“ไม่ได้หรอก เพราะแค่ฉันกระแทกเธอก็ต้องเจ็บเพราะฉันอีก” คำตอบที่เหมือนคนละเรื่องเดียวกันดังขึ้นก่อนจะเป็นฝ่ายกดหัวเธอเข้ามาจูบอีกครั้งอย่างเอาแต่ใจ
แต่อย่างน้อยคำตอบนี้ก็ทำให้เขาไม่ต้องโกหกเธอ
“...อย่าใจร้ายกับเมอีกได้ไหม”
“ไม่ได้หรอก...”
ถือเป็นอันเข้าใจกันว่าเขาไม่ได้ตอบรับและโกหกเธอ
“อื้อ!” แต่คนไม่รู้ความหมายแฝงของผืนป่ากลับไม่ได้เอะใจใดๆ แม้แต่น้อย ตอบรับจูบกับเขาก่อนจะชันเข่าขึ้นเล็กน้อยบดส่วนอ่อนไหวของตัวเองลงกับปลายหยักของเขาจนได้ยินเสียงคำรามหนักๆ ในลำคอแกร่ง
เมลินญาได้ใจไม่น้อยกับเสียงครางกระหายของสามี เธอหยอกล้อเขาต่ออีกเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ จ่อส่วนปลายหยักเข้ามายังรอยแยก กดตัวลงไปช้าๆ จนส่วนหัวผลุบหายเข้าไปด้านใน
ขมิบตอดหยอกล้อเขาอีกหนจนนิ้วเรียวยาวนั่นบีบผิวกายของเธอระบายความเสียวออกมา
และเธอก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ ขยับตัวลุกออกจากร่างสูงจนเขายื่นมือมารั้งเธอไว้
“แป๊บหนึ่
