยัง เราโทรไปกวนหรือเปล่า) ก้องเกียรติหนึ่งในเพื่อนสนิทของเธอถามขึ้น
“ไม่ เราว่างอยู่พอดี”
(สบายดีไหม) ปลายสายถามขึ้นโดยที่เสียงจากสายเหมือนว่าเขาอยู่ข้างนอก
“สบายดีสิ นายล่ะเป็นยังไงบ้าง”
(ก็ดี แต่พอกลับมาเหนื่อยกว่าที่คิด)
“เรียนมาเพื่อทำงานนี่หน่า” เมลินญาตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มกับคำ
