เมลินญารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าพบกับความว่างเปล่าข้างกาย เธอลุกขึ้นขยับกายนั่งพิงหัวเตียงดึงผ้าห่มผืนหนาปกปิดร่างกายบอบช้ำของตัวเอง เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่ถูกแง้มเปิดม่านทึบออกเล็กน้อยตั้งแต่เมื่อคืนพอให้มองเห็นยอดต้นไม้ปลิวไหวตามแรงลม
“ต่อไปเธอไม่ต้องไปทำงานที่บริษัทแล้ว” เสียงของผืนป่าที่ออกจากโซนแต่งตัวเห็นเมลินญาตื่นแล้วก็พูดขึ้นทันที
“ทำไมคะ” หันกลับมาเผชิญหน้ากับสามีตัวเองแล้วถามขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ
“ไม่มีเหตุผลอะไรต้องไป ส่วนเรื่องเงินเดือนเดี๋ยวฉันจัดการให้” ถึงไม่ให้เธอออกไปทำงานแล้วแต่เขาก็จะยังให้เงินเดือนเธอเหมือนเดิมทุกเดือนและมากกว่าเดิมด้วย
“ต้องมีเหตุผลสิ เมก็ทำของเมมาตลอด ทำไมอยู่ๆ พี่ต้องสั่งห้าม” เมื่อก่อนไม่เคยห้ามและยังให้คำปรึกษาแก่เธอมาตลอด แล้วนี่เกิดอะไรขึ้นอีก
“ฉันบอกอะไรก็ทำ” เขาไม่ได้ตอบแต่ตัดบทขึ้นด้วยคำสั่ง
“เมจะไป ยังไงเมก็จะทำงานต่อ” เธอย้อนก
